پرش به محتوا

شیخ لطف الله عاملی اصفهانی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی « '''شيخ لطف‌الله عاملي''' (د1035ق)، عالم و فقيه عصر صفوي. وي از مردم «ميس» از قراء «جبل‌عامل» بود كه به دعوت شاه عباس اول به ايران آمد.<sup>1</sup> پس از ورود به ايران ابتدا در مشهد مقيم شد<sup>2</sup> و از محضر ملاعبدالله شوشتري بهره برد و از جانب شاه عباس به...» ایجاد کرد
 
Nazli (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
   
   
'''شيخ لطف‌الله عاملي''' (د1035ق)، عالم و فقيه عصر صفوي. وي از مردم «ميس» از قراء «جبل‌عامل» بود كه به دعوت شاه عباس اول به ايران آمد.<sup>1</sup>  
'''[[شیخ لطف الله عاملی|شیخ لطف‌الله عاملی]]''' (د1035ق)، عالم و فقیه عصر صفوی. وی از مردم «میس» از قراء «جبل‌عامل» بود كه به دعوت شاه عباس اول به ایران امد<ref>هنر‌فر، لطف‌الله. '''''اشنایی با شهر تاریخی اصفهان'''''. انتشارات گل‌ها، 1373، 82.</ref>.


پس از ورود به ايران ابتدا در مشهد مقيم شد<sup>2</sup> و از محضر ملاعبدالله شوشتري بهره برد و از جانب شاه عباس به خدمت آستان قدس رضوي انتخاب گرديد سپس به قزوين آمد و به تدريس مشغول شد.<sup>3</sup> شاه عباس چون بزرگي و مقام علمي وي را بديد به اصفهان دعوتش كرد و در ضلع شرقي ميدان نقش جهان در 1011ق مسجد و مدرسه‌اي براي امامت وتدريس او بنا نهاد و شيخ لطف‌الله در اين مسجد مشغول تدريس شد.<sup>4</sup> بناي مسجد در 1028ق به پايان رسيد. شيخ لطف‌الله چون نماز جمعه را در زمان غيبت امام زمان(ع) واجب مي‌دانست هر روز جمعه در اين مسجد نماز جمعه به پا مي‌داشت. پس از فوت جنازة او به كربلا منتقل شد.
پس از ورود به ایران ابتدا در مشهد مقیم شد<ref>كتابی، سیدمحمدبافر. '''''رجال اصفهان در علم و عرفان و ادب و هنر'''''. اصفهان: 1375، گل‌ها، ج1، ص8..</ref> و از محضر ملاعبدالله شوشتری بهره برد و از جانب شاه عباس به خدمت استان قدس رضوی انتخاب گردید سپس به قزوین امد و به تدریس مشغول شد<ref>المیرزا عبدالله افندی الامبهانی، '''''ریاض العلما'''''. به اهتمام السید محمود المرعشی، تحقیق السید الحمد الحسینی، '''''الجزء الرابع'''''. قم: مطبعة‌الخیام، 1401-419.</ref>. شاه عباس چون بزرگی و مقام علمی وی را بدید به اصفهان دعوتش كرد و در ضلع شرقی میدان نقش جهان در 1011ق مسجد و مدرسه‌ای برای امامت وتدریس او بنا نهاد و شیخ لطف‌الله در این مسجد مشغول تدریس شد<ref>سلطان زاده، حسین. '''''تاریخ مدارس ایران از عهد باستان تا تأسیس دارالفنون.''''' تهران: 1364، اگاه، ص268.</ref>. بنای مسجد در 1028ق به پایان رسید. شیخ لطف‌الله چون نماز جمعه را در زمان غیبت امام زمان(ع) واجب می‌دانست هر روز جمعه در این مسجد نماز جمعه به پا می‌داشت. پس از فوت جنازه او به كربلا منتقل شد.


== مآخذ ==


'''مآخذ:'''
== نیز نگاه کنید به ==


1.    هنر‌فر، لطف‌الله. '''''آشنايي با شهر تاريخي اصفهان'''''. انتشارات گل‌ها، 1373، 82.
== منبع اصلی ==
 
دانشنامه ایران
2.    كتابي، سيدمحمدبافر. '''''رجال اصفهان در علم و عرفان و ادب و هنر'''''. اصفهان: 1375، گل‌ها، ج1، ص8..
 
3.    الميرزا عبدالله افندي الامبهاني، '''''رياض العلما'''''. به اهتمام السيد محمود المرعشي، تحقيق السيد الحمد الحسيني، '''''الجزء الرابع'''''. قم: مطبعة‌الخيام، 1401-419.
 
4.    سلطان زاده، حسين. '''''تاريخ مدارس ايران از عهد باستان تا تأسيس دارالفنون.''''' تهران: 1364، آگاه، ص268.


== نویسنده مقاله ==
اکبر فلاحی
اکبر فلاحی

نسخهٔ ‏۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۴۱

شیخ لطف‌الله عاملی (د1035ق)، عالم و فقیه عصر صفوی. وی از مردم «میس» از قراء «جبل‌عامل» بود كه به دعوت شاه عباس اول به ایران امد[۱].

پس از ورود به ایران ابتدا در مشهد مقیم شد[۲] و از محضر ملاعبدالله شوشتری بهره برد و از جانب شاه عباس به خدمت استان قدس رضوی انتخاب گردید سپس به قزوین امد و به تدریس مشغول شد[۳]. شاه عباس چون بزرگی و مقام علمی وی را بدید به اصفهان دعوتش كرد و در ضلع شرقی میدان نقش جهان در 1011ق مسجد و مدرسه‌ای برای امامت وتدریس او بنا نهاد و شیخ لطف‌الله در این مسجد مشغول تدریس شد[۴]. بنای مسجد در 1028ق به پایان رسید. شیخ لطف‌الله چون نماز جمعه را در زمان غیبت امام زمان(ع) واجب می‌دانست هر روز جمعه در این مسجد نماز جمعه به پا می‌داشت. پس از فوت جنازه او به كربلا منتقل شد.

مآخذ

نیز نگاه کنید به

منبع اصلی

دانشنامه ایران

نویسنده مقاله

اکبر فلاحی

  1. هنر‌فر، لطف‌الله. اشنایی با شهر تاریخی اصفهان. انتشارات گل‌ها، 1373، 82.
  2. كتابی، سیدمحمدبافر. رجال اصفهان در علم و عرفان و ادب و هنر. اصفهان: 1375، گل‌ها، ج1، ص8..
  3. المیرزا عبدالله افندی الامبهانی، ریاض العلما. به اهتمام السید محمود المرعشی، تحقیق السید الحمد الحسینی، الجزء الرابع. قم: مطبعة‌الخیام، 1401-419.
  4. سلطان زاده، حسین. تاریخ مدارس ایران از عهد باستان تا تأسیس دارالفنون. تهران: 1364، اگاه، ص268.