پرش به محتوا

داستان‌ های عرفانی و صوفیانه: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی « ۲-'''داستان‌های عرفانی و صوفیانه''' این داستان‌ها معمولاً برگرفته از پنداشت‌های عرفانی و صوفیانه است و از قرن ششم به بعد در ادب فارسی گسترش یافت. سنایی در حدیقه، عطار در منطق‌الطیر و مولانا در مثنوی از این داستان‌ها بسیار استفاده کرده‌اند....» ایجاد کرد
 
Arghavan (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
[[پرونده:Fun1201.jpg|بندانگشتی|کنیزک و پادشاه-قابل بازیابی از https://www.beytoote.com/images/stories/fun/fun1201.jpg]]
این داستان‌ها معمولاً برگرفته از پنداشت‌های عرفانی و صوفیانه است و از قرن ششم به بعد در ادب فارسی گسترش یافت. سنایی در حدیقه، عطار در منطق‌الطیر و مولانا در مثنوی از این داستان‌ها بسیار استفاده کرده‌اند. این داستان‌ها اگرچه در ظاهر شبیه داستان‌های عشقی و یا عامیانه است، ولی در متون عرفانی معمولاً در ساخت تأویلی مطرح می‌شوند. مثلاً در مثنوی مولوی داستان کنیزک و پادشاه به ظاهر داستانی عشقی است، ولی هریک از شخصیت‌ها و عناصر موجود در داستان در نقش عنصری عرفانی و صوفیانه قرار دارند.


== نیز نگاه کنید به ==


۲-'''داستان‌های عرفانی و صوفیانه'''
* [[داستان‌ های سمبلیک و فلسفی]]
* [[داستان‌ های عامیانه]]
* [[داستان‌ های واقع گرا]]
* [[داستان‌ های مقامه]]
* [[داستان‌ های تمثیلی]]


این داستان‌ها معمولاً برگرفته از پنداشت‌های عرفانی و صوفیانه است و از قرن ششم به بعد در ادب فارسی گسترش یافت. سنایی در حدیقه، عطار در منطق‌الطیر و مولانا در مثنوی از این داستان‌ها بسیار استفاده کرده‌اند. این داستان‌ها اگرچه در ظاهر شبیه داستان‌های عشقی و یا عامیانه است، ولی در متون عرفانی معمولاً در ساخت تأویلی مطرح می‌شوند. مثلاً در مثنوی مولوی داستان کنیزک و پادشاه به ظاهر داستانی عشقی است، ولی هریک از شخصیت‌ها و عناصر موجود در داستان در نقش عنصری عرفانی و صوفیانه قرار دارند.
== منبع اصلی ==
تمیم داری، احمد (1379). کتاب ایران: تاریخ ادب فارسی: مکتب ها، دورها، سبک ها و انواع ادبی. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].
 
== نویسنده مقاله ==
احمد تمیم داری
[[رده:ادبیات]]

نسخهٔ ‏۱۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۸

کنیزک و پادشاه-قابل بازیابی از https://www.beytoote.com/images/stories/fun/fun1201.jpg

این داستان‌ها معمولاً برگرفته از پنداشت‌های عرفانی و صوفیانه است و از قرن ششم به بعد در ادب فارسی گسترش یافت. سنایی در حدیقه، عطار در منطق‌الطیر و مولانا در مثنوی از این داستان‌ها بسیار استفاده کرده‌اند. این داستان‌ها اگرچه در ظاهر شبیه داستان‌های عشقی و یا عامیانه است، ولی در متون عرفانی معمولاً در ساخت تأویلی مطرح می‌شوند. مثلاً در مثنوی مولوی داستان کنیزک و پادشاه به ظاهر داستانی عشقی است، ولی هریک از شخصیت‌ها و عناصر موجود در داستان در نقش عنصری عرفانی و صوفیانه قرار دارند.

نیز نگاه کنید به

منبع اصلی

تمیم داری، احمد (1379). کتاب ایران: تاریخ ادب فارسی: مکتب ها، دورها، سبک ها و انواع ادبی. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.

نویسنده مقاله

احمد تمیم داری