دینکرت: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''دينكرْت (dinkart)''' كهنترين و درعينحال بزرگترين مجموعه از اطلاعات ديني، عاداتوعقايد و نيز تاريخ ادبيات مزديسناست. نام اصلی آن را زند آكاسيه[1] و مجموع كلماتش را به تقريب 169000 دانستهاند. ''دينكرت'' نُه مجلد داشت، ا...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
دینكرْت (dinkart) | |||
كهنترین و درعینحال بزرگترین مجموعه از اطلاعات دینی، عادات و عقاید و نیز تاریخ ادبیات مزدیسناست. نام اصلی آن را زند آكاسیه (Zand ākāsih) و مجموع كلماتش را به تقریب 169000 دانستهاند. دینكرت نُه مجلد داشت، اما اكنون جز دو مجلد نخست و بخشی از جلد سوم آن در دست نیست<ref>صفا، ذبیحالله. '''''حماسی سرایی در ایران'''''. تهران: امیركبیر، چ 3، 1352، ص 51ـ 52.</ref>. | |||
از محاسن كتاب | از محاسن كتاب این است كه 21 نسک اوستای [[ساسانیان|عهد ساسانی]] در جلد هشتم آن خلاصه شده است. دینكرت در 19 مجلد توسط دستور پشوتن سنجانا (9 جلد) و پسرش داراب سنجانا (10 جلد) باحواشی و ملاحظات و ترجمه انگلیسی و گجراتی در بمبئی به چاپ رسیده است<ref>مرادی، نورالله. '''''مرجعشناسی'''''. چ 3، تهران: فرهنگ معاصر، 1376، ص 93.</ref>. | ||
این كتاب دو مؤلف داشته، یكی آذرفرنبغ موبد موبدان در دوره مأمون عباسی (حک 198ـ 218) و دیگر آذرباد پسر امید كه تألیف قبلی را از نو تحریر و تكمیل كرد و نیز بخش نهم را بدان افزود<ref>سمیعی، احمد. '''''ادبیات ساسانی'''''. تهران: دانشگاه آزاد ایران، 1355، ص 29.</ref>. | |||
كتاب سوم | كتاب سوم دینكرت بزرگترین نسخه موجود از این مجموعه است و 420 فصل را در بر دارد. | ||
ثنویت یكی از موضوعهای اصلی كتاب را تشكیل میدهد كه در فصول مختلف درباره آن بحث شدهاست<ref>تفضلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام'''''. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 131 و 132.</ref><ref>تاوادیا، ج. '''''زبان و ادبیات پهلوی فارسی میانه'''''. ترجمه س. نجمآبادی، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355، ص 49_64 و 80ـ90.</ref><ref>زرشناس، زهره. '''''زبان و ادبیات ایران باستان'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 53ـ 55.</ref><ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج1، ص 135ـ 136.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[ساسانیان]] | |||
* [[اوستا]] | |||
== مآخذ == | |||
نسخهٔ ۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۸
دینكرْت (dinkart)
كهنترین و درعینحال بزرگترین مجموعه از اطلاعات دینی، عادات و عقاید و نیز تاریخ ادبیات مزدیسناست. نام اصلی آن را زند آكاسیه (Zand ākāsih) و مجموع كلماتش را به تقریب 169000 دانستهاند. دینكرت نُه مجلد داشت، اما اكنون جز دو مجلد نخست و بخشی از جلد سوم آن در دست نیست[۱].
از محاسن كتاب این است كه 21 نسک اوستای عهد ساسانی در جلد هشتم آن خلاصه شده است. دینكرت در 19 مجلد توسط دستور پشوتن سنجانا (9 جلد) و پسرش داراب سنجانا (10 جلد) باحواشی و ملاحظات و ترجمه انگلیسی و گجراتی در بمبئی به چاپ رسیده است[۲].
این كتاب دو مؤلف داشته، یكی آذرفرنبغ موبد موبدان در دوره مأمون عباسی (حک 198ـ 218) و دیگر آذرباد پسر امید كه تألیف قبلی را از نو تحریر و تكمیل كرد و نیز بخش نهم را بدان افزود[۳].
كتاب سوم دینكرت بزرگترین نسخه موجود از این مجموعه است و 420 فصل را در بر دارد.
ثنویت یكی از موضوعهای اصلی كتاب را تشكیل میدهد كه در فصول مختلف درباره آن بحث شدهاست[۴][۵][۶][۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صفا، ذبیحالله. حماسی سرایی در ایران. تهران: امیركبیر، چ 3، 1352، ص 51ـ 52.
- ↑ مرادی، نورالله. مرجعشناسی. چ 3، تهران: فرهنگ معاصر، 1376، ص 93.
- ↑ سمیعی، احمد. ادبیات ساسانی. تهران: دانشگاه آزاد ایران، 1355، ص 29.
- ↑ تفضلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 131 و 132.
- ↑ تاوادیا، ج. زبان و ادبیات پهلوی فارسی میانه. ترجمه س. نجمآبادی، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355، ص 49_64 و 80ـ90.
- ↑ زرشناس، زهره. زبان و ادبیات ایران باستان. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 53ـ 55.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج1، ص 135ـ 136.