اصحاب صُفه

اصحاب صُفّه، گروهی از یاران مهاجر پیامبر اسلام (ص) كه پس از هجرت به مدینه به‌سبب ازدست‌دادن یا رهاكردن خانه و دارایی و جایگاه خود، در قسمت شمالی مسجد پیامبر (ص) در محلی مسقف و بزرگ و خارج از مسجد، ولی متصل به آن، به‌نام «صُفّه»، به‌معنای سكو یا ایوان زندگی می‌كردند و به تعلیم و تعلم می‌پرداختند. بعداً اصحاب صفه یا اهل صفه و یا اصحاب الظله، به اسوه‌هایی از پذیرش فقر و رهاساختن مظاهر دنیا برای روی‌آوردن صرف به آخرت تبدیل شدند.

پیامبر اسلام (ص)، اصحاب صفه را تحت حمایت خود داشت، اما گروهی از اینان به‌رغم گشایش مالی و تمكن سكنی‌ گزیدن در جایی مناسب‌، دنیا را به‌كلی رها كردند و هم‌چنان به عبادت و تعلیم و تعلم ادامه دادند. ابوذر غفاری، سلمان فارسی و بلال بن رباح را از جمله اصحاب صفه به شمار آورده‌اند. به تدریج، این عنوان از صورت خاص خود به‌عنوانی عام و كلی بدل شد و به كسانی اطلاق گردید كه بعدها به‌علّت تنگدستی و نداشتن خانه در صفه به سر می‌برده‌اند.

منبع اصلی

دانشنامه ایران

نویسنده مقاله

سید حسن امین

تلخیص از: دایرﺓالمعارف بزرگ اسلامی.