پرش به محتوا

رجا: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
'''[[رجا]]،''' در لغت به معنی امیدواری است و در اصطلاح، تعلّق قلب سالک به حصول امر محبوب در آینده است. بدین معنی که سالک، به رحمت و فضل خدا امیدوار است و دلش  گواهی می‌دهد که آن‌چه در اينده برایش پیش می‌اید، جز امر مطلوب و پسندیده نیست، امری که حاصل فضل و رحمت [[حق]] تعالی است.
'''[[رجا]]،''' در لغت به معنی امیدواری است و در اصطلاح، تعلّق قلب سالک به حصول امر محبوب در آینده است. بدین معنی که سالک، به رحمت و فضل خدا امیدوار است و دلش  گواهی می‌دهد که آن‌چه در اينده برایش پیش می‌آید، جز امر مطلوب و پسندیده نیست، امری که حاصل فضل و رحمت [[حق]] تعالی است.


رجا، از حال محبت سرچشمه می‌گیرد و شامل سه مرحله است:
رجا، از حال محبت سرچشمه می‌گیرد و شامل سه مرحله است:
خط ۲۰: خط ۲۰:
== نویسنده مقاله ==
== نویسنده مقاله ==
اصغر دادبه
اصغر دادبه
[[رده:عرفان، فلسفه و کلام]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۱۲

رجا، در لغت به معنی امیدواری است و در اصطلاح، تعلّق قلب سالک به حصول امر محبوب در آینده است. بدین معنی که سالک، به رحمت و فضل خدا امیدوار است و دلش  گواهی می‌دهد که آن‌چه در اينده برایش پیش می‌آید، جز امر مطلوب و پسندیده نیست، امری که حاصل فضل و رحمت حق تعالی است.

رجا، از حال محبت سرچشمه می‌گیرد و شامل سه مرحله است:

الف) رجای در ثواب: امیدواری بنده به این‌که حق‌تعالی بدو پاداش بخشد.

ب) رجای در وسعت رحمت حق: امیدواری بنده به بهره‌گیری از دریای بی‌کران رحمت و بخشایش حق‌تعالی.

ج) رجای فی الله: رجای عارف و اصل است و آن چنان است که سالک جز به حق امید نبندد و جز حق، تمنّای چیزی نکند و از دوست به جز دوست نخواهد،[۱] که به گفته سعدی:

خلاف طریقت بود کاولیا                            تمنّا کنند از خدا جز خدا[۲]

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. سراج نیشابوری. اللّمع فی التصوّف. به کوشش نیکلسن، لیدن: 1914م، ص61- 62.
  2. سعدی. بوستان. ضمن کلیات. براساس نسخه محمدعلی فروغی، به کوشش بهاءالدین خرمشاهی، تهران: انتشارات ناهید، 1375، ص257.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

اصغر دادبه