پرش به محتوا

ابوالحسن طبری: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی « ابوالحسن طبري، احمد بن محمد، پزشك ايراني سدة 4ق/10م. در ترنجة طبرستان زاده شد و به همين مناسبت گاه او را ترنجي نامند. در جواني، همراه با استادش موسي بن سيار، پزشك برجستة ايراني، در دستگاه ابوعبدالله بريدي، از اميران عباسي، به خدمت مشغول بود و پ...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:


 
ابوالحسن طبری، احمد بن محمد، پزشك ایرانی سدة 4ق/10م. در ترنجة [https://fa.wikishia.net/view/%D8%B7%D8%A8%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86 طبرستان] زاده شد و به همین مناسبت گاه او را ترنجی نامند. در جوانی، همراه با استادش موسی بن سیار، پزشك برجستة [[ایران باستان|ایرانی]]، در دستگاه ابوعبدالله بریدی، از امیران عباسی، به خدمت مشغول بود و پس از مرگ این امیر به ركن الدولة دیلمی پیوست.<sup>1</sup> مهمترین اثرش ''المعالجات البقراطیه''، یك درسنامة پزشكی است كه به گفتة هیرشبرگ[1]، كاملا مدرن به نظر می‌رسد.<sup>2</sup> دانشمندان اروپایی تازه در اوایل سدة 20م به اهمیت این اثر پی بردند. در 1938م فریدمان[2] اعلام كرد كه كاشف حقیقی عامل بیماری جرب، ابوالحسن طبری است. پیش از آن تاریخ تصور می‌شد كه این كشف در 1687م و به همت دو تن ایتالیایی صورت گرفته است.<sup>3و4</sup>  
ابوالحسن طبري، احمد بن محمد، پزشك ايراني سدة 4ق/10م. در ترنجة طبرستان زاده شد و به همين مناسبت گاه او را ترنجي نامند. در جواني، همراه با استادش موسي بن سيار، پزشك برجستة ايراني، در دستگاه ابوعبدالله بريدي، از اميران عباسي، به خدمت مشغول بود و پس از مرگ اين امير به ركن الدولة ديلمي پيوست.<sup>1</sup> مهمترين اثرش ''المعالجات البقراطيه''، يك درسنامة پزشكي است كه به گفتة هيرشبرگ[1]، كاملا مدرن به نظر مي‌رسد.<sup>2</sup> دانشمندان اروپايي تازه در اوايل سدة 20م به اهميت اين اثر پي بردند. در 1938م فريدمان[2] اعلام كرد كه كاشف حقيقي عامل بيماري جرب، ابوالحسن طبري است. پيش از آن تاريخ تصور مي‌شد كه اين كشف در 1687م و به همت دو تن ايتاليايي صورت گرفته است.<sup>3و4</sup>  


'''مآخذ:'''  
'''مآخذ:'''  


1.    ابن ابي اصيبعه. '''''عيون''''' '''''الأنباء'''''. به كوشش آگوست مولر، قاهره: 1299ق، ج1 ، ص321؛ ابوالحسن طبري. '''''المعالجات البقراطيه'''''. نسخة عكسي موجود در كتابخانه مركز دايرة المعارف بزرگ اسلامي، برگ 146ب، 346ب.
1.    ابن ابی اصیبعه. '''''عیون''''' '''''الأنباء'''''. به كوشش آگوست مولر، قاهره: 1299ق، ج1 ، ص321؛ ابوالحسن طبری. '''''المعالجات البقراطیه'''''. نسخة عكسی موجود در كتابخانه مركز دایرة المعارف بزرگ اسلامی، برگ 146ب، 346ب.


2.             Hirschberg, J., '''''Geschichte der Augenheilkunde''''', Leipzig, 1908, pp 107-108.
2.             Hirschberg, J., '''''Geschichte der Augenheilkunde''''', Leipzig, 1908, pp 107-108.


3.    ابوالحسن طبري. '''''المعالجات البقراطيه'''''. برگ 244 الف – 251 الف.
3.    ابوالحسن طبری. '''''المعالجات البقراطیه'''''. برگ 244 الف – 251 الف.


4.             Friedmann, R., “At-Tabari: Discoverer of the Acarus Scabiei”, '''Medical Life''', Philadelphia, 1938, vol. 45, pp 166-175.
4.             Friedmann, R., “At-Tabari: Discoverer of the Acarus Scabiei”, '''Medical Life''', Philadelphia, 1938, vol. 45, pp 166-175.

نسخهٔ ‏۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۹

ابوالحسن طبری، احمد بن محمد، پزشك ایرانی سدة 4ق/10م. در ترنجة طبرستان زاده شد و به همین مناسبت گاه او را ترنجی نامند. در جوانی، همراه با استادش موسی بن سیار، پزشك برجستة ایرانی، در دستگاه ابوعبدالله بریدی، از امیران عباسی، به خدمت مشغول بود و پس از مرگ این امیر به ركن الدولة دیلمی پیوست.1 مهمترین اثرش المعالجات البقراطیه، یك درسنامة پزشكی است كه به گفتة هیرشبرگ[1]، كاملا مدرن به نظر می‌رسد.2 دانشمندان اروپایی تازه در اوایل سدة 20م به اهمیت این اثر پی بردند. در 1938م فریدمان[2] اعلام كرد كه كاشف حقیقی عامل بیماری جرب، ابوالحسن طبری است. پیش از آن تاریخ تصور می‌شد كه این كشف در 1687م و به همت دو تن ایتالیایی صورت گرفته است.3و4

مآخذ:

1.    ابن ابی اصیبعه. عیون الأنباء. به كوشش آگوست مولر، قاهره: 1299ق، ج1 ، ص321؛ ابوالحسن طبری. المعالجات البقراطیه. نسخة عكسی موجود در كتابخانه مركز دایرة المعارف بزرگ اسلامی، برگ 146ب، 346ب.

2.             Hirschberg, J., Geschichte der Augenheilkunde, Leipzig, 1908, pp 107-108.

3.    ابوالحسن طبری. المعالجات البقراطیه. برگ 244 الف – 251 الف.

4.             Friedmann, R., “At-Tabari: Discoverer of the Acarus Scabiei”, Medical Life, Philadelphia, 1938, vol. 45, pp 166-175.


یونس کرامتی


[1].  

[2].