دوزله: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:93.jpg|بندانگشتی|تصویر دوزله، قابل بازیابی از https://faradeed.ir/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-7/226196-%D8%B9%DA%A9%D8%B3-%D8%AF%D9%88%D8%B2%D9%84%D9%87-%D9%86%D9%88%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87%D9%86-%D8%A7%DB%8C%D9%84%D8%A7%D9%85]] | |||
'''دوزله'''، سازی از گروه [[سازهای هواصدا|سازهای هوا صدا]]<sup>*</sup>ی زبانهدار مضاعف. | '''دوزله'''، سازی از گروه [[سازهای هواصدا|سازهای هوا صدا]]<sup>*</sup>ی زبانهدار مضاعف. | ||
این ساز دو لوله صوتی و دو زبانه یک لایه دارد. هر زبانه بر روی یک لوله صوتی قرار میگیرد. امروزه انواعی از این ساز در برخی نواحی [[ایران]] مانند [[استان کردستان|کردستان]]، کرمانشان، شمال و جنوب خراسان، [[ایلام]]، مناطقی از [[استان خوزستان|خوزستان]]، [[استان هرمزگان|هرمزگان]]، [[بوشهر]] و نقاط محدودی از ترکمن صحرا رایج | این ساز دو لوله صوتی و دو زبانه یک لایه دارد. هر زبانه بر روی یک لوله صوتی قرار میگیرد. امروزه انواعی از این ساز در برخی نواحی [[ایران]] مانند [[استان کردستان|کردستان]]، کرمانشان، شمال و جنوب خراسان، [[ایلام]]، مناطقی از [[استان خوزستان|خوزستان]]، [[استان هرمزگان|هرمزگان]]، [[بوشهر]] و نقاط محدودی از ترکمن صحرا رایج است. | ||
سازهای گروه دوزله را به شیوههای نفس برگردان فقط در مجالس عروسی و شادمانی مینوازند. این ساز دارای 5 تا 7 سوراخ در جلو هر کدام از دو لوله صوتی و فاقد سوراخ در پست لولههاست. به هنگام نواختن دوزله، قمشه یا [[نی جفتی]] مانند [[دایره]]، تمبک و [[دهل]] همراهی کنند<ref>اطلاعات این مدخل از طریق کارمیدانی بدست آمده است</ref><ref>درویشی، محمدرضا، '''''دایرهالمعارف سازهای ایران،''' جلد 4''</ref>. | این ساز به شکلها و از جنسهای گوناگون به نام دوزله در ([[استان کردستان|کردستان]] کرمانشاهان، [[ایلام]]، قشمه، دوسازه، دونیِ، نی جفتی، و قلم جفتی در نواحی دیگر ایران و جنسهای مختلف شناخته میشود. جنس آن در [[استان کردستان|کردستان]]، کرمانشاهان، [[ایلام]] و خراسان از استخوان یا نیِ یاندرتاً لولههای فلزی و در [[بوشهر]] و [[استان هرمزگان|هرمزگان]] از نی است. | ||
جنس زبانهها نیز از [[نی(نای)|نی]] و در موارد معدود و جدید از فلز است. سازهای گروه دوزله را به شیوههای نفس برگردان فقط در مجالس عروسی و شادمانی مینوازند. این ساز دارای 5 تا 7 سوراخ در جلو هر کدام از دو لوله صوتی و فاقد سوراخ در پست لولههاست. به هنگام نواختن دوزله، قمشه یا [[نی جفتی]] مانند [[دایره]]، تمبک و [[دهل]] همراهی کنند<ref>اطلاعات این مدخل از طریق کارمیدانی بدست آمده است</ref><ref>درویشی، محمدرضا، '''''دایرهالمعارف سازهای ایران،''' جلد 4''</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
| خط ۱۸: | خط ۲۱: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
محمدرضا درویشی | محمدرضا درویشی | ||
[[رده:هنر]] | [[index.php?title=رده:هنر]] | ||
[[رده:موسیقی]] | [[index.php?title=رده:موسیقی]] | ||
نسخهٔ ۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۳
دوزله، سازی از گروه سازهای هوا صدا*ی زبانهدار مضاعف.
این ساز دو لوله صوتی و دو زبانه یک لایه دارد. هر زبانه بر روی یک لوله صوتی قرار میگیرد. امروزه انواعی از این ساز در برخی نواحی ایران مانند کردستان، کرمانشان، شمال و جنوب خراسان، ایلام، مناطقی از خوزستان، هرمزگان، بوشهر و نقاط محدودی از ترکمن صحرا رایج است.
این ساز به شکلها و از جنسهای گوناگون به نام دوزله در (کردستان کرمانشاهان، ایلام، قشمه، دوسازه، دونیِ، نی جفتی، و قلم جفتی در نواحی دیگر ایران و جنسهای مختلف شناخته میشود. جنس آن در کردستان، کرمانشاهان، ایلام و خراسان از استخوان یا نیِ یاندرتاً لولههای فلزی و در بوشهر و هرمزگان از نی است.
جنس زبانهها نیز از نی و در موارد معدود و جدید از فلز است. سازهای گروه دوزله را به شیوههای نفس برگردان فقط در مجالس عروسی و شادمانی مینوازند. این ساز دارای 5 تا 7 سوراخ در جلو هر کدام از دو لوله صوتی و فاقد سوراخ در پست لولههاست. به هنگام نواختن دوزله، قمشه یا نی جفتی مانند دایره، تمبک و دهل همراهی کنند[۱][۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدرضا درویشی index.php?title=رده:هنر index.php?title=رده:موسیقی