بنگاه شادمانی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''بنگاه شادماني،''' دكه و دكاني است كه دستههاي مطربي و تقليدچيها در آنجا مستقرند،<sup>1</sup> تا مردم با مراجعه به آن مكان، از آنها براي اجراي رقص، آواز، موسيقي و نمايش دعوت به عمل آورند.<sup>2</sup> 1315 تا 1325ش سالهاي اوج تأسيس بنگاههاي شادماني...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
بنگاه شادمانی، دکه و دکانی است که دستههای مطربی و تقلیدچیها در آنجا مستقرند<ref>بیضایی، بهرام (1344). نمایش در ایران. تهران: کاویان، ص 228.</ref>، تا مردم با مراجعه به آن مکان، از آنها برای اجرای رقص، آواز، موسیقی و نمایش دعوت به عمل آورند<ref name=":0">نشریه خبری جشن هنر شیراز (1356). شماره 1 و 2، ص 5.</ref>. 1315 تا 1325ش سالهای اوج تأسیس بنگاههای شادمانی در پایتخت است؛ بنگاههایی که همیشه منتظر دعوتی به مجلسهای سرور مردم بودند<ref>بیضایی، بهرام (1344). نمایش در ایران. تهران: کاویان، ص 196.</ref>. در دهه چهل شمسی بنگاههای شادمانی اهمیت خود را از دست دادند؛ بخصوص در 15 خرداد 1342ش، از نخستین جاهایی که مورد حمله واقع شد، همین بنگاههای شادمانی بودند که در خیابان سیروس تهران، خصوصاً حوالی محله یهودیها واقع بودند، و بعد از آن، تنها، پنج شش بنگاه توانستند دوباره روی پای خود بایستند<ref>بیضایی، بهرام (1344). نمایش در ایران. تهران: کاویان، ص 216.</ref>. بنگاههای شادمانی در دهه پنجاه شمسی برای دو شب شرکت در جشنهای عروسی، ختنه سوران، و اجرای برنامههای نمایشی و اجرای رقص، آواز و موسیقی، از سه هزار تومان تا پنج هزار تومان دستمزد میگرفتند؛ که اضافه بر این دستمزد، خورد و خوراک و مخارج دیگر را که صاحب مجلس فراهم میکرد دریافت میکردند. مطربهای این بنگاهها، در ماههای رمضان و محرم، برنامههایی در دست اجرا نداشتند<ref name=":0" />. | |||
محمود عزیزی | |||
== کتابشناسی == | |||
نسخهٔ ۹ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۱
بنگاه شادمانی، دکه و دکانی است که دستههای مطربی و تقلیدچیها در آنجا مستقرند[۱]، تا مردم با مراجعه به آن مکان، از آنها برای اجرای رقص، آواز، موسیقی و نمایش دعوت به عمل آورند[۲]. 1315 تا 1325ش سالهای اوج تأسیس بنگاههای شادمانی در پایتخت است؛ بنگاههایی که همیشه منتظر دعوتی به مجلسهای سرور مردم بودند[۳]. در دهه چهل شمسی بنگاههای شادمانی اهمیت خود را از دست دادند؛ بخصوص در 15 خرداد 1342ش، از نخستین جاهایی که مورد حمله واقع شد، همین بنگاههای شادمانی بودند که در خیابان سیروس تهران، خصوصاً حوالی محله یهودیها واقع بودند، و بعد از آن، تنها، پنج شش بنگاه توانستند دوباره روی پای خود بایستند[۴]. بنگاههای شادمانی در دهه پنجاه شمسی برای دو شب شرکت در جشنهای عروسی، ختنه سوران، و اجرای برنامههای نمایشی و اجرای رقص، آواز و موسیقی، از سه هزار تومان تا پنج هزار تومان دستمزد میگرفتند؛ که اضافه بر این دستمزد، خورد و خوراک و مخارج دیگر را که صاحب مجلس فراهم میکرد دریافت میکردند. مطربهای این بنگاهها، در ماههای رمضان و محرم، برنامههایی در دست اجرا نداشتند[۲].
محمود عزیزی