پرش به محتوا

احداث: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۶: خط ۶:


]قدیم زمانی ← اِحداث [
]قدیم زمانی ← اِحداث [
==  '''ماخذ:''' ==
1-    طوسی، خواجه نصیرالدین. '''''شرح تنبیهات و اشارات'''''. تهران: مطبعه حیدری، 1378ق، ص 3/120؛ ابن سینا، '''''کتاب‌الحدود'''''. به کوشش ماریه گواشون، مصر،        ، ص 43-44.
2-    علامه حلی. '''''کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد'''''. با حواشی سید ابراهیم موسوی زنجانی، بیروت: مؤسسه الاعلمی للمطبوعات، 1399ق / 1979م، ص 305-306؛ جرجانی، میر سید شریف. '''''شرح المواقف فی الکلام'''''. مصر: 1325ق / 1907م، ص 8/49-50.
3-    طوسی، '''''شرح تنبیهات و اشارات'''''، همانجا.
4-    جرجانی، میر سید شریف. '''''شرح المواقف فی الکلام'''''. 8/50؛ همو. '''''کتاب التعریفات'''''. مصر: 1306ق، ص 73-74؛ جامی، عبدالرحمن، '''''الدرّه الفاخره فی تحقیق مذهب الصوفیه و المتکلمین و الحکماء المتقدمین'''''. به اهتمام نیکو لاهیرو...، تهران: 1358، ص 26.
اصغر دادبه


== نیز نگاه کنید به ==
== نیز نگاه کنید به ==




== ماخذ ==
<references />


== منبع اصلی ==
== منبع اصلی ==
دانشنامه ایران
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،


== نویسنده مقاله ==
== نویسنده مقاله ==
اصغر دادبه
اصغر دادبه

نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۵

اِحداث، در لغت به معنی پدید اوردن است و در اصطلاح فلسفه و کلام دارای دو معناست: 1) معنای زمانی، و ان، پدید اوردن اشیای مادی است در زمان مثل پدید اوردن جماد و نبات و حیوان و هر انچه از طریق احداث زمانی پدید اید حادث زمانی است[۱] به نظر متکلمان، ماسوی‌الله حادث زمانی است و از عدم به وجود می‌اید[۲] و به نظر فیلسوفان پدیده‌های مادی (= موالید ثلاث) حادثی زمانی است؛[۳] 2) معنای ذاتی، و ان دیدگاه فیلسوفان است که بر طبق ان، به موجودات فرا زمان، یعنی عقول و نفوس (= مجردات) و افلاک، که ذاتاً معدوم‌اند، از ازل، از سوی مبدأ افاضه هستی می‌شود. این موجودات حادث ذاتی و قدیم زمانی‌اند و مراد فیلسوفان از قِدَم عالم، فرا زمان بودن همین موجودات است که بنیادهای عالم به شمار می‌ایند[۴].

]حادث زمانی ← اِحداث[

]حادث ذاتی ← اِحداث [

]قدیم زمانی ← اِحداث [

نیز نگاه کنید به

ماخذ

  1.    طوسی، خواجه نصیرالدین. شرح تنبیهات و اشارات. تهران: مطبعه حیدری، 1378ق، ص 3/120؛ ابن سینا، کتاب‌الحدود. به کوشش ماریه گواشون، مصر،        ، ص 43-44.
  2. علامه حلی. کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد. با حواشی سید ابراهیم موسوی زنجانی، بیروت: مؤسسه الاعلمی للمطبوعات، 1399ق / 1979م، ص 305-306؛ جرجانی، میر سید شریف. شرح المواقف فی الکلام. مصر: 1325ق / 1907م، ص 8/49-50.
  3.   طوسی، شرح تنبیهات و اشارات، همانجا.
  4. جرجانی، میر سید شریف. شرح المواقف فی الکلام. 8/50؛ همو. کتاب التعریفات. مصر: 1306ق، ص 73-74؛ جامی، عبدالرحمن، الدرّه الفاخره فی تحقیق مذهب الصوفیه و المتکلمین و الحکماء المتقدمین. به اهتمام نیکو لاهیرو...، تهران: 1358، ص 26.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

اصغر دادبه