جلگه خوزستان
جلگه خوزستان، وسیعترین جلگه ایران که حدود سه پنجم مساحت استانی به همین نام و نیز قسمتهایی از شرق استانهای بوشهر و کهگیلویه و بویراحمد را در بر میگیرد. این جلگه از کوهپایههای زاگرس شروع میشود و تا سواحل خلیج فارس و اروندرود ادامه مییابد[۱].جلگه خوزستان در اثر تجمع آبرفتها در قسمت انتهایی رودهایی که به سوی خلیج فارس روانند، پدید آمده و بخشی کوچک از حوضه آبریز وسیعی را تشکیل میدهد که به نام «خلیج فارس و دریای عمان» از جنوب استان آذربایجان غربی تا شرق استان سیستان و بلوچستان گسترده شده است[۲].قسمتهای شمالی جلگه خوزستان دارای آب فراوان و خاک حاصلخیز و لذا برای کشاورزی بسیار مساعد است امّا قسمتهای جنوبی آن به علت بالا بودن سطح آبهای زیرزمینی و به علت جزر و مد دریا، دارای زمینهای شورهای و غیر قابل کشت است[۳].
رودهای پر آب کرخه، دز، زهره، جراحی و تنها رود پر آب و قابل کشتیرانی ایران یعنی کارون که از ارتفاعات زاگرس سرچشمه میگیرند، در این جلگه واقع شده و همه آنها در نهایت به سوی خلیج فارس سرازیر میشوند[۴]. میانگین بارندگی سالانه جلگه خوزستان در شمال و در کوهپایههای زاگرس حداکثر 500 و در جنوب 100 میلیمتر است[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی. جغرافیای استان خوزستان. تهران: شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی ایران، 1381، ص 3.
- ↑ سازمان نقشهبرداری کشور. اطلس زمینشناسی (اطلس ملی ایران). نگارش دوم، چ 1، تهران: سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، 1382، ص 9.
- ↑ سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی. جغرافیای استان خوزستان. تهران: شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی ایران، 1381، ص 6.
- ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 2، رودها و رودنامه ایران، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 29 و 30.
- ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 2، رودها و رودنامه ایران، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 31.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
کبری حکیمیان