اُم البنین: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''اُمُّالبَنين،''' فاطمه، نام دختر حَزّام، از قبيلة بنيكُلاب و همسر دوم اميرالمؤمنين علي<sup>(ع)</sup> و مادر حضرت ابوالفضل العباس<sup>*(ع)</sup>. او از اميرالمؤمنين 4 پسر آورد كه به شجاعت مشهور بودند، و از اين رو به امّالبنين (مادر پسران)<sup>1</sup> و در...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''[[اُم البنین|اُمُّالبَنین]]،''' فاطمه، نام دختر حَزّام، از قبیله بنی کُلاب و همسر دوم امیرالمؤمنین علی<sup>(ع)</sup> و مادر حضرت ابوالفضل العباس<sup>*(ع)</sup>. او از امیرالمؤمنین 4 پسر اورد که به شجاعت مشهور بودند، و از این رو به امّالبنین (مادر پسران)<ref>طبری، جعفرمحمد. '''''تاریخ'''''. بیروت: مؤسسه الاعلمی المطبوعات، 1403/ 1983م، 4/118.</ref> و در میان عامه مردم ایران به اُمُالبَنی معروف شده است<ref> بلوکباشی، علی. '''''«امالبنین در فرهنگ عامه».''''' دایرهالمعارف بزرگ اسلامی، تهران: مرکز دایرهالمعارف، 1380، 10/186.</ref>. | ||
4 پسر او در | 4 پسر او در واقعه کربلا همراه با برادر و پیشوای خود امام حسین<sup>(ع)</sup> به شهادت رسیدند<ref> ابوالفرج اصفهانی، '''''مقاتل الطالبین'''''. به کوشش احمد صقر، قاهره: 1368ق/ 1949م.</ref>. او وقتی خبر شهادت فرزندانش را در کنار حسین<sup>(ع)</sup> شنید، گفت کاش فرزندانم کشته میشدند و حسین زنده میماند<ref> یوسفیاشکوری، حسن'''. ''«اُمُّالبَنین».''''' دایرهالمعارف بزرگ اسلامی، تهران: مرکز....، 1380، 10/186.</ref>. او را زنی ادیب و شاعری فصیح و اهل فضل دانستهاند<ref> حسون، محمد و امّ علیمشکور. '''''اعلام النساء المؤمنات'''''. تهران: 1411ق، ص496.</ref>. سال تولد و مرگ او معلوم نیست<ref> یوسفی اشکوری، حسن'''. ''همانجا.'''''</ref>. | ||
فاطمه | فاطمه امالبنین در میان زنان شیعه ایران منزلت قدسی والایی دارد. زنان ارزش نمادین ویژهای برای او قائلند و برای براورده شدن حاجتها و سامان گرفتن کارها و یافتن تحمل و شکیبایی در برابر مصایب از طریق انداختن سفره نذری<sup>*</sup>، پختن و پخش حلوا و اش نذری<sup>*</sup> و خیر کردن خرما به او توسّل میجویند<ref> بلوکباشی'''. ''همانجا.'''''</ref>. | ||
امالبنین، این مادرمثالی، با حضور خود در ائین اهدای نذریات همچون یک میانجی نمادین میان صاحبان نذر و پرودگار عمل میکند و زمینه نزدیکی نذردهندگان را با خداوند برای براورده شدن حاجاتشان فراهم میکند<ref> '''''همو'''''. ص187.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
== ماخذ == | |||
== منبع اصلی == | |||
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
علی بلوکباشی | علی بلوکباشی | ||
نسخهٔ ۱۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۲۹
اُمُّالبَنین، فاطمه، نام دختر حَزّام، از قبیله بنی کُلاب و همسر دوم امیرالمؤمنین علی(ع) و مادر حضرت ابوالفضل العباس*(ع). او از امیرالمؤمنین 4 پسر اورد که به شجاعت مشهور بودند، و از این رو به امّالبنین (مادر پسران)[۱] و در میان عامه مردم ایران به اُمُالبَنی معروف شده است[۲].
4 پسر او در واقعه کربلا همراه با برادر و پیشوای خود امام حسین(ع) به شهادت رسیدند[۳]. او وقتی خبر شهادت فرزندانش را در کنار حسین(ع) شنید، گفت کاش فرزندانم کشته میشدند و حسین زنده میماند[۴]. او را زنی ادیب و شاعری فصیح و اهل فضل دانستهاند[۵]. سال تولد و مرگ او معلوم نیست[۶].
فاطمه امالبنین در میان زنان شیعه ایران منزلت قدسی والایی دارد. زنان ارزش نمادین ویژهای برای او قائلند و برای براورده شدن حاجتها و سامان گرفتن کارها و یافتن تحمل و شکیبایی در برابر مصایب از طریق انداختن سفره نذری*، پختن و پخش حلوا و اش نذری* و خیر کردن خرما به او توسّل میجویند[۷].
امالبنین، این مادرمثالی، با حضور خود در ائین اهدای نذریات همچون یک میانجی نمادین میان صاحبان نذر و پرودگار عمل میکند و زمینه نزدیکی نذردهندگان را با خداوند برای براورده شدن حاجاتشان فراهم میکند[۸].
نیز نگاه کنید به
ماخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
علی بلوکباشی
- ↑ طبری، جعفرمحمد. تاریخ. بیروت: مؤسسه الاعلمی المطبوعات، 1403/ 1983م، 4/118.
- ↑ بلوکباشی، علی. «امالبنین در فرهنگ عامه». دایرهالمعارف بزرگ اسلامی، تهران: مرکز دایرهالمعارف، 1380، 10/186.
- ↑ ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبین. به کوشش احمد صقر، قاهره: 1368ق/ 1949م.
- ↑ یوسفیاشکوری، حسن. «اُمُّالبَنین». دایرهالمعارف بزرگ اسلامی، تهران: مرکز....، 1380، 10/186.
- ↑ حسون، محمد و امّ علیمشکور. اعلام النساء المؤمنات. تهران: 1411ق، ص496.
- ↑ یوسفی اشکوری، حسن. همانجا.
- ↑ بلوکباشی. همانجا.
- ↑ همو. ص187.