پرش به محتوا

ملاصدرا: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''ملاصدرا،''' صدرالدين محمد قوامي شيرازي، (د. 1050ق/ 1640م)، فيلسوف ايراني مبدع مكتب اصالت وجود. ملاصدرا در شيراز به دنيا آمد و براي تكميل معلومات به اصفهان رفت و درس بزرگاني چون ميرداماد<sup>*</sup> و شيخ بهائي<sup>*</sup> را دريافت. پس از آن‌كه در فلسفه مشهور...» ایجاد کرد
 
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''ملاصدرا،''' صدرالدين محمد قوامي شيرازي، (د. 1050ق/ 1640م)، فيلسوف ايراني مبدع مكتب اصالت وجود. ملاصدرا در شيراز به دنيا آمد و براي تكميل معلومات به اصفهان رفت و درس بزرگاني چون ميرداماد<sup>*</sup> و شيخ بهائي<sup>*</sup> را دريافت. پس از آن‌كه در فلسفه مشهور شد از سوي علماي با نفوذ اصفهان، به اتهام وجود برخي تعبيرهاي مخالف با شرع در سخنانش، تكفير و مجبور به ترك پايتخت صفوي گرديد. مدتي در كاشان و بخشي از عمر خود را در روستائي نزديك قم گذراند. ملاصدرا حدود سال‌هاي 1020ق تا 1022ق/م به زادگاه خود شيراز بازگشت و در مدرسة خان به تدريس پرداخت و بدين ترتيب دومين مكتب فلسفي شيراز ـ كه بايد آن را مكتب صدرايي ناميد ـ تشكيل شد. وي در سفر حج در بصره وفات يافت و همانجا هم به خاك سپرده شد.<sup>1</sup> ملاصدرا كه بيشترين تأثير را به لحاظ روش و اسلوب فكري از استادش ميرداماد گرفته است به حق از او جلو افتاد و به يكي از بزرگ‌ترين فيلسوفان جهان اسلام در حد فارابي و ابن‌سينا و شيخ اشراق مبدل شد. در مقام مقايسه به لحاظ وسعت انديشه و عمق نظر و كثرت آثار ملاصدرا با فيلسوفان بزرگ جهان چون كانت و هگل برابري مي‌كند. شدت تأثير انديشة ملاصدرا آن‌چنان بوده است كه پس از چهارصد سال هنوز گريبان انديشمندان ـ دستكم ايراني از افكار او رها نشده است. ملاصدرا، در حكمت نظري سومين مكتب اصلي فلسفة اسلامي را بنيان نهاد و آن را حكمت متعاليه ناميد. پيش از او حكمت مشاء و حكمت اشراق وجود داشتند. ملاصدرا با اخذ برخي مواد از هر دو مكتب، مثل ماده و صورت از مشائيان و مفهوم تشكيك در وجود از حكمت اشراقي و همچنين نظرية خلق مدام و وحدت وجود از عرفان ابن عربي، حكمت متعالية خود را بنيان نهاد. وي در تركيب اين مواد و عناصر، بر مبناي نظر خود كه وحي و برهان و تهذيب نفس را سه راه رسيدن به حقيقت مي‌دانست، از دين و قرآن و كلام نيز استفاده كرد و نوعي مكتب التقاطي خاص، امّا با برآيند (= سن‌تز) تازه به وجود آورد كه در آن همة اين عناصر با هم پيوند و اتحاد يافتند. نيز از تمام آثار او رايحة عرفان به مشام مي‌رسد.<sup>2</sup> در اين مكتب التقاطي هر يك از مكاتب پيشين حد و جايگاه خود را از دست مي‌دهند و به حكم واحدي در مي‌آيند. گذشته از دستاورد بالا، دو وجه بسيار برجسته نيز در انديشة ملاصدرا به چشم مي‌خورد: نظرية اصالت وجود و نظرية حركت جوهري. وي با اصل قرار دادن و گسترش منطقي و برهاني اين دو نظريه در انديشة خود بسياري از مشكلات فلسفه و كلام و عرفان مانند ربط حادث به قديم و ارتباط خالق و مخلوق و موضوع معاد و وحدت وجود را گشود. آثار ملاصدرا جمله مهم و قابل توجه و بيشتر شامل فلسفه و تفسير است و تقريباً همگي به چاپ رسيده‌اند. ''الاسفار الاربعه او ثالث الشفا و الفتوحات المكيه'' است. ''الشواهد الربوبيه و المشاعر'' همراه ''اسفار'' از مهم‌ترين نوشته‌هاي اويند. ''اسفار'' كتاب عظيم و پرحجمي است كه تمام انديشه‌هاي ملاصدرا را شامل مي‌شود: شواهد بسيار كم حجم‌تر و چكيدة انديشه‌هاي اوست. ''مشاعر'' نيز كم حجم اما بسيار پر مغز و يكسره در اصالت وجود مي‌باشد.
'''[[ملاصدرا]]،''' صدرالدین محمد قوامی شیرازی، (د. 1050ق/ 1640م)، فیلسوف ایرانی مبدع مکتب اصالت وجود. ملاصدرا در شیراز به دنیا امد و برای تکمیل معلومات به اصفهان رفت و درس بزرگانی چون میرداماد<sup>*</sup> و شیخ بهائی<sup>*</sup> را دریافت. پس از ان‌که در فلسفه مشهور شد از سوی علمای با نفوذ اصفهان، به اتهام وجود برخی تعبیرهای مخالف با شرع در سخنانش، تکفیر و مجبور به ترک پایتخت صفوی گردید. مدتی در کاشان و بخشی از عمر خود را در روستائی نزدیک قم گذراند. ملاصدرا حدود سال‌های 1020ق تا 1022ق/م به زادگاه خود شیراز بازگشت و در مدرسه خان به تدریس پرداخت و بدین ترتیب دومین مکتب فلسفی شیراز ـ که باید ان را مکتب صدرایی نامید ـ تشکیل شد. وی در سفر حج در بصره وفات یافت و همانجا هم به خاک سپرده شد<ref>خوانساری، محمدباقر. '''''روضات''''' '''''الجنات'''''. قم: 1391ق، 4/120- 121؛ نیزنک: نصر، حسین. «'''''فلسفه'''''». ذیل مقاله «ایران»، دایرهالمعارف بزرگ اسلامی، 10/611؛ دادبه، اصغر. '''''«کلام''''' '''''و''''' '''''فرق».''''' ذیل مقاله «ایران»، دایرهالمعارف بزرگ ا10/618.سلامی، </ref>. ملاصدرا که بیشترین تأثیر را به لحاظ روش و اسلوب فکری از استادش میرداماد گرفته است به حق از او جلو افتاد و به یکی از بزرگ‌ترین فیلسوفان جهان اسلام در حد فارابی و ابن‌سینا و شیخ اشراق مبدل شد. در مقام مقایسه به لحاظ وسعت اندیشه و عمق نظر و کثرت اثار ملاصدرا با فیلسوفان بزرگ جهان چون کانت و هگل برابری می‌کند. شدت تأثیر اندیشه ملاصدرا ان‌چنان بوده است که پس از چهارصد سال هنوز گریبان اندیشمندان ـ دستکم ایرانی از افکار او رها نشده است. ملاصدرا، در حکمت نظری سومین مکتب اصلی فلسفه اسلامی را بنیان نهاد و ان را حکمت متعالیه نامید. پیش از او حکمت مشاء و حکمت اشراق وجود داشتند. ملاصدرا با اخذ برخی مواد از هر دو مکتب، مثل ماده و صورت از مشائیان و مفهوم تشکیک در وجود از حکمت اشراقی و همچنین نظریه خلق مدام و وحدت وجود از عرفان ابن عربی، حکمت متعالیه خود را بنیان نهاد. وی در ترکیب این مواد و عناصر، بر مبنای نظر خود که وحی و برهان و تهذیب نفس را سه راه رسیدن به حقیقت می‌دانست، از دین و قران و کلام نیز استفاده کرد و نوعی مکتب التقاطی خاص، امّا با برایند (= سن‌تز) تازه به وجود اورد که در ان همه این عناصر با هم پیوند و اتحاد یافتند. نیز از تمام اثار او رایحه عرفان به مشام می‌رسد<ref>نصر، حسین. '''''«صدرالدین شیرازی».''''' ترجمه کامران فانی، '''''در تاریخ فلسفه در اسلام'''''. به کوشش م.م. شریف، تهران: 1365ش، 2/477- 480.</ref>. در این مکتب التقاطی هر یک از مکاتب پیشین حد و جایگاه خود را از دست می‌دهند و به حکم واحدی در می‌ایند. گذشته از دستاورد بالا، دو وجه بسیار برجسته نیز در اندیشه ملاصدرا به چشم می‌خورد: نظریه اصالت وجود و نظریه حرکت جوهری. وی با اصل قرار دادن و گسترش منطقی و برهانی این دو نظریه در اندیشه خود بسیاری از مشکلات فلسفه و کلام و عرفان مانند ربط حادث به قدیم و ارتباط خالق و مخلوق و موضوع معاد و وحدت وجود را گشود. اثار ملاصدرا جمله مهم و قابل توجه و بیشتر شامل فلسفه و تفسیر است و تقریباً همگی به چاپ رسیده‌اند. ''الاسفار الاربعه او ثالث الشفا و الفتوحات المکیه'' است. ''الشواهد الربوبیه و المشاعر'' همراه ''اسفار'' از مهم‌ترین نوشته‌های اویند. ''اسفار'' کتاب عظیم و پرحجمی است که تمام اندیشه‌های ملاصدرا را شامل می‌شود: شواهد بسیار کم حجم‌تر و چکیده اندیشه‌های اوست. ''مشاعر'' نیز کم حجم اما بسیار پر مغز و یکسره در اصالت وجود می‌باشد.


==  '''ماخذ:''' ==


'''مآخذ:'''
== نیز نگاه کنید به ==


1. خوانساري، محمدباقر. '''''روضات''''' '''''الجنات'''''. قم: 1391ق، 4/120- 121؛ نيزنك: نصر، حسين. «'''''فلسفه'''''». ذيل مقالة «ايران»، دايرةالمعارف بزرگ اسلامي، 10/611؛ دادبه، اصغر. '''''«كلام''''' '''''و''''' '''''فرق».''''' ذيل مقالة «ايران»، دايرةالمعارف بزرگ اسلامي، 10/618.


2. نصر، حسين. '''''«صدرالدين شيرازي».''''' ترجمة كامران فاني، '''''در تاريخ فلسفه در اسلام'''''. به كوشش م.م. شريف، تهران: 1365ش، 2/477- 480.
== منبع اصلی ==
 
 
دانشنامه ایران
 
== نویسنده مقاله ==
 


منوچهر پزشک
منوچهر پزشک

نسخهٔ ‏۱ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۰

ملاصدرا، صدرالدین محمد قوامی شیرازی، (د. 1050ق/ 1640م)، فیلسوف ایرانی مبدع مکتب اصالت وجود. ملاصدرا در شیراز به دنیا امد و برای تکمیل معلومات به اصفهان رفت و درس بزرگانی چون میرداماد* و شیخ بهائی* را دریافت. پس از ان‌که در فلسفه مشهور شد از سوی علمای با نفوذ اصفهان، به اتهام وجود برخی تعبیرهای مخالف با شرع در سخنانش، تکفیر و مجبور به ترک پایتخت صفوی گردید. مدتی در کاشان و بخشی از عمر خود را در روستائی نزدیک قم گذراند. ملاصدرا حدود سال‌های 1020ق تا 1022ق/م به زادگاه خود شیراز بازگشت و در مدرسه خان به تدریس پرداخت و بدین ترتیب دومین مکتب فلسفی شیراز ـ که باید ان را مکتب صدرایی نامید ـ تشکیل شد. وی در سفر حج در بصره وفات یافت و همانجا هم به خاک سپرده شد[۱]. ملاصدرا که بیشترین تأثیر را به لحاظ روش و اسلوب فکری از استادش میرداماد گرفته است به حق از او جلو افتاد و به یکی از بزرگ‌ترین فیلسوفان جهان اسلام در حد فارابی و ابن‌سینا و شیخ اشراق مبدل شد. در مقام مقایسه به لحاظ وسعت اندیشه و عمق نظر و کثرت اثار ملاصدرا با فیلسوفان بزرگ جهان چون کانت و هگل برابری می‌کند. شدت تأثیر اندیشه ملاصدرا ان‌چنان بوده است که پس از چهارصد سال هنوز گریبان اندیشمندان ـ دستکم ایرانی از افکار او رها نشده است. ملاصدرا، در حکمت نظری سومین مکتب اصلی فلسفه اسلامی را بنیان نهاد و ان را حکمت متعالیه نامید. پیش از او حکمت مشاء و حکمت اشراق وجود داشتند. ملاصدرا با اخذ برخی مواد از هر دو مکتب، مثل ماده و صورت از مشائیان و مفهوم تشکیک در وجود از حکمت اشراقی و همچنین نظریه خلق مدام و وحدت وجود از عرفان ابن عربی، حکمت متعالیه خود را بنیان نهاد. وی در ترکیب این مواد و عناصر، بر مبنای نظر خود که وحی و برهان و تهذیب نفس را سه راه رسیدن به حقیقت می‌دانست، از دین و قران و کلام نیز استفاده کرد و نوعی مکتب التقاطی خاص، امّا با برایند (= سن‌تز) تازه به وجود اورد که در ان همه این عناصر با هم پیوند و اتحاد یافتند. نیز از تمام اثار او رایحه عرفان به مشام می‌رسد[۲]. در این مکتب التقاطی هر یک از مکاتب پیشین حد و جایگاه خود را از دست می‌دهند و به حکم واحدی در می‌ایند. گذشته از دستاورد بالا، دو وجه بسیار برجسته نیز در اندیشه ملاصدرا به چشم می‌خورد: نظریه اصالت وجود و نظریه حرکت جوهری. وی با اصل قرار دادن و گسترش منطقی و برهانی این دو نظریه در اندیشه خود بسیاری از مشکلات فلسفه و کلام و عرفان مانند ربط حادث به قدیم و ارتباط خالق و مخلوق و موضوع معاد و وحدت وجود را گشود. اثار ملاصدرا جمله مهم و قابل توجه و بیشتر شامل فلسفه و تفسیر است و تقریباً همگی به چاپ رسیده‌اند. الاسفار الاربعه او ثالث الشفا و الفتوحات المکیه است. الشواهد الربوبیه و المشاعر همراه اسفار از مهم‌ترین نوشته‌های اویند. اسفار کتاب عظیم و پرحجمی است که تمام اندیشه‌های ملاصدرا را شامل می‌شود: شواهد بسیار کم حجم‌تر و چکیده اندیشه‌های اوست. مشاعر نیز کم حجم اما بسیار پر مغز و یکسره در اصالت وجود می‌باشد.

ماخذ:

نیز نگاه کنید به

منبع اصلی

دانشنامه ایران

نویسنده مقاله

منوچهر پزشک

  1. خوانساری، محمدباقر. روضات الجنات. قم: 1391ق، 4/120- 121؛ نیزنک: نصر، حسین. «فلسفه». ذیل مقاله «ایران»، دایرهالمعارف بزرگ اسلامی، 10/611؛ دادبه، اصغر. «کلام و فرق». ذیل مقاله «ایران»، دایرهالمعارف بزرگ ا10/618.سلامی،
  2. نصر، حسین. «صدرالدین شیرازی». ترجمه کامران فانی، در تاریخ فلسفه در اسلام. به کوشش م.م. شریف، تهران: 1365ش، 2/477- 480.