گاو
گاو (داریوش مهرجویی، 1348)
با فیلم گاو مرز قاطعی بین سینمای تجاری و غیرتجاری (سینمای متعارف و غیرمتعارف) ایران ترسیم شد، و با نمایش آن برای بار نخست در میان منتقدان و روشنفکران اتفاق نظری در ستایش از یک فیلم ایرانی پدید آمد[۱]. مهرجویی، که نخستین فیلمش با نام الماس 33 (1346) با شکست تجاری مواجه شده بود، گاو را براساس نمایشنامه موفقی به همین نام از دکتر غلامحسین ساعدی و با نقشآفرینی بازیگرانی همچون عزتالله انتظامی، علی نصیریان و جعفر والی ساخت، که پیش از این همین نمایش را در برنامه زنده تلویزیون خصوصی «ثابت پاسال» اجرا کرده بودند[۲]. آنچه نظر تماشاگران این فیلم را گرفت رابطه عاطفی و آکنده از شور و شیدایی «مشحسن» و گاوش بود؛ رابطهای که نمونههای آرمانی آن در ادبیات فارسی و عرفان ایرانی فراوان یافت میشود. با نمایش گاو برای اول بار تصویری از صفا و پاکدلی روستاییان در کنار رنج و فقر و محرومیتهای هولناک آنها نشان داده شد؛ تصویری که همواره در «فیلم فارسی» با توهم و احساساتیگریهای رمانتیک همراه بود[۳].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
عباس بهارلو