بابافغانی شیرازی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
بابافغانی شیرازی (د 925ق / 1519م)، از شاعران نیمه دوم سده 9ق و معاصر شاهان [[صفویان|صفویه]] بود. در [[شیراز]] به دنیا آمد. در اوایل مانند پدر و برادرش به كاردگری (چاقوسازی) پرداخت. سپس به شاعری روی آورد و در غزل سرآمد شاعران دوره خود شد. نخست تخلص «سكاكی» و پس از آن «فغانی» را انتخاب كرد<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج 4، ص 411.</ref>. | |||
هنگام اقامت در | هنگام اقامت در [[شیراز]] روزها را در كنج میكدهها میگذرانید. پس از مدتی به هرات رفت و به خدمت مولانا جامیرسید<ref>فغانی شیرازی. '''''دیوان اشعار'''''. بهاهتمام احمد سهیلیخوانساری، تهران: اقبال، 1340، ص 10.</ref>.سپس رهسپار آذربایجان شد و چندی در تبریز سكنا گزید. آنگاه به دربار سلطان یعقوب آق قوینلو (حک 883 ـ 896ق) تقرب جست و به جرگه شاعران وی پیوست.<sup>3</sup> دیوانیفراهم آورده بود كه در یكی از جنگها به غارت رفت.<sup>4</sup> مدتی بعد عازم خراسان شد و در ابیورد گوشهنشینی اختیار كرد. سرانجام در مشهد رضوی درگذشت.<sup>5</sup> | ||
بابافغانی از | بابافغانی از بنیانگذاران سبک هندی (طرز تازه) بود كه در سدههای 10 و 11ق پیروان بسیاری پیدا كرد.<sup>6</sup> سادگی بیان و نازكی خیال او در سرودههای متأخران تأثیر بسیاری گذاشت.<sup>7</sup> به گفته تقیالدین كاشی چون در غزل به شیوه حافظ بود، او را «حافظ كوچک» میخواندند.<sup>8</sup> | ||
3. صفا، ذبیح الله. همان. ص 413. | |||
4. فغانی شیرازی. همان. ص13. | |||
5. صفوی، ساممیرزا. تحفه سامی. به تصحیح ركنالدین همایونفرخ، تهران: علمی، بیتا، ص 176. | |||
6. سادات ناصری، حسن. سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دوره اسلامی. تهران: شورایعالی فرهنگ و هنر، 1353، بخش اول، ص 211. | |||
7. زرینكوب، عبدالحسین. سیری در شعر فارسی. تهران: نوین، چ 1، 1363، ص 100. | |||
8. صفا، ذبیحالله. همان. ص 411، 414. | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | |||
نسخهٔ ۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۴۰
بابافغانی شیرازی (د 925ق / 1519م)، از شاعران نیمه دوم سده 9ق و معاصر شاهان صفویه بود. در شیراز به دنیا آمد. در اوایل مانند پدر و برادرش به كاردگری (چاقوسازی) پرداخت. سپس به شاعری روی آورد و در غزل سرآمد شاعران دوره خود شد. نخست تخلص «سكاكی» و پس از آن «فغانی» را انتخاب كرد[۱].
هنگام اقامت در شیراز روزها را در كنج میكدهها میگذرانید. پس از مدتی به هرات رفت و به خدمت مولانا جامیرسید[۲].سپس رهسپار آذربایجان شد و چندی در تبریز سكنا گزید. آنگاه به دربار سلطان یعقوب آق قوینلو (حک 883 ـ 896ق) تقرب جست و به جرگه شاعران وی پیوست.3 دیوانیفراهم آورده بود كه در یكی از جنگها به غارت رفت.4 مدتی بعد عازم خراسان شد و در ابیورد گوشهنشینی اختیار كرد. سرانجام در مشهد رضوی درگذشت.5
بابافغانی از بنیانگذاران سبک هندی (طرز تازه) بود كه در سدههای 10 و 11ق پیروان بسیاری پیدا كرد.6 سادگی بیان و نازكی خیال او در سرودههای متأخران تأثیر بسیاری گذاشت.7 به گفته تقیالدین كاشی چون در غزل به شیوه حافظ بود، او را «حافظ كوچک» میخواندند.8
3. صفا، ذبیح الله. همان. ص 413.
4. فغانی شیرازی. همان. ص13.
5. صفوی، ساممیرزا. تحفه سامی. به تصحیح ركنالدین همایونفرخ، تهران: علمی، بیتا، ص 176.
6. سادات ناصری، حسن. سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دوره اسلامی. تهران: شورایعالی فرهنگ و هنر، 1353، بخش اول، ص 211.
7. زرینكوب، عبدالحسین. سیری در شعر فارسی. تهران: نوین، چ 1، 1363، ص 100.
8. صفا، ذبیحالله. همان. ص 411، 414.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر