جلگه خوزستان: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''جلگة خوزستان،''' وسيعترين جلگة ايران كه حدود سه پنجم مساحت استاني به همين نام و نيز قسمتهايي از شرق استانهاي بوشهر و كهگيلويه و بويراحمد را در بر ميگيرد. اين جلگه از كوهپايههاي زاگرس شروع ميشود و تا سواحل خليج فارس و اروندرود ادامه...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''جلگه خوزستان،''' وسیعترین جلگه ایران که حدود سه پنجم مساحت استانی به همین نام و نیز قسمتهایی از شرق استانهای بوشهر و [[استان کهگیلویه و بویراحمد|کهگیلویه و بویراحمد]] را در بر میگیرد. این جلگه از کوهپایههای زاگرس شروع میشود و تا سواحل خلیج فارس و اروندرود ادامه مییابد.<sup>1</sup> جلگه خوزستان در اثر تجمع آبرفتها در قسمت انتهایی رودهایی که به سوی خلیج فارس روانند، پدید آمده و بخشی کوچک از حوضه آبریز وسیعی را تشکیل میدهد که به نام «خلیج فارس و دریای عمان» از جنوب استان آذربایجان غربی تا شرق استان سیستان و بلوچستان گسترده شده است.<sup>2</sup> قسمتهای شمالی جلگه خوزستان دارای آب فراوان و خاک حاصلخیز و لذا برای کشاورزی بسیار مساعد است امّا قسمتهای جنوبی آن به علت بالا بودن سطح آبهای زیرزمینی و به علت جزر و مد دریا، دارای زمینهای شورهای و غیر قابل کشت است.<sup>3</sup> | ||
رودهای پر آب کرخه، دز، زهره، جراحی و تنها رود پر آب و قابل کشتیرانی ایران یعنی کارون که از ارتفاعات زاگرس سرچشمه میگیرند، در این جلگه واقع شده و همه آنها در نهایت به سوی خلیج فارس سرازیر میشوند.<sup>4</sup> میانگین بارندگی سالانه جلگه خوزستان در شمال و در کوهپایههای زاگروس حداکثر 500 و در جنوب 100 میلیمتر است.<sup>5</sup> | |||
'''مآخذ:''' | '''مآخذ:''' | ||
1. سازمان پژوهش و | 1. سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی. '''''جغرافیای استان خوزستان'''''. تهران: شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی ایران، 1381، ص 3. | ||
2. سازمان | 2. سازمان نقشهبرداری کشور. '''''اطلس زمینشناسی''''' (اطلس ملی ایران). نگارش دوم، چ 1، تهران: سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، 1382، ص 9. | ||
3. ''''' | 3. '''''جغرافیای استان خوزستان'''''. همان. ص 6. | ||
4. | 4. جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 2، ''رودها و رودنامه ایران''، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 29 و 30. | ||
5. همان. ص 31. | 5. همان. ص 31. | ||
نسخهٔ ۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۵۱
جلگه خوزستان، وسیعترین جلگه ایران که حدود سه پنجم مساحت استانی به همین نام و نیز قسمتهایی از شرق استانهای بوشهر و کهگیلویه و بویراحمد را در بر میگیرد. این جلگه از کوهپایههای زاگرس شروع میشود و تا سواحل خلیج فارس و اروندرود ادامه مییابد.1 جلگه خوزستان در اثر تجمع آبرفتها در قسمت انتهایی رودهایی که به سوی خلیج فارس روانند، پدید آمده و بخشی کوچک از حوضه آبریز وسیعی را تشکیل میدهد که به نام «خلیج فارس و دریای عمان» از جنوب استان آذربایجان غربی تا شرق استان سیستان و بلوچستان گسترده شده است.2 قسمتهای شمالی جلگه خوزستان دارای آب فراوان و خاک حاصلخیز و لذا برای کشاورزی بسیار مساعد است امّا قسمتهای جنوبی آن به علت بالا بودن سطح آبهای زیرزمینی و به علت جزر و مد دریا، دارای زمینهای شورهای و غیر قابل کشت است.3
رودهای پر آب کرخه، دز، زهره، جراحی و تنها رود پر آب و قابل کشتیرانی ایران یعنی کارون که از ارتفاعات زاگرس سرچشمه میگیرند، در این جلگه واقع شده و همه آنها در نهایت به سوی خلیج فارس سرازیر میشوند.4 میانگین بارندگی سالانه جلگه خوزستان در شمال و در کوهپایههای زاگروس حداکثر 500 و در جنوب 100 میلیمتر است.5
مآخذ:
1. سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی. جغرافیای استان خوزستان. تهران: شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی ایران، 1381، ص 3.
2. سازمان نقشهبرداری کشور. اطلس زمینشناسی (اطلس ملی ایران). نگارش دوم، چ 1، تهران: سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، 1382، ص 9.
3. جغرافیای استان خوزستان. همان. ص 6.
4. جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 2، رودها و رودنامه ایران، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 29 و 30.
5. همان. ص 31.
کبری حکیمیان