داستان های عرفانی و صوفیانه
این داستانها معمولاً برگرفته از پنداشتهای عرفانی و صوفیانه است و از قرن ششم به بعد در ادب فارسی گسترش یافت. سنایی در حدیقه، عطار در منطقالطیر و مولانا در مثنوی از این داستانها بسیار استفاده کردهاند.
این داستانها اگرچه در ظاهر شبیه داستانهای عشقی و یا عامیانه است، ولی در متون عرفانی معمولاً در ساخت تأویلی مطرح میشوند. مثلاً در مثنوی مولوی داستان کنیزک و پادشاه به ظاهر داستانی عشقی است، ولی هریک از شخصیتها و عناصر موجود در داستان در نقش عنصری عرفانی و صوفیانه قرار دارند.
نیز نگاه کنید به
- داستان های سمبلیک و فلسفی
- داستان های عامیانه
- داستان های واقع گرا
- داستان های مقامه
- داستان های تمثیلی
منبع اصلی
تمیم داری، احمد (1379). کتاب ایران: تاریخ ادب فارسی: مکتب ها، دورها، سبک ها و انواع ادبی. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.
نویسنده مقاله
احمد تمیم داری