بی بی: تفاوت میان نسخه‌ها
صفحه‌ای تازه حاوی «'''بي بي'''، به معناي بانو، كدبانو و خاتون خانه نشانه‌اي براي احترام به زناني بوده كه در جامعه از پايگاه اجتماعي و فرهنگي والايي برخوردار بوده و هستند. اصل اين كلمه تركي شرقي است<sup>1</sup> كه به زبان‌هاي پارسي و هندي در آمده است.<sup>2</sup> بي بي در ادبي...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''[[بی بی]]'''، به معنای بانو، كدبانو و خاتون خانه نشانه‌ای برای احترام به زنانی بوده كه در جامعه از پایگاه اجتماعی و فرهنگی والایی برخوردار بوده و هستند. اصل این كلمه تركی شرقی است<ref> استرابادی، مهدی. '''''(سنگلاخ)، روشن خیاوی'''''. 1374، ذیل بی بی.</ref> كه به زبان‌های پارسی و هندی در امده است<ref>Schimmel, Islamic. Names, Edinburg, 1989, P. 49.</ref>. بی بی در ادبیات فارسی وارد شده و از سده 5ق / 11م به صورت پیشنام و عنوان برخی زنان صاحب جاه و كمال به کار گرفته است<ref>رجبی، محمدحسن. '''''مشاهیر زبان پارسی گوی از اغاز تا مشروطه'''''. تهران: 1374، ص 37-38.</ref>. مانند بی بی منجمّه (د 670 ق)، ستاره‌شناس که فرزند او به سبب شهرت مادر به ابن بی بی مشهور شد<ref> مشكور، محمدجواد. '''''ابن بی بی، اخبار سلاجقه روم'''''. تهران: 1350، ص 17-19.</ref>. همچنین زمانی هم كه به تصوّف گروید به بی بی معروف شدند<ref> نوشاهی، شریف احمد. '''''شریف التواریخ'''''. گجرات: 1403ق / 1983م، 3 (11)، ص 372-397.</ref>. | ||
در زبان‌ها و | در زبان‌ها و گویش‌های مختلف ایران و برخی ایلات و عشایر عنوان بی بی راه یافته و برای همسران و دختران خان‌ها به کار می‌رفته است. «بی بی بَف» (بی بی باف) نام نفیس‌ترین قالی بختیاری است كه در گذشته فقط بی بی‌ها می‌توانستند ان را ببافند<ref>قاضیانی، فرحناز. '''''بختیاری‌ها، بافته‌ها و نقوش'''''. تهران: 1376، ص 85-86. </ref>. امروزه بافت ان همچون گذشته معمول نیست. اصطلاح بی‌بی در ترانه‌ها، مثل‌ها و قصه‌های وارد شده<ref>شاملو، احمد. '''''كتاب كوچه'''''. تهران: 1377، 3/1984-2025.</ref> و با باورهای مذهبی مردم درامیخته و برخی اش‌های نذری با نام بی‌بی همراه‌اند، مانند اش بی‌بی سه‌شنبه یا اش بی‌بی حور و بی‌بی نور<ref> شكورزاده، ابراهیم. '''''عقاید و رسوم مردم خراسان'''''. تهران: 1363، ص 40.</ref>. پایگاهی یافته است. | ||
زیارتگاه‌ها، قلعه‌ها، بناها و روستاهایی به نام بی بی یا خاتون شهرت دارند، مانند بی بی شهربانو در شهرری تهران بی‌بی خاتون در بوشهر و در بهبان<ref>باستانی پاریزی، محمدابراهیم. '''''خاتون هفت قلعه'''''. تهران: 1344، ص 268، 271-272.</ref> بی بی شهربانوی تهران به اعتقاد مردم ایران ارامگاه شهربانو دختر یزدگرد سوم اخرین پادشاه ساسانی و همسر امام حسین (ع) است. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
== ماخذ == | |||
== منبع اصلی == | |||
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
مریم میرفخرائی | مریم میرفخرائی | ||
نسخهٔ ۱۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۱
بی بی، به معنای بانو، كدبانو و خاتون خانه نشانه‌ای برای احترام به زنانی بوده كه در جامعه از پایگاه اجتماعی و فرهنگی والایی برخوردار بوده و هستند. اصل این كلمه تركی شرقی است[۱] كه به زبان‌های پارسی و هندی در امده است[۲]. بی بی در ادبیات فارسی وارد شده و از سده 5ق / 11م به صورت پیشنام و عنوان برخی زنان صاحب جاه و كمال به کار گرفته است[۳]. مانند بی بی منجمّه (د 670 ق)، ستاره‌شناس که فرزند او به سبب شهرت مادر به ابن بی بی مشهور شد[۴]. همچنین زمانی هم كه به تصوّف گروید به بی بی معروف شدند[۵].
در زبان‌ها و گویش‌های مختلف ایران و برخی ایلات و عشایر عنوان بی بی راه یافته و برای همسران و دختران خان‌ها به کار می‌رفته است. «بی بی بَف» (بی بی باف) نام نفیس‌ترین قالی بختیاری است كه در گذشته فقط بی بی‌ها می‌توانستند ان را ببافند[۶]. امروزه بافت ان همچون گذشته معمول نیست. اصطلاح بی‌بی در ترانه‌ها، مثل‌ها و قصه‌های وارد شده[۷] و با باورهای مذهبی مردم درامیخته و برخی اش‌های نذری با نام بی‌بی همراه‌اند، مانند اش بی‌بی سه‌شنبه یا اش بی‌بی حور و بی‌بی نور[۸]. پایگاهی یافته است.
زیارتگاه‌ها، قلعه‌ها، بناها و روستاهایی به نام بی بی یا خاتون شهرت دارند، مانند بی بی شهربانو در شهرری تهران بی‌بی خاتون در بوشهر و در بهبان[۹] بی بی شهربانوی تهران به اعتقاد مردم ایران ارامگاه شهربانو دختر یزدگرد سوم اخرین پادشاه ساسانی و همسر امام حسین (ع) است.
نیز نگاه کنید به
ماخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
مریم میرفخرائی
- ↑ استرابادی، مهدی. (سنگلاخ)، روشن خیاوی. 1374، ذیل بی بی.
- ↑ Schimmel, Islamic. Names, Edinburg, 1989, P. 49.
- ↑ رجبی، محمدحسن. مشاهیر زبان پارسی گوی از اغاز تا مشروطه. تهران: 1374، ص 37-38.
- ↑ مشكور، محمدجواد. ابن بی بی، اخبار سلاجقه روم. تهران: 1350، ص 17-19.
- ↑ نوشاهی، شریف احمد. شریف التواریخ. گجرات: 1403ق / 1983م، 3 (11)، ص 372-397.
- ↑ قاضیانی، فرحناز. بختیاری‌ها، بافته‌ها و نقوش. تهران: 1376، ص 85-86.
- ↑ شاملو، احمد. كتاب كوچه. تهران: 1377، 3/1984-2025.
- ↑ شكورزاده، ابراهیم. عقاید و رسوم مردم خراسان. تهران: 1363، ص 40.
- ↑ باستانی پاریزی، محمدابراهیم. خاتون هفت قلعه. تهران: 1344، ص 268، 271-272.