کاچی
کاچی، خوراکی از آرد گندم یا برنج، شکر، زعفران، روغن و آب.
کاچی از خوراکهای قدیمی است که در رسالات دیوان اطعمه[۱] و سفره اطعمه[۲] از آن یاد شده است. کاچی از خوراکهای زائو است که معمولاً تا سه روز بعد از زایمان میخورد. این خوراک را با روغن حیوانی تهیه میکنند تا خاصیت بیشتری داشته باشد. در گذشته درون کاچی موادی از قبیل زنجبیل، ریشه جوز، بادیان، هل غرابی و سیاه دانه اضافه میکردند[۳]. کاچی باید رقیق باشد به طوری که از قاشق بریزد. تهیه کاچی با آرد گندم مقویتر و با آرد برنج خوش طعمتر میشود[۴].
اشکنه چنگال نوعی کاچی است که از ترکیب روغن و شکر و گاهی زعفران بدست میآید که نان را درون آن ترید میکردند و میخوردند. این نوع کاچی برای زائوهای کم بضاعت تهیه میشد[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ مولانا بسحاق حلاج شیرازی. دیوان اطعمه. تهران: کتابفروشی معرفت.
- ↑ آشپزباشی، میرزا علی اکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران.
- ↑ آشپزباشی، میرزا علی اکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران، ص 82.
- ↑ شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، ص 163-162.
- ↑ شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، ص 161.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
فاطمه اسماعیلی