پرش به محتوا

کوفته: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''كوفته'''، خوراكي از گوشت چرخ‌كرده، پياز، برنج، لپه، سبزي، ادويه كه به شكل گلوله درمي‌آورند و درون آب مي‌پزند تا جا افتد و گاهي درون آن را تخم‌مرغ، زرشك، آلو بخارا، مغز گردو، كشمش بي‌دانه و... مي‌گذارند. چاشني برخي كوفته‌ها سركه شيره يا سرك...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''كوفته'''، خوراكي از گوشت چرخ‌كرده، پياز، برنج، لپه، سبزي، ادويه كه به شكل گلوله درمي‌آورند و درون آب مي‌پزند تا جا افتد و گاهي درون آن را تخم‌مرغ، زرشك، آلو بخارا، مغز گردو، كشمش بي‌دانه و... مي‌گذارند. چاشني برخي كوفته‌ها سركه شيره يا سركه و شكر است. در گذشته گوشت كوفته را در هاون مي‌كوبيدند ولي امروزه آن را چرخ مي‌كنند و براي وانرفتن كوفته از آرد نخودچي و يا تخم مرغ استفاده مي‌كنند.<sup>(1)</sup> برخي كوفته‌ها از جمله كوفته تبريزي تَنْگ آب (كم آب) است و برخي كوفته‌ها آب‌دار كه، آب آن را مانند آبگوشت تريد كرده و مي‌خورند.<sup>(2)</sup>  
کوفته، خوراکی از گوشت چرخ‌کرده، پیاز، برنج، لپه، سبزی، ادویه که به شکل گلوله درمی‌آورند و درون آب می‌پزند تا جا افتد و گاهی درون آن را تخم‌مرغ، زرشک، آلو بخارا، مغز گردو، کشمش بی‌دانه و... می‌گذارند. چاشنی برخی کوفته‌ها سرکه شیره یا سرکه و شکر است. در گذشته گوشت کوفته را در هاون می‌کوبیدند ولی امروزه آن را چرخ می‌کنند و برای وانرفتن کوفته از آرد نخودچی و یا تخم مرغ استفاده می‌کنند<ref name=":0">شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، ذیل کوفته، ص 101-94.</ref>. برخی کوفته‌ها از جمله کوفته تبریزی تَنْگ آب (کم آب) است و برخی کوفته‌ها آب‌دار که، آب آن را مانند آبگوشت ترید کرده و می‌خورند<ref>دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1379). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ص 1100-1091.</ref>.


كوفته از خوراك‌هاي قديمي است كه در كتاب '''''سفرة اطعمه'''''<sup>*</sup> به ده نوع آن: كوفتة معلّي، كوفتة سفيد، كوفتة ريحان، كوفتة تبريزي، كوفتة سركه شيره، كوفتة سماق، كوفتة آب غوره، كوفتة زرشك، كوفتة نخودچي و كوفته‌ريزه اشاره شده است.<sup>(3)</sup> از كوفته‌هاي امروزي مي‌توان به كوفتة برنجي، كوفتة شامي، كوفتة تبريزي، كوفتة شويد باقلا، كوفتة كاشي، كوفتة معلّي، كوفتة نخودچي و كوفتة سرگنجشكي اشاره كرد.<sup>(4)</sup>
کوفته از خوراک‌های قدیمی است که در کتاب [[سفره اطعمه]]<sup>*</sup> به ده نوع آن: کوفته معلّی، کوفته سفید، کوفته ریحان، کوفته تبریزی، کوفته سرکه شیره، کوفته سماق، کوفته آب غوره، کوفته زرشک، کوفته نخودچی و کوفته‌ریزه اشاره شده است<ref>آشپزباشی، میرزا علی اکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، خوان ششم، ص 39-37.</ref>. از کوفته‌های امروزی می‌توان به کوفته برنجی، کوفته شامی، کوفته تبریزی، کوفته شوید باقلا، کوفته کاشی، کوفته معلّی، کوفته نخودچی و کوفته سرگنجشکی اشاره کرد<ref name=":0" />.


فاطمه اسماعیلی


'''مآخذ:'''
== کتابشناسی ==
 
1-    شهري، جعفر. '''''طهران قديم'''''. تهران: معين، 1371، ذيل كوفته، ص 101-94.
 
2-    دريابندري، نجف؛ راستكار، فهيمه. '''''كتاب مستطاب آشپزي: از سير تا پياز'''''. تهران: كارنامه، 1379، چ 2، ج 2، ص 1100-1091.
 
3-    ميرزا علي اكبر خان آشپزباشي، '''''سفرة اطعمه'''''. تهران: بنياد فرهنگ ايران، 1353، خوان ششم، ص 39-37.
 
4-    شهري، جعفر. '''''همان'''''.
 
فاطمه اسماعیلی

نسخهٔ ‏۴ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۷

کوفته، خوراکی از گوشت چرخ‌کرده، پیاز، برنج، لپه، سبزی، ادویه که به شکل گلوله درمی‌آورند و درون آب می‌پزند تا جا افتد و گاهی درون آن را تخم‌مرغ، زرشک، آلو بخارا، مغز گردو، کشمش بی‌دانه و... می‌گذارند. چاشنی برخی کوفته‌ها سرکه شیره یا سرکه و شکر است. در گذشته گوشت کوفته را در هاون می‌کوبیدند ولی امروزه آن را چرخ می‌کنند و برای وانرفتن کوفته از آرد نخودچی و یا تخم مرغ استفاده می‌کنند[۱]. برخی کوفته‌ها از جمله کوفته تبریزی تَنْگ آب (کم آب) است و برخی کوفته‌ها آب‌دار که، آب آن را مانند آبگوشت ترید کرده و می‌خورند[۲].

کوفته از خوراک‌های قدیمی است که در کتاب سفره اطعمه* به ده نوع آن: کوفته معلّی، کوفته سفید، کوفته ریحان، کوفته تبریزی، کوفته سرکه شیره، کوفته سماق، کوفته آب غوره، کوفته زرشک، کوفته نخودچی و کوفته‌ریزه اشاره شده است[۳]. از کوفته‌های امروزی می‌توان به کوفته برنجی، کوفته شامی، کوفته تبریزی، کوفته شوید باقلا، کوفته کاشی، کوفته معلّی، کوفته نخودچی و کوفته سرگنجشکی اشاره کرد[۱].

فاطمه اسماعیلی

کتابشناسی

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، ذیل کوفته، ص 101-94.
  2. دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1379). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ص 1100-1091.
  3. آشپزباشی، میرزا علی اکبر خان (1353). سفره اطعمه. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، خوان ششم، ص 39-37.