پرش به محتوا

ابراهیم ادهم: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''ابراهيم ادهم،''' ابواسحاق ابراهيم بن ادهم، عارف و زاهد معروف سدة 2ق. بنابر روايات وي مُلك خراسان را از پدر به ارث برده بود. ولي آن را با زهد و پارسايي مغاير يافت. پس آن را رها كرد و باقي عمر به عبادت و سلوك پرداخت. سپس به نيشابور رفت و در غاري مسكن...» ایجاد کرد
 
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''ابراهيم ادهم،''' ابواسحاق ابراهيم بن ادهم، عارف و زاهد معروف سدة 2ق. بنابر روايات وي مُلك خراسان را از پدر به ارث برده بود. ولي آن را با زهد و پارسايي مغاير يافت. پس آن را رها كرد و باقي عمر به عبادت و سلوك پرداخت. سپس به نيشابور رفت و در غاري مسكن گزيد و مدت 9 سال در آن غار به عبادت و رياضت مشغول بود و چون مردمان از احوال او با خبر شدند، آن محل را ترك كرد و به مكه روي نهاد<sup>1</sup> گفته‌‌اند كه در مكه وي به شاگردي ابوحنيفه درآمد<sup>2</sup> برخي ديگر شاگردي و خدمت امام محمدباقر<sup>(ع)</sup> را نيز به وي نسبت داده‌اند. كه بسيار بعيد مي‌نمايد.<sup>3</sup> هر چند كه نام او را در شمار راويان حديث از آن حضرت نيز آورده‌اند.<sup>4</sup> وي نقشي اساسي در تحول اخلاقيات و انديشه‌هاي صوفيانة دوره‌هاي پس از خود داشته‌است. مقدمات و مراحل اولية بسياري از اصول نظري و قواعد اخلاقي و عملي عرفان اسلامي را كه از سده‌هاي 3 و 4 به بعد به عنوان مباني و شرايط سير و سلوك و مراحل و منازل طريقت شناخته شد، در اعمال و اقوال منسوب به وي مي‌توان يافت. ذم دنيا و پرهيز از هر چيز كه انسان را از خدا و عبادت او دور كند، محور و مركز افكار و اقوال اوست. ولي بر خلاف فقيران بودايي و راهبان مسيحي كه از كار براي امرار معاش و زندگي اجتماعي پرهيز داشتند، وي خواستار رزق حلال از دسترنج خود بود و براي تحقق اين منظور به باغباني مي‌پرداخت و حتي در جنگ‌هاي مسلمانان و روميان شركت مي‌جست و سرانجام در يكي از همين جنگ‌ها بيمار شد و درگذشت.<sup>5</sup>
[[پرونده:1-Ebrahim Adham.jpg|بندانگشتی|ابراهیم ادهم برگرفته از وبسایت لنجانی قابل بازیابی از https://lanjani.com/shop/p/%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85-%D8%A7%D8%AF%D9%87%D9%85-%D9%88-%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%AA%D8%B4]]
'''[[ابراهیم ادهم]]،''' ابواسحاق ابراهیم بن ادهم، عارف و زاهد معروف سده 2ق. بنابر روایات وی مُلک خراسان را از پدر به ارث برده بود. ولی ان را با زهد و پارسایی مغایر یافت. پس ان را رها کرد و باقی عمر به عبادت و سلوک پرداخت. سپس به نیشابور رفت و در غاری مسکن گزید و مدت 9 سال در ان غار به عبادت و ریاضت مشغول بود و چون مردمان از احوال او با خبر شدند، ان محل را ترک کرد و به مکه روی نهاد<sup>1</sup> گفته‌‌اند که در مکه وی به شاگردی ابوحنیفه درامد<sup>2</sup> برخی دیگر شاگردی و خدمت امام محمدباقر<sup>(ع)</sup> را نیز به وی نسبت داده‌اند. که بسیار بعید می‌نماید.<sup>3</sup> هر چند که نام او را در شمار راویان حدیث از ان حضرت نیز اورده‌اند.<sup>4</sup> وی نقشی اساسی در تحول اخلاقیات و اندیشه‌های صوفیانه دوره‌های پس از خود داشته‌است. مقدمات و مراحل اولیه بسیاری از اصول نظری و قواعد اخلاقی و عملی عرفان اسلامی را که از سده‌های 3 و 4 به بعد به عنوان مبانی و شرایط سیر و سلوک و مراحل و منازل طریقت شناخته شد، در اعمال و اقوال منسوب به وی می‌توان یافت. ذم دنیا و پرهیز از هر چیز که انسان را از خدا و عبادت او دور کند، محور و مرکز افکار و اقوال اوست. ولی بر خلاف فقیران بودایی و راهبان مسیحی که از کار برای امرار معاش و زندگی اجتماعی پرهیز داشتند، وی خواستار رزق حلال از دسترنج خود بود و برای تحقق این منظور به باغبانی می‌پرداخت و حتی در جنگ‌های مسلمانان و رومیان شرکت می‌جست و سرانجام در یکی از همین جنگ‌ها بیمار شد و درگذشت.<sup>5</sup>


== نیز نگاه کنید به ==


'''مآخذ:'''
== ماخذ ==
# عطار، فریدالدین. '''''تذکرهالاولیاء'''''. به کوشش محمد استعلامی، تهران: 1360، ص105- 104.
# هجویری، علی بن عثمان. '''''کشف‌المحجوب'''''. به کوشش و. ا. ژوکوفسکی، لنینگراد: 1926م، ص113- 128.
# شوشتری، قاضی‌نورالله. '''''مجالس المومنین'''''. تهران: 1365ش، 2/24.
# ؟، یوسف. '''''تهذیب‌الکمال'''''. به کوشش بشار عواد، بیروت: 1404ق، ص 2/27.
# ؟.


# عطار، فريدالدين. '''''تذكرةالاولياء'''''. به كوشش محمد استعلامي، تهران: 1360، ص105- 104.
== منبع اصلی ==
# هجويري، علي بن عثمان. '''''كشف‌المحجوب'''''. به كوشش و. ا. ژوكوفسكي، لنينگراد: 1926م، ص113- 128.
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
# شوشتري، قاضي‌نورالله. '''''مجالس المومنين'''''. تهران: 1365ش، 2/24.
# ؟، يوسف. '''''تهذيب‌الكمال'''''. به كوشش بشار عواد، بيروت: 1404ق، ص 2/27.
# ؟.


امیرحسین ساکت‌اف
== نویسنده مقاله ==
امیرحسین ساکت اف

نسخهٔ ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۱

ابراهیم ادهم برگرفته از وبسایت لنجانی قابل بازیابی از https://lanjani.com/shop/p/%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85-%D8%A7%D8%AF%D9%87%D9%85-%D9%88-%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%AA%D8%B4

ابراهیم ادهم، ابواسحاق ابراهیم بن ادهم، عارف و زاهد معروف سده 2ق. بنابر روایات وی مُلک خراسان را از پدر به ارث برده بود. ولی ان را با زهد و پارسایی مغایر یافت. پس ان را رها کرد و باقی عمر به عبادت و سلوک پرداخت. سپس به نیشابور رفت و در غاری مسکن گزید و مدت 9 سال در ان غار به عبادت و ریاضت مشغول بود و چون مردمان از احوال او با خبر شدند، ان محل را ترک کرد و به مکه روی نهاد1 گفته‌‌اند که در مکه وی به شاگردی ابوحنیفه درامد2 برخی دیگر شاگردی و خدمت امام محمدباقر(ع) را نیز به وی نسبت داده‌اند. که بسیار بعید می‌نماید.3 هر چند که نام او را در شمار راویان حدیث از ان حضرت نیز اورده‌اند.4 وی نقشی اساسی در تحول اخلاقیات و اندیشه‌های صوفیانه دوره‌های پس از خود داشته‌است. مقدمات و مراحل اولیه بسیاری از اصول نظری و قواعد اخلاقی و عملی عرفان اسلامی را که از سده‌های 3 و 4 به بعد به عنوان مبانی و شرایط سیر و سلوک و مراحل و منازل طریقت شناخته شد، در اعمال و اقوال منسوب به وی می‌توان یافت. ذم دنیا و پرهیز از هر چیز که انسان را از خدا و عبادت او دور کند، محور و مرکز افکار و اقوال اوست. ولی بر خلاف فقیران بودایی و راهبان مسیحی که از کار برای امرار معاش و زندگی اجتماعی پرهیز داشتند، وی خواستار رزق حلال از دسترنج خود بود و برای تحقق این منظور به باغبانی می‌پرداخت و حتی در جنگ‌های مسلمانان و رومیان شرکت می‌جست و سرانجام در یکی از همین جنگ‌ها بیمار شد و درگذشت.5

نیز نگاه کنید به

ماخذ

  1. عطار، فریدالدین. تذکرهالاولیاء. به کوشش محمد استعلامی، تهران: 1360، ص105- 104.
  2. هجویری، علی بن عثمان. کشف‌المحجوب. به کوشش و. ا. ژوکوفسکی، لنینگراد: 1926م، ص113- 128.
  3. شوشتری، قاضی‌نورالله. مجالس المومنین. تهران: 1365ش، 2/24.
  4. ؟، یوسف. تهذیب‌الکمال. به کوشش بشار عواد، بیروت: 1404ق، ص 2/27.
  5. ؟.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

امیرحسین ساکت اف