بینالود: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
بينالود، رشته كوهي در [[استان خراسان رضوي]]، محاط در ميان خط منحني بستهاي كه شهرهاي [[مشهد]]، نيشابور و چناران را به يكديگر پيوند ميدهد<ref>سازمان حمل و نقل و پايانههاي كشور (وزارت راه و ترابري). '''''اطلس جادههاي ايران''''' (ويرايش دوم). تهران: همشهري، 1380، ص 3 و 4.</ref>.1 اين رشته كوه با درازاي 125 كمـ و جهت شمال غربي به جنوب شرقي داراي قلههاي متعددي است كه بلندترين آنها 3211 متر ارتفاع دارد2 و به نام بام خراسان مشهور است. بينالود از نظر ساختار زمينشناسي شبيه رشته كوه البرز است، يعني از چينها و گسلهايي تشكيل شده كه مربوط به دوران مختلف زمينشناسي است. رشته كوه بينالود در جهت شمال غربي و با كاهش تدريجي ارتفاع به رشته كوه آلاداغ (الله داغ) متصل ميشود كه پيوستگي طبيعي آن تا شهر بجنورد (مركز استان خراسان شمالي) ادامه دارد.3 | |||
كلية آبريزهاي جبهة شمالي اين رشته كوه به كشفرود (حوضة آبريز شمال شرق ايران) و تمامي آبريزهاي جنوبي آن به كال شور سبزوار (حوضة آبريز مركزي ايران) تخليه ميشود.4 | |||
'''مآخذ:''' | '''مآخذ:''' | ||
1. | 1. | ||
2. جعفري، عباس. '''''گيتاشناسي ايران'''''. ج 1، ''كوهها و كوهنامة ايران''، چ 2، تهران: گيتاشناسي، 1379، ص 126. | 2. جعفري، عباس. '''''گيتاشناسي ايران'''''. ج 1، ''كوهها و كوهنامة ايران''، چ 2، تهران: گيتاشناسي، 1379، ص 126. | ||
نسخهٔ ۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۲
بينالود، رشته كوهي در استان خراسان رضوي، محاط در ميان خط منحني بستهاي كه شهرهاي مشهد، نيشابور و چناران را به يكديگر پيوند ميدهد[۱].1 اين رشته كوه با درازاي 125 كمـ و جهت شمال غربي به جنوب شرقي داراي قلههاي متعددي است كه بلندترين آنها 3211 متر ارتفاع دارد2 و به نام بام خراسان مشهور است. بينالود از نظر ساختار زمينشناسي شبيه رشته كوه البرز است، يعني از چينها و گسلهايي تشكيل شده كه مربوط به دوران مختلف زمينشناسي است. رشته كوه بينالود در جهت شمال غربي و با كاهش تدريجي ارتفاع به رشته كوه آلاداغ (الله داغ) متصل ميشود كه پيوستگي طبيعي آن تا شهر بجنورد (مركز استان خراسان شمالي) ادامه دارد.3
كلية آبريزهاي جبهة شمالي اين رشته كوه به كشفرود (حوضة آبريز شمال شرق ايران) و تمامي آبريزهاي جنوبي آن به كال شور سبزوار (حوضة آبريز مركزي ايران) تخليه ميشود.4
مآخذ:
1.
2. جعفري، عباس. گيتاشناسي ايران. ج 1، كوهها و كوهنامة ايران، چ 2، تهران: گيتاشناسي، 1379، ص 126.
3. سازمان پژوهش و برنامهريزي آموزشي. جغرافياي استان خراسان. چ 3، تهران: شركت چاپ و نشر كتابهاي درسي ايران، 1381، ص 3-5.
4. سازمان نقشهبرداري كشور. اطلس زمينشناسي (اطلس ملي ايران). نگارش دوم، چ 1، تهران: سازمان نقشهبرداري كشور (سازمان مديريت و برنامهريزي كشور)، 1382، ص 11.
کبری حکیمیان
- ↑ سازمان حمل و نقل و پايانههاي كشور (وزارت راه و ترابري). اطلس جادههاي ايران (ويرايش دوم). تهران: همشهري، 1380، ص 3 و 4.