پرش به محتوا

شاهنامه ابوسعیدی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''شاهنامة ابوسعيدي'''، از نخستين شاهنامه‌هاي مصور ايراني و اوج هنر دورة ايلخانيان به شمار مي‌آيد.<sup>1</sup> تاريخ آغاز آماده‌سازي اين نسخه را 730ق / 1329م مي‌دانند ولي تاريخ پايان كار آن مورد ترديد قرار دارد.<sup>2</sup> گويا اين نسخه در نيمة اول قرن بيس...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''شاهنامة ابوسعيدي'''، از نخستين شاهنامه‌هاي مصور ايراني و اوج هنر دورة ايلخانيان به شمار مي‌آيد.<sup>1</sup> تاريخ آغاز آماده‌سازي اين نسخه را 730ق / 1329م مي‌دانند ولي تاريخ پايان كار آن مورد ترديد قرار دارد.<sup>2</sup>  
شاهنامه ابوسعیدی، از نخستین شاهنامه‌های مصور ایرانی و اوج هنر دوره ایلخانیان به شمار می‌آید<ref name=":0">پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: لارستان، ص 62.</ref>. تاریخ آغاز آماده‌سازی این نسخه را 730ق / 1329م می‌دانند ولی تاریخ پایان کار آن مورد تردید قرار دارد<ref>شراتو، امبرتو؛ گروبه، ارنست (1376). هنر ایلخانی و تیموری. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 21.</ref>.


گويا اين نسخه در نيمة اول قرن بيستم، توسط دموت ـ دلال آثار هنري ـ خريداري شده و سپس نگاره‌هاي آن برگ برگ شده و به مجموعه‌داران و موزه‌هاي مختلف فروخته شده است.<sup>3</sup> از اين رو شاهنامة ابوسعيدي به شاهنامة دموت نيز شهرت دارد.  
گویا این نسخه در نیمه اول قرن بیستم، توسط دموت ـ دلال آثار هنری ـ خریداری شده و سپس نگاره‌های آن برگ برگ شده و به مجموعه‌داران و [[موزه|موزه‌]]<nowiki/>های مختلف فروخته شده است<ref>رابینسن، ب. و (1376). هنر نگارگری ایران. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 7.</ref>. از این رو شاهنامه ابوسعیدی به شاهنامه دموت نیز شهرت دارد.  


تعداد دقيق نگاره‌هاي اين نسخه مشخص نيست ولي 58 نگارة آن تا كنون شناسايي شده است.<sup>4</sup> در نگاره‌هاي اين نسخه سنت‌هاي ايراني و بين‌النهريني پيش از مغول با سنت‌هاي خاوري در هم آميخته شده است.<sup>5</sup> همچنين مصوران تمايلي به نمايش حالات عاطفي انسان و تجسم حجم و عمق نشان داده‌اند كه در نگارگري ايراني بي‌سابقه است.<sup>6</sup>  
تعداد دقیق نگاره‌های این نسخه مشخص نیست ولی 58 نگاره آن تا کنون شناسایی شده است<ref>شریف‌زاده، سید عبدالمجید (1375). تاریخ نگارگری در ایران. تهران: حوزه هنری، ص 86.</ref>. در نگاره‌های این نسخه سنت‌های ایرانی و بین‌النهرینی پیش از مغول با سنت‌های خاوری در هم آمیخته شده است<ref>پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: لارستان، ص 61.</ref>. همچنین مصوران تمایلی به نمایش حالات عاطفی انسان و تجسم حجم و عمق نشان داده‌اند که در نگارگری ایرانی بی‌سابقه است<ref name=":0" />.  


علی بوذری


'''مآخذ:'''
== گتابشناسی ==
 
1-     پاكباز، روئين. '''''نقاشي ايراني از ديرباز تا امروز'''''. تهران: لارستان، 1379، ص 62.
 
2-     شراتو، امبرتو؛ گروبه، ارنست. '''''هنر ايلخاني و تيموري'''''. ترجمة يعقوب آژند، تهران: مولي، 1376، ص 21.
 
3-     رابينسن، ب. و. '''''هنر نگارگري ايران'''''. ترجمة يعقوب آژند، تهران: مولي، 1376، ص 7.
 
4-     شريف‌زاده، سيد عبدالمجيد. '''''تاريخ نگارگري در ايران'''''. تهران: حوزة هنري، 1375، ص 86.
 
5-     پاكباز، روئين. '''''همان'''''. ص 61.
 
6-     پاكباز، روئين. '''''همان'''''. ص 62.
 
علی بوذری

نسخهٔ ‏۱۲ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۵

شاهنامه ابوسعیدی، از نخستین شاهنامه‌های مصور ایرانی و اوج هنر دوره ایلخانیان به شمار می‌آید[۱]. تاریخ آغاز آماده‌سازی این نسخه را 730ق / 1329م می‌دانند ولی تاریخ پایان کار آن مورد تردید قرار دارد[۲].

گویا این نسخه در نیمه اول قرن بیستم، توسط دموت ـ دلال آثار هنری ـ خریداری شده و سپس نگاره‌های آن برگ برگ شده و به مجموعه‌داران و موزه‌های مختلف فروخته شده است[۳]. از این رو شاهنامه ابوسعیدی به شاهنامه دموت نیز شهرت دارد.

تعداد دقیق نگاره‌های این نسخه مشخص نیست ولی 58 نگاره آن تا کنون شناسایی شده است[۴]. در نگاره‌های این نسخه سنت‌های ایرانی و بین‌النهرینی پیش از مغول با سنت‌های خاوری در هم آمیخته شده است[۵]. همچنین مصوران تمایلی به نمایش حالات عاطفی انسان و تجسم حجم و عمق نشان داده‌اند که در نگارگری ایرانی بی‌سابقه است[۱].  

علی بوذری

گتابشناسی

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: لارستان، ص 62.
  2. شراتو، امبرتو؛ گروبه، ارنست (1376). هنر ایلخانی و تیموری. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 21.
  3. رابینسن، ب. و (1376). هنر نگارگری ایران. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 7.
  4. شریف‌زاده، سید عبدالمجید (1375). تاریخ نگارگری در ایران. تهران: حوزه هنری، ص 86.
  5. پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: لارستان، ص 61.