گاو: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''گاو (داريوش مهرجويي، 1348)''' با فيلم '''گاو''' مرز قاطعي بين سينماي تجاري و غيرتجاري (سينماي متعارف و غيرمتعارف) ايران ترسيم شد، و با نمايش آن براي بار نخست در ميان منتقدان و روشنفكران اتفاق نظري در ستايش از يك فيلم ايراني پديد آمد.(1) مهرجويي، كه ن...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
گاو (داریوش مهرجویی، 1348) | |||
با | با فیلم گاو مرز قاطعی بین سینمای تجاری و غیرتجاری (سینمای متعارف و غیرمتعارف) ایران ترسیم شد، و با نمایش آن برای بار نخست در میان منتقدان و روشنفکران اتفاق نظری در ستایش از یک فیلم ایرانی پدید آمد<ref>حیدری، غلام (1368). بررسی تاریخی نقدنویسی در سینمای ایران. انتشارات آگاه، ص 113-112.</ref>. مهرجویی، که نخستین فیلمش با نام الماس 33 (1346) با شکست تجاری مواجه شده بود، گاو را براساس نمایشنامه موفقی به همین نام از دکتر غلامحسین ساعدی و با نقشآفرینی بازیگرانی همچون عزتالله انتظامی، علی نصیریان و جعفر والی ساخت، که پیش از این همین نمایش را در برنامه زنده تلویزیون خصوصی «ثابت پاسال» اجرا کرده بودند<ref>گلمکانی، هوشنگ (1376). آقای بازیگر (زندگی و آثار عزتالله انتظامی). انتشارات روزنهکار، ص 79-77.</ref>. آنچه نظر تماشاگران این فیلم را گرفت رابطه عاطفی و آکنده از شور و شیدایی «مشحسن» و گاوش بود؛ رابطهای که نمونههای آرمانی آن در ادبیات فارسی و عرفان ایرانی فراوان یافت میشود. با نمایش گاو برای اول بار تصویری از صفا و پاکدلی روستاییان در کنار رنج و فقر و محرومیتهای هولناک آنها نشان داده شد؛ تصویری که همواره در «فیلم فارسی» با توهم و احساساتیگریهای رمانتیک همراه بود. | ||
عباس بهارلوبرای اطلاع بیشتر نک:«مجموعه مقالات در معرفی و نقد آثار داریوش مهرجویی»، گردآورنده: ناصر زراعتی، انشارات ناهید، 1375، صص 141 تا 197. | |||
نسخهٔ ۳ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۴۷
گاو (داریوش مهرجویی، 1348)
با فیلم گاو مرز قاطعی بین سینمای تجاری و غیرتجاری (سینمای متعارف و غیرمتعارف) ایران ترسیم شد، و با نمایش آن برای بار نخست در میان منتقدان و روشنفکران اتفاق نظری در ستایش از یک فیلم ایرانی پدید آمد[۱]. مهرجویی، که نخستین فیلمش با نام الماس 33 (1346) با شکست تجاری مواجه شده بود، گاو را براساس نمایشنامه موفقی به همین نام از دکتر غلامحسین ساعدی و با نقشآفرینی بازیگرانی همچون عزتالله انتظامی، علی نصیریان و جعفر والی ساخت، که پیش از این همین نمایش را در برنامه زنده تلویزیون خصوصی «ثابت پاسال» اجرا کرده بودند[۲]. آنچه نظر تماشاگران این فیلم را گرفت رابطه عاطفی و آکنده از شور و شیدایی «مشحسن» و گاوش بود؛ رابطهای که نمونههای آرمانی آن در ادبیات فارسی و عرفان ایرانی فراوان یافت میشود. با نمایش گاو برای اول بار تصویری از صفا و پاکدلی روستاییان در کنار رنج و فقر و محرومیتهای هولناک آنها نشان داده شد؛ تصویری که همواره در «فیلم فارسی» با توهم و احساساتیگریهای رمانتیک همراه بود.
عباس بهارلوبرای اطلاع بیشتر نک:«مجموعه مقالات در معرفی و نقد آثار داریوش مهرجویی»، گردآورنده: ناصر زراعتی، انشارات ناهید، 1375، صص 141 تا 197.