نقاشی پشت شیشه
نقاشی پشت شیشه، شیوهای که طرحهای ساده و دو بعدی با رنگهای درخشان بر پشت شیشه اجرا میشوند. این هنر از دیرباز با اسلوبهای مختلف در هنرهای مردمی و قومی بسیاری از کشورها متداول بوده است. پیشینه این هنر در ایران، احتمالاً به دوران صفویه باز میگردد و از عهد زندیه به بعد این هنر به حیطه هنر رسمی راه یافت[۱]، در دوران قاجار رشد و نمو پیدا کرد و اکنون با دور شدن از شیوه سنتی به راه خود ادامه میدهد[۲]. اکثر هنرمندانی که در شیوههای دیگر هنر عامیانه و مردمی دست داشتند، در نقاشی پشت شیشه نیز طبعآزمایی میکردند[۳]. شیوه کار به گونهای بود که بر خلاف نقاشی روی بوم، هنرمند ناچار بود ابتدا جزئیات و رنگهای نهایی را روی شیشه قرار دهد و سپس رنگهای پس زمینه[۳]. در این شیوه، رنگها اکثراً به شکل سمبلیک به کار برده میشوند[۴].
موضوعاتی چون نقاشی گل و پرنده، موضوعات مذهبی، نقاشی خط، موضوعات حماسی و... از جمله موضوعاتی بودند که این نقاشان به آن میپرداختند. این نقاشیها، به عنوان نذر امامزادهها و سقاخانهها، تزئین بنا و عمارت، برای تبرک مراسم گوناگون از جمله درو کردن گندم، خرمن کردن و... استفاده میشد[۵].
از میان هنرمندان گمنام این شیوه هنری میتوان به نامهایی چون سیدحسین عرب، آقاصادق، استاد بهرام، قربانعلی قربانی و... اشاره کرد[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ پاکباز، روئین (1378). دایرهالمعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر، ص 850.
- ↑ سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 37.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ سیف، هادی (1371). نقاشی پشت شیشه. تهران: سروش، ص 18.
- ↑ سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 46.
- ↑ سلحشور، فریال (1383). نقاشی پشت شیشه در ایران. فرهنگ مردم. ص 45.
- ↑ سیف، هادی (1371). نقاشی پشت شیشه. تهران: سروش، ص 29-72.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
علی بوذری