ابوالحسن فروغی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:Bfkt61.jpg|بندانگشتی|ابوالحسن فروغی، قابل بازیابی از https://vista.ir/w/a/16/bfkt6]] | |||
'''فروغی، ابوالحسن'''، (19/ 1301ق/ 5 بهمن 1338ش) رجل فرهنگی و روزنامهنگار. فرزند محمدحسین ذکاءالملک فروغی و برادر کوچکتر محمدعلی فروغی در تهران دیده به جهان گشود. زبان فرانسه را نزد برادر آموخت و سپس برای تکمیل آن وارد مدرسه آلیانس شد. چون دوره این مدرسه را به پایان برد به عنوان معلم در مدرسه سیاسی و دارالفنون به کار پرداخت. پس از تأسیس دارالمعلمین مرکزی ـ که مؤسسهای هم طراز دانشگاه بود ـ ابوالحسن فروغی به ریاست آن برگزیده شد و استادان برجستهای در این مدرسه عالی تدریس میکردند<ref>آرینپور، یحیی. '''''از نیما تا روزگار ما'''''. تهران: زوار، 1374، ص157-159</ref>. | '''فروغی، ابوالحسن'''، (19/ 1301ق/ 5 بهمن 1338ش) رجل فرهنگی و روزنامهنگار. فرزند محمدحسین ذکاءالملک فروغی و برادر کوچکتر محمدعلی فروغی در [[استان تهران|تهران]] دیده به جهان گشود. زبان فرانسه را نزد برادر آموخت و سپس برای تکمیل آن وارد مدرسه آلیانس شد. چون دوره این مدرسه را به پایان برد به عنوان معلم در مدرسه سیاسی و دارالفنون به کار پرداخت. پس از تأسیس دارالمعلمین مرکزی ـ که مؤسسهای هم طراز دانشگاه بود ـ ابوالحسن فروغی به ریاست آن برگزیده شد و استادان برجستهای در این مدرسه عالی تدریس میکردند<ref>آرینپور، یحیی. '''''از نیما تا روزگار ما'''''. تهران: زوار، 1374، ص157-159</ref>. | ||
نخستین نشریهای که به مدیریت او انتشار یافت مجله «اصول تعلیمات» از انتشارات وزارت معارف بود. که پس از نشر شش شماره نام آن به «اصول تعلیم» تغییر پیدا کرد و شش شماره هم با این نام انتشار یافت. از آن پس مجله «فروغ تربیت» را با هزینه شخصی بنیاد نهاد. اما بیش از 4 شماره آن را نتوانست منتشر کند و به جای آخرین شماره رسالهای به نام «تلافی مافات» را چاپ و برای مشترکان فرستاد. فروغی به زبان و ادبیات فرانسه تسلط کامل داشت و در نگارش مقاله به این زبان زبردست بود. او مدتی در دانشگاه تهران هم تدریس کرد و سرانجام در تهران درگذشت<ref>یغمایی، حبیب. '''''داستان دوستان'''''. مجله یغما، سال 21 شماره 10 [دی 1347]، ص574-576.</ref>. | نخستین نشریهای که به مدیریت او انتشار یافت مجله «اصول تعلیمات» از انتشارات وزارت معارف بود. که پس از نشر شش شماره نام آن به «اصول تعلیم» تغییر پیدا کرد و شش شماره هم با این نام انتشار یافت. از آن پس مجله «فروغ تربیت» را با هزینه شخصی بنیاد نهاد. اما بیش از 4 شماره آن را نتوانست منتشر کند و به جای آخرین شماره رسالهای به نام «تلافی مافات» را چاپ و برای مشترکان فرستاد. فروغی به زبان و ادبیات فرانسه تسلط کامل داشت و در نگارش مقاله به این زبان زبردست بود. او مدتی در دانشگاه تهران هم تدریس کرد و سرانجام در [[استان تهران|تهران]] درگذشت<ref>یغمایی، حبیب. '''''داستان دوستان'''''. مجله یغما، سال 21 شماره 10 [دی 1347]، ص574-576.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
== | * [[روزنامه تربیت]] | ||
<references />ربابه افلاکی | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ربابه افلاکی | |||
[[رده:رسانه ها و ارتباطات]] | |||
[[رده:مطبوعات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۶
فروغی، ابوالحسن، (19/ 1301ق/ 5 بهمن 1338ش) رجل فرهنگی و روزنامهنگار. فرزند محمدحسین ذکاءالملک فروغی و برادر کوچکتر محمدعلی فروغی در تهران دیده به جهان گشود. زبان فرانسه را نزد برادر آموخت و سپس برای تکمیل آن وارد مدرسه آلیانس شد. چون دوره این مدرسه را به پایان برد به عنوان معلم در مدرسه سیاسی و دارالفنون به کار پرداخت. پس از تأسیس دارالمعلمین مرکزی ـ که مؤسسهای هم طراز دانشگاه بود ـ ابوالحسن فروغی به ریاست آن برگزیده شد و استادان برجستهای در این مدرسه عالی تدریس میکردند[۱].
نخستین نشریهای که به مدیریت او انتشار یافت مجله «اصول تعلیمات» از انتشارات وزارت معارف بود. که پس از نشر شش شماره نام آن به «اصول تعلیم» تغییر پیدا کرد و شش شماره هم با این نام انتشار یافت. از آن پس مجله «فروغ تربیت» را با هزینه شخصی بنیاد نهاد. اما بیش از 4 شماره آن را نتوانست منتشر کند و به جای آخرین شماره رسالهای به نام «تلافی مافات» را چاپ و برای مشترکان فرستاد. فروغی به زبان و ادبیات فرانسه تسلط کامل داشت و در نگارش مقاله به این زبان زبردست بود. او مدتی در دانشگاه تهران هم تدریس کرد و سرانجام در تهران درگذشت[۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ربابه افلاکی