پرش به محتوا

کاچی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''كاچي'''، خوراكي از آرد گندم يا برنج، شكر، زعفران، روغن و آب. كاچي از خوراك‌هاي قديمي است كه در رسالات ديوان اطعمه<sup>(1)</sup> و سفرة اطعمه<sup>(2)</sup> از آن ياد شده است. كاچي از خوراك‌هاي زائو است كه معمولاً تا سه روز بعد از زايمان مي‌خورد. اين خوراك...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''كاچي'''، خوراكي از آرد گندم يا برنج، شكر، زعفران، روغن و آب.  
کاچی، خوراکی از آرد گندم یا برنج، شکر، زعفران، روغن و آب.  


كاچي از خوراك‌هاي قديمي است كه در رسالات ديوان اطعمه<sup>(1)</sup> و سفرة اطعمه<sup>(2)</sup> از آن ياد شده است. كاچي از خوراك‌هاي زائو است كه معمولاً تا سه روز بعد از زايمان مي‌خورد. اين خوراك را با روغن حيواني تهيه مي‌كنند تا خاصيت بيشتري داشته باشد. در گذشته درون كاچي موادي از قبيل زنجبيل، ريشة جوز، باديان، هل غرابي و سياه دانه اضافه مي‌كردند.<sup>(3)</sup> كاچي بايد رقيق باشد به طوري كه از قاشق بريزد. تهية كاچي با آرد گندم مقوي‌تر و با آرد برنج خوش طعم‌تر مي‌شود.<sup>(4)</sup> اشكنة چنگال نوعي كاچي است كه از تركيب روغن و شكر و گاهي زعفران بدست مي‌آيد كه نان را درون آن تريد مي‌كردند و مي‌خوردند. اين نوع كاچي براي زائوهاي كم بضاعت تهيه مي‌شد.<sup>(5)</sup>  
کاچی از خوراک‌های قدیمی است که در رسالات [[دیوان اطعمه]]<ref>مولانا بسحاق حلاج شیرازی. دیوان اطعمه. تهران: کتاب‌فروشی معرفت.</ref> و [[سفره اطعمه]]<ref>آشپزباشی، میرزا علی اکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران.</ref> از آن یاد شده است. کاچی از خوراک‌های زائو است که معمولاً تا سه روز بعد از زایمان می‌خورد. این خوراک را با روغن حیوانی تهیه می‌کنند تا خاصیت بیشتری داشته باشد. در گذشته درون کاچی موادی از قبیل زنجبیل، ریشه جوز، بادیان، هل غرابی و سیاه دانه اضافه می‌کردند<ref>آشپزباشی، میرزا علی اکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران، ص 82.</ref>. کاچی باید رقیق باشد به طوری که از قاشق بریزد. تهیه کاچی با آرد گندم مقوی‌تر و با آرد برنج خوش طعم‌تر می‌شود<ref>شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، ص 163-162.</ref>. اشکنه چنگال نوعی کاچی است که از ترکیب روغن و شکر و گاهی زعفران بدست می‌آید که نان را درون آن ترید می‌کردند و می‌خوردند. این نوع کاچی برای زائوهای کم بضاعت تهیه می‌شد<ref>شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، ص 161.</ref>.


فاطمه اسماعیلی


'''مآخذ:'''
== کتابشناسی ==
 
1-    مولانا بسحاق حلاج شيرازي. '''''ديوان اطعمه.''''' تهران: كتاب‌فروشي معرفت.
 
2-    ميرزا علي اكبر خان آشپزباشي، '''''سفرة اطعمه'''''. تهران: انتشارات بنياد فرهنگ ايران، 1353.
 
3-    '''''سفرة اطعمه'''''، ص 82.
 
4-    شهري، جعفر. '''''طهران قديم'''''. تهران: معين، 1371، ص 163-162.
 
5-    شهري، جعفر. '''''طهران قديم'''''. تهران: معين، 1371، ص 161.
 
فاطمه اسماعیلی

نسخهٔ ‏۴ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۰

کاچی، خوراکی از آرد گندم یا برنج، شکر، زعفران، روغن و آب.

کاچی از خوراک‌های قدیمی است که در رسالات دیوان اطعمه[۱] و سفره اطعمه[۲] از آن یاد شده است. کاچی از خوراک‌های زائو است که معمولاً تا سه روز بعد از زایمان می‌خورد. این خوراک را با روغن حیوانی تهیه می‌کنند تا خاصیت بیشتری داشته باشد. در گذشته درون کاچی موادی از قبیل زنجبیل، ریشه جوز، بادیان، هل غرابی و سیاه دانه اضافه می‌کردند[۳]. کاچی باید رقیق باشد به طوری که از قاشق بریزد. تهیه کاچی با آرد گندم مقوی‌تر و با آرد برنج خوش طعم‌تر می‌شود[۴]. اشکنه چنگال نوعی کاچی است که از ترکیب روغن و شکر و گاهی زعفران بدست می‌آید که نان را درون آن ترید می‌کردند و می‌خوردند. این نوع کاچی برای زائوهای کم بضاعت تهیه می‌شد[۵].

فاطمه اسماعیلی

کتابشناسی

  1. مولانا بسحاق حلاج شیرازی. دیوان اطعمه. تهران: کتاب‌فروشی معرفت.
  2. آشپزباشی، میرزا علی اکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران.
  3. آشپزباشی، میرزا علی اکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران، ص 82.
  4. شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، ص 163-162.
  5. شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، ص 161.