ایوب: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''ایوب'''، شخصیتی نامبردار در ''کتاب مقدس'' و یکی از پیامبران الهی در ''[[قرآن|قرآن کریم]]'' که به صبر و شکیبایی بسیار برابر بلایای گوناگون وصف شده است. در یک همسویی نسبی میان مفاهیم آمده در کتاب [[ایوب]]، یکی از کتابهای ''عهد قدیم'' و نیز ''اندیشه اسلامی''، [[ایوب]] از نوادگان اسحاق، یکتاپرستی است که در جنوب شرقی فلسطین با اموال و حشم و خدم بسیار روزگار میگذراند<ref> '''''ايوب.''''' باب 1؛ نيز نك: Comay, J., '''''Who's Who in the Old Testament''''', .London: 1971, P. 195</ref>. با توافق خدا و شیطان<ref>'''''ايوب.''''' 6:1-12. </ref> مصائب بسیار بر او وارد میشود تا مورد آزمایش قرار میگیرد. از کف دادن داشتههای مادی، افراد خاندان و نیز اموال و خدم و حشم، و در نهایت ابتلا به بیماریهایی که او را ناگزیر به ترک دیار میکند، از نمونههای این بلایا هستند<ref>'''''ايوب.''''' باب 1 به بعد. </ref>. علیرغم صبر و تحمل بسیار، سرانجام ایوب طاقت از کف میدهد و زبان به گلایه میگشاید،<ref>'''''ايوب.''''' باب 10، جمـ . </ref> اما در بخشی ظاهراً الحاقی<ref> '''''ایوب.''''' باب 38 به بعد؛ نیز نک: دورانت، ویل. '''''تاریخ تمدن'''''. ج 1 (مشرق زمین گاهواره تمدن)، ترجمه احمد آرام، تهران: 1365، ص 400. </ref> به کتاب ایوب، خداوند او را مورد خطاب و عتاب قرار میدهد و وی نیز توبه میکند. اما در روایت اسلامی، فقط از پایداری وی در اعتقاد راستین به عدل الهی و رضاپیشگی در مقابل اراده پروردگار سخن به میان میآید و در نتیجه، عدل الهی، با از میان رفتن دردها و رنجها و بازیابی از دسترفتهها، به عنوان پاداشی برای صابران، جلوهگر میشود<ref>مقدسی، مطهر. '''''البدء و التاریخ'''''. به کوشش کلمان هوار، پاریس: 1901م، ج 3، ص 73؛ سیوطی. '''''الدر المنثور'''''. بیروت: 1403ق / 1983م، ج 5، ص 654-656.</ref>. در اندیشه اسلامی و به ویژه ادب فارسی، یادکرد ایوب نشان از استقامت در برابر سختیهاست و در نگاه صوفیه، مقام صبر و رضا با نام ایوب در هم آمیخته است<ref>هجویری، علی. '''''کشفالمحجوب'''''. به کوشش و. ژوکوفسکی، تهران: 1371، ص 27، 45؛ قشیری، عبدالکریم. '''''رساله قشیریه'''''. ترجمه کهن فارسی، به کوشش بدیعالزمان فروزانفر، تهران: 1367، ص 286؛ '''''کتاب مقدس'''''. انجمن پخش کتب مقدسه، 1977.</ref>. | '''ایوب'''، شخصیتی نامبردار در ''کتاب مقدس'' و یکی از پیامبران الهی در ''[[قرآن|قرآن کریم]]'' که به صبر و شکیبایی بسیار برابر بلایای گوناگون وصف شده است. در یک همسویی نسبی میان مفاهیم آمده در کتاب [[ایوب]]، یکی از کتابهای ''عهد قدیم'' و نیز ''اندیشه اسلامی''، [[ایوب]] از نوادگان اسحاق، یکتاپرستی است که در جنوب شرقی فلسطین با اموال و حشم و خدم بسیار روزگار میگذراند<ref> '''''ايوب.''''' باب 1؛ نيز نك: Comay, J., '''''Who's Who in the Old Testament''''', .London: 1971, P. 195</ref>. با توافق خدا و شیطان<ref>'''''ايوب.''''' 6:1-12. </ref> مصائب بسیار بر او وارد میشود تا مورد آزمایش قرار میگیرد. از کف دادن داشتههای مادی، افراد خاندان و نیز اموال و خدم و حشم، و در نهایت ابتلا به بیماریهایی که او را ناگزیر به ترک دیار میکند، از نمونههای این بلایا هستند<ref>'''''ايوب.''''' باب 1 به بعد. </ref>. علیرغم صبر و تحمل بسیار، سرانجام ایوب طاقت از کف میدهد و زبان به گلایه میگشاید،<ref>'''''ايوب.''''' باب 10، جمـ . </ref> اما در بخشی ظاهراً الحاقی<ref> '''''ایوب.''''' باب 38 به بعد؛ نیز نک: دورانت، ویل. '''''تاریخ تمدن'''''. ج 1 (مشرق زمین گاهواره تمدن)، ترجمه احمد آرام، تهران: 1365، ص 400. </ref> به کتاب ایوب، خداوند او را مورد خطاب و عتاب قرار میدهد و وی نیز توبه میکند. اما در روایت اسلامی، فقط از پایداری وی در اعتقاد راستین به عدل الهی و رضاپیشگی در مقابل اراده پروردگار سخن به میان میآید و در نتیجه، عدل الهی، با از میان رفتن دردها و رنجها و بازیابی از دسترفتهها، به عنوان پاداشی برای صابران، جلوهگر میشود<ref>مقدسی، مطهر. '''''البدء و التاریخ'''''. به کوشش کلمان هوار، پاریس: 1901م، ج 3، ص 73؛ سیوطی. '''''الدر المنثور'''''. بیروت: 1403ق / 1983م، ج 5، ص 654-656.</ref>. در اندیشه اسلامی و به ویژه ادب فارسی، یادکرد ایوب نشان از استقامت در برابر سختیهاست و در نگاه صوفیه، مقام صبر و رضا با نام ایوب در هم آمیخته است<ref>هجویری، علی. '''''کشفالمحجوب'''''. به کوشش و. ژوکوفسکی، تهران: 1371، ص 27، 45؛ قشیری، عبدالکریم. '''''رساله قشیریه'''''. ترجمه کهن فارسی، به کوشش بدیعالزمان فروزانفر، تهران: 1367، ص 286؛ '''''کتاب مقدس'''''. انجمن پخش کتب مقدسه، 1977.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به '''مآخذ''' == | == نیز نگاه کنید به == | ||
== '''مآخذ''' == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
== پیوند به بیرون == | == پیوند به بیرون == | ||
نسخهٔ ۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۲
ایوب، شخصیتی نامبردار در کتاب مقدس و یکی از پیامبران الهی در قرآن کریم که به صبر و شکیبایی بسیار برابر بلایای گوناگون وصف شده است. در یک همسویی نسبی میان مفاهیم آمده در کتاب ایوب، یکی از کتابهای عهد قدیم و نیز اندیشه اسلامی، ایوب از نوادگان اسحاق، یکتاپرستی است که در جنوب شرقی فلسطین با اموال و حشم و خدم بسیار روزگار میگذراند[۱]. با توافق خدا و شیطان[۲] مصائب بسیار بر او وارد میشود تا مورد آزمایش قرار میگیرد. از کف دادن داشتههای مادی، افراد خاندان و نیز اموال و خدم و حشم، و در نهایت ابتلا به بیماریهایی که او را ناگزیر به ترک دیار میکند، از نمونههای این بلایا هستند[۳]. علیرغم صبر و تحمل بسیار، سرانجام ایوب طاقت از کف میدهد و زبان به گلایه میگشاید،[۴] اما در بخشی ظاهراً الحاقی[۵] به کتاب ایوب، خداوند او را مورد خطاب و عتاب قرار میدهد و وی نیز توبه میکند. اما در روایت اسلامی، فقط از پایداری وی در اعتقاد راستین به عدل الهی و رضاپیشگی در مقابل اراده پروردگار سخن به میان میآید و در نتیجه، عدل الهی، با از میان رفتن دردها و رنجها و بازیابی از دسترفتهها، به عنوان پاداشی برای صابران، جلوهگر میشود[۶]. در اندیشه اسلامی و به ویژه ادب فارسی، یادکرد ایوب نشان از استقامت در برابر سختیهاست و در نگاه صوفیه، مقام صبر و رضا با نام ایوب در هم آمیخته است[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ايوب. باب 1؛ نيز نك: Comay, J., Who's Who in the Old Testament, .London: 1971, P. 195
- ↑ ايوب. 6:1-12.
- ↑ ايوب. باب 1 به بعد.
- ↑ ايوب. باب 10، جمـ .
- ↑ ایوب. باب 38 به بعد؛ نیز نک: دورانت، ویل. تاریخ تمدن. ج 1 (مشرق زمین گاهواره تمدن)، ترجمه احمد آرام، تهران: 1365، ص 400.
- ↑ مقدسی، مطهر. البدء و التاریخ. به کوشش کلمان هوار، پاریس: 1901م، ج 3، ص 73؛ سیوطی. الدر المنثور. بیروت: 1403ق / 1983م، ج 5، ص 654-656.
- ↑ هجویری، علی. کشفالمحجوب. به کوشش و. ژوکوفسکی، تهران: 1371، ص 27، 45؛ قشیری، عبدالکریم. رساله قشیریه. ترجمه کهن فارسی، به کوشش بدیعالزمان فروزانفر، تهران: 1367، ص 286؛ کتاب مقدس. انجمن پخش کتب مقدسه، 1977.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،