نقاشی پشت شیشه: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''نقاشي پشت شيشه،''' شيوهاي كه طرحهاي ساده و دو بعدي با رنگهاي درخشان بر پشت شيشه اجرا ميشوند. اين هنر از ديرباز با اسلوبهاي مختلف در هنرهاي مردمي و قومي بسياري از كشورها متداول بوده است. پيشينة اين هنر در ايران، احتمالاً به دوران صفويه...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
نقاشی پشت شیشه، شیوهای که طرحهای ساده و دو بعدی با رنگهای درخشان بر پشت شیشه اجرا میشوند. این هنر از دیرباز با اسلوبهای مختلف در هنرهای مردمی و قومی بسیاری از کشورها متداول بوده است. پیشینه این هنر در ایران، احتمالاً به دوران صفویه باز میگردد و از عهد زندیه به بعد این هنر به حیطه هنر رسمی راه یافت<ref>پاکباز، روئین (1378). دایرهالمعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر، ص 850.</ref>، در دوران قاجار رشد و نمو پیدا کرد و اکنون با دور شدن از شیوه سنتی به راه خود ادامه میدهد<ref>سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 37.</ref>. اکثر هنرمندانی که در شیوههای دیگر هنر عامیانه و مردمی دست داشتند، در نقاشی پشت شیشه نیز طبعآزمایی میکردند<ref name=":0">سیف، هادی (1371). نقاشی پشت شیشه. تهران: سروش، ص 18.</ref>. شیوه کار به گونهای بود که بر خلاف نقاشی روی بوم، هنرمند ناچار بود ابتدا جزئیات و رنگهای نهایی را روی شیشه قرار دهد و سپس رنگهای پس زمینه<ref name=":0" />. در این شیوه، رنگها اکثراً به شکل سمبلیک به کار برده میشوند<ref>سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 46.</ref>. | |||
موضوعاتی چون نقاشی گل و پرنده، موضوعات مذهبی، نقاشی خط، موضوعات حماسی و... از جمله موضوعاتی بودند که این نقاشان به آن میپرداختند. این نقاشیها، به عنوان نذر امامزادهها و سقاخانهها، تزئین بنا و عمارت، برای تبرک مراسم گوناگون از جمله درو کردن گندم، خرمن کردن و... استفاده میشد<ref>سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 45.</ref>. | |||
از | از میان هنرمندان گمنام این شیوه هنری میتوان به نامهایی چون سیدحسین عرب، آقاصادق، استاد بهرام، قربانعلی قربانی و... اشاره کرد<ref>سیف، هادی (1371). نقاشی پشت شیشه. تهران: سروش، ص 29-72.</ref>. | ||
علی بوذری | |||
== گتابشناسی == | |||
نسخهٔ ۱۲ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۷
نقاشی پشت شیشه، شیوهای که طرحهای ساده و دو بعدی با رنگهای درخشان بر پشت شیشه اجرا میشوند. این هنر از دیرباز با اسلوبهای مختلف در هنرهای مردمی و قومی بسیاری از کشورها متداول بوده است. پیشینه این هنر در ایران، احتمالاً به دوران صفویه باز میگردد و از عهد زندیه به بعد این هنر به حیطه هنر رسمی راه یافت[۱]، در دوران قاجار رشد و نمو پیدا کرد و اکنون با دور شدن از شیوه سنتی به راه خود ادامه میدهد[۲]. اکثر هنرمندانی که در شیوههای دیگر هنر عامیانه و مردمی دست داشتند، در نقاشی پشت شیشه نیز طبعآزمایی میکردند[۳]. شیوه کار به گونهای بود که بر خلاف نقاشی روی بوم، هنرمند ناچار بود ابتدا جزئیات و رنگهای نهایی را روی شیشه قرار دهد و سپس رنگهای پس زمینه[۳]. در این شیوه، رنگها اکثراً به شکل سمبلیک به کار برده میشوند[۴].
موضوعاتی چون نقاشی گل و پرنده، موضوعات مذهبی، نقاشی خط، موضوعات حماسی و... از جمله موضوعاتی بودند که این نقاشان به آن میپرداختند. این نقاشیها، به عنوان نذر امامزادهها و سقاخانهها، تزئین بنا و عمارت، برای تبرک مراسم گوناگون از جمله درو کردن گندم، خرمن کردن و... استفاده میشد[۵].
از میان هنرمندان گمنام این شیوه هنری میتوان به نامهایی چون سیدحسین عرب، آقاصادق، استاد بهرام، قربانعلی قربانی و... اشاره کرد[۶].
علی بوذری
گتابشناسی
- ↑ پاکباز، روئین (1378). دایرهالمعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر، ص 850.
- ↑ سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 37.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ سیف، هادی (1371). نقاشی پشت شیشه. تهران: سروش، ص 18.
- ↑ سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 46.
- ↑ سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 45.
- ↑ سیف، هادی (1371). نقاشی پشت شیشه. تهران: سروش، ص 29-72.