سید ولی حسینی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''سيد ولي حسيني، ('''روستاي توت شامي، گهواره از توابع كرند 1377ش- توت شامي 1289ش). نوازندة تنبور<sup>*</sup>، خواننده، مقامدان و كلامخوان از استان كرمانشاهان. نواختن تنبور را از كودكي نزد پدرش سيد عبدل آغاز كرد. سيد عبدل فرزند سيد كسانه و كلية خاندان...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | سید ولی حسینی، '''('''روستای توت شامی، گهواره از توابع كرند 1377ش- توت شامی 1289ش)، نوازنده تنبور<sup>*</sup>، خواننده، مقامدان و كلامخوان از استان كرمانشاهان. | ||
نواختن تنبور را از كودكی نزد پدرش سید عبدل آغاز كرد. سید عبدل فرزند سید كسانه و كلیه خاندان او از دوره سلطان اسحاق (پیشوای سلسله یارسان) تا كنون یعنی در حدود دوازده نسل در كار تفسیر و تأویل كتب دینی یارسان و مقامهای كهن تنبور و انتقال شفاهی آنها بودهاند. | |||
نواختن تنبور | سید ولی حسینی نیز مطابق سنّت خاندان خود به انتقال مقامها و تربیت شاگردان همت گماشت. او سرآمد همه تنبورنوازان و خوانندگان منطقه خود بود و مأخذ و منبع همه مقامها را میدانست. سید ولی كشاورز بود و هر روز بعد از كار روزانه به نواختن تنبور و بهویژه مقامهای مورد علاقهاش مانند «سرطرز»، «باریه» و «پاوه موری» میپرداخت. مزار او در روستای توت شامی در محلی به نام دار سید یعقوب كه میعادگاه عاشقان است قرار دارد. استادان گذشته و حال تنبور از او به عنوان استادالاساتید نام میبرند<ref>پژوهشهای میدانی مؤلف و گفتوگو با یاران و شاگردان هنرمند.</ref>. | ||
== مآخذ == | |||
نسخهٔ ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۵
سید ولی حسینی، (روستای توت شامی، گهواره از توابع كرند 1377ش- توت شامی 1289ش)، نوازنده تنبور*، خواننده، مقامدان و كلامخوان از استان كرمانشاهان.
نواختن تنبور را از كودكی نزد پدرش سید عبدل آغاز كرد. سید عبدل فرزند سید كسانه و كلیه خاندان او از دوره سلطان اسحاق (پیشوای سلسله یارسان) تا كنون یعنی در حدود دوازده نسل در كار تفسیر و تأویل كتب دینی یارسان و مقامهای كهن تنبور و انتقال شفاهی آنها بودهاند.
سید ولی حسینی نیز مطابق سنّت خاندان خود به انتقال مقامها و تربیت شاگردان همت گماشت. او سرآمد همه تنبورنوازان و خوانندگان منطقه خود بود و مأخذ و منبع همه مقامها را میدانست. سید ولی كشاورز بود و هر روز بعد از كار روزانه به نواختن تنبور و بهویژه مقامهای مورد علاقهاش مانند «سرطرز»، «باریه» و «پاوه موری» میپرداخت. مزار او در روستای توت شامی در محلی به نام دار سید یعقوب كه میعادگاه عاشقان است قرار دارد. استادان گذشته و حال تنبور از او به عنوان استادالاساتید نام میبرند[۱].
مآخذ
- ↑ پژوهشهای میدانی مؤلف و گفتوگو با یاران و شاگردان هنرمند.