شاهنامه ابوسعیدی

شاهنامه ابوسعیدی از شاهکارهای هنر مکتب تبریز، برگرفته از میراث آریا، قابل بازیابی از https://www.chtn.ir/news/1399043125/%D8%B4%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%B3%D8%B9%DB%8C%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D8%A7%D9%87%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D9%86%D8%B1-%D9%85%DA%A9%D8%AA%D8%A8-%D8%AA%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%B2

شاهنامه ابوسعیدی، از نخستین شاهنامه‌های مصور ایرانی و اوج هنر دوره ایلخانیان به شمار می‌آید. تاریخ آغاز آماده‌سازی این نسخه را 730ق / 1329م می‌دانند ولی تاریخ پایان کار آن مورد تردید قرار دارد.

گویا این نسخه در نیمه اول قرن بیستم، توسط دموت ـ دلال آثار هنری ـ خریداری شده و سپس نگاره‌های آن برگ برگ شده و به مجموعه‌داران و موزه‌های مختلف فروخته شده است. از این رو شاهنامه ابوسعیدی به شاهنامه دموت نیز شهرت دارد.

تعداد دقیق نگاره‌های این نسخه مشخص نیست ولی 58 نگاره آن تا کنون شناسایی شده است. در نگاره‌های این نسخه سنت‌های ایرانی و بین‌النهرینی پیش از مغول با سنت‌های خاوری در هم آمیخته شده است. همچنین مصوران تمایلی به نمایش حالات عاطفی انسان و تجسم حجم و عمق نشان داده‌اند که در نگارگری ایرانی بی‌سابقه است.  

نیز نگاه کنید به

• شاهنامه بایسنقری
• شاهنامه تهماسبی

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

علی بوذری