مغان: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''[[مغان]]،''' نام جلگهای وسیع در شمال استان اردبیل. پیشتر نام شهرستانی بود<ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران.''''' ج3'''''، دایرهالمعارف جغرافیایی ایران.''''' چ1'''''،''''' تهران: گیتاشناسی، 1379، ص1210.</ref> به مرکزیت شهر گِرمی در همان استان که اکنون با نام مرکز خود خوانده میشود<ref>دفتر تقسیمات کشوری'''''. نشریه عناصر و واحدهای تقسیمات کشوری'''''. تهران: دفتر تقسیمات کشوری (وزارت کشور)، 1383.</ref>. | ||
جلگه مغان که یکی از حاصلخیزترین مناطق [[ایران]] به شمار میآید، با هوایی گرم و مرطوب در تابستان و بسیار سرد در زمستان< | جلگه [[مغان]] که یکی از حاصلخیزترین مناطق [[ایران]] به شمار میآید، با هوایی گرم و مرطوب در تابستان و بسیار سرد در زمستان<ref>سازمان نقشهبرداری کشور. '''''اطلس زمینشناسی''''' (اطلس ملی ایران). نگارش دوم، تهران: سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، 1382، ص 13.</ref> و با ارتفاع حدود 100 متر یکی از مهمترین نواحی کشاورزی و دامپروری کشور محسوب شده و محل قشلاق ایلات و عشایر آذربایجان نیز هست<ref name=":0">سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی. '''''جغرافیای استان اردبیل'''''. چ4، تهران: شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی ایران، 1382، ص10.</ref>. | ||
حدود یک سوم جلگه مغان در ایران قرار دارد< | حدود یک سوم جلگه [[مغان]] در ایران قرار دارد<ref name=":0" /> و بقیه آن، همچون برخی مناطق ایرانینشین دیگر در جریان جنگهای ایران و روس به اشغال روسیه تزاری درآمد و اکنون در کشوری به نام «جمهوری آذربایجان» واقع است<ref>سازمان نقشهبرداری کشور. '''''اطلس تاریخ ایران.''''' چ 1، تهران: سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، 1378، ص 129.</ref>. | ||
جلگه مغان که از آبرفتهای رود ارس و شعبههای آن پدید آمده، با نام دشت | جلگه [[مغان]] که از آبرفتهای رود ارس و شعبههای آن پدید آمده، با نام دشت [[مغان]]، شهرهای متعددی از جمله شهرهای مرزی بیله سوار، پارسآباد، اصلاندوز را در خود جای داده<ref>مؤسسه گیتاشناسی. '''''اطلس گیتاشناسی استانهای کشور'''''. چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1383، ص78.</ref> و به لحاظ تاریخی شاهد حوادث گوناگونی بوده است. بابک خرمدین از اسپهبدان این ناحیه بود که در برابر سپاهیان عرب مقاومت کرد<ref>بارتولد، و. '''''تذکره جغرافیای تاریخی ایران'''''. ترجمه حمزه سردادور، چ3، تهران: توس، 1372، ص 228-229.</ref> و نادرشاه افشار هم پس از دفع تجاوزگران خارجی و شورشیان داخلی و ایجاد امنیت نسبی در کشور، در اجتماع بزرگان ایرانی و بنا به رأی آنان به پادشاهی رسید<ref>'''''اطلس تاریخ ایران'''''. همان. ص121.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
'''مآخذ | == '''مآخذ''' == | ||
غلامحسین تکمیل همایون | غلامحسین تکمیل همایون | ||
نسخهٔ ۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۹
مغان، نام جلگهای وسیع در شمال استان اردبیل. پیشتر نام شهرستانی بود[۱] به مرکزیت شهر گِرمی در همان استان که اکنون با نام مرکز خود خوانده میشود[۲].
جلگه مغان که یکی از حاصلخیزترین مناطق ایران به شمار میآید، با هوایی گرم و مرطوب در تابستان و بسیار سرد در زمستان[۳] و با ارتفاع حدود 100 متر یکی از مهمترین نواحی کشاورزی و دامپروری کشور محسوب شده و محل قشلاق ایلات و عشایر آذربایجان نیز هست[۴].
حدود یک سوم جلگه مغان در ایران قرار دارد[۴] و بقیه آن، همچون برخی مناطق ایرانینشین دیگر در جریان جنگهای ایران و روس به اشغال روسیه تزاری درآمد و اکنون در کشوری به نام «جمهوری آذربایجان» واقع است[۵].
جلگه مغان که از آبرفتهای رود ارس و شعبههای آن پدید آمده، با نام دشت مغان، شهرهای متعددی از جمله شهرهای مرزی بیله سوار، پارسآباد، اصلاندوز را در خود جای داده[۶] و به لحاظ تاریخی شاهد حوادث گوناگونی بوده است. بابک خرمدین از اسپهبدان این ناحیه بود که در برابر سپاهیان عرب مقاومت کرد[۷] و نادرشاه افشار هم پس از دفع تجاوزگران خارجی و شورشیان داخلی و ایجاد امنیت نسبی در کشور، در اجتماع بزرگان ایرانی و بنا به رأی آنان به پادشاهی رسید[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
غلامحسین تکمیل همایون
- ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج3، دایرهالمعارف جغرافیایی ایران. چ1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص1210.
- ↑ دفتر تقسیمات کشوری. نشریه عناصر و واحدهای تقسیمات کشوری. تهران: دفتر تقسیمات کشوری (وزارت کشور)، 1383.
- ↑ سازمان نقشهبرداری کشور. اطلس زمینشناسی (اطلس ملی ایران). نگارش دوم، تهران: سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، 1382، ص 13.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی. جغرافیای استان اردبیل. چ4، تهران: شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی ایران، 1382، ص10.
- ↑ سازمان نقشهبرداری کشور. اطلس تاریخ ایران. چ 1، تهران: سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، 1378، ص 129.
- ↑ مؤسسه گیتاشناسی. اطلس گیتاشناسی استانهای کشور. چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1383، ص78.
- ↑ بارتولد، و. تذکره جغرافیای تاریخی ایران. ترجمه حمزه سردادور، چ3، تهران: توس، 1372، ص 228-229.
- ↑ اطلس تاریخ ایران. همان. ص121.