پرش به محتوا

سفید رود: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''سفید رود،''' از بزرگ‌ترین رودهای حوضه آبریز [[دریاچه خزر|دریای خزر]] که با 11 شاخه اصلی و 10 شاخه فرعی طول آن به بیش از 800 کمـ و وسعت حوضه آن به بیش از 57000 کمـ می‌رسد.<sup>1</sup>
سفید رود، از بزرگ‌ترین رودهای حوضه آبریز دریای خزر که با 11 شاخه اصلی و 10 شاخه فرعی طول آن به بیش از 800 کمـ و وسعت حوضه آن به بیش از 57000 کمـ می‌رسد<ref>سازمان نقشه‌برداری کشور. '''''اطلس‌ زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران).''''' تهران: سازمان نقشه‌برداری کشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 7 و 8.</ref>.


ارتفاع سرچشمه سفید رود 2300 متر و ارتفاع ریزشگاه آن 25- متر با شیب متوسط 3/0 درصد و میانگین آب‌دهی سالانه آن 3970 میلیون م<sup>3</sup> در ایستگاه آستانه است.<sup>2</sup>  
ارتفاع سرچشمه سفید رود 2300 متر و ارتفاع ریزشگاه آن 25- متر با شیب متوسط 3/0 درصد و میانگین آب‌دهی سالانه آن 3970 میلیون م3 در ایستگاه آستانه است<ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 2، ''رودها و رودنامه ایران''، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 273 و 274.</ref>.


شاخه اصلی این رود، قزل‌ اوزن نام دارد که از کوه‌های چهل چشمه کردستان سرچشمه می‌گیرد و در مسیر خود شعبه‌های زیادی را از بیجار، قروه، [[زنجان]] و جنوب آذربایجان دریافت می‌دارد و سپس در تنگ منجیل با شاهرود که از کوه‌های الموت و طالقان سرچشمه می‌گیرد، یکی شده و با نام سفید رود به در ازای 270 کمـ، به دریای خزر سرازیر می‌شود.<sup>3</sup> در محل اتصال شاهرود به قزل اوزن، سد بزرگ سفید رود با دریاچه وسیع آن به چشم می‌خورد که ذخیره آبی آن تأثیر بسزایی در آبیاری جلگه گیلان دارد.<sup>4</sup>
شاخه اصلی این رود، قزل‌ اوزن نام دارد که از کوه‌های چهل چشمه کردستان سرچشمه می‌گیرد و در مسیر خود شعبه‌های زیادی را از بیجار، قروه، زنجان و جنوب آذربایجان دریافت می‌دارد و سپس در تنگ منجیل با شاهرود که از کوه‌های الموت و طالقان سرچشمه می‌گیرد، یکی شده و با نام سفید رود به در ازای 270 کمـ، به دریای خزر سرازیر می‌شود<ref>'''''اطلس زمین‌شناسی'''''. ص 8.</ref>. در محل اتصال شاهرود به قزل اوزن، سد بزرگ سفید رود با دریاچه وسیع آن به چشم می‌خورد که ذخیره آبی آن تأثیر بسزایی در آبیاری جلگه گیلان دارد<ref>سازمان پژوهش وبرنامه‌ریزی آموزشی. '''''جغرافیای استان گیلان'''''. چ4، تهران: شرکت چاپ و نشر کتاب‌های درسی ایران، 1382، ص 22.</ref>.


در ''حدودالعالم'' درباره سفید رود آمده است: «... و یکی رودی است عظیم [که آن را] سپید رود خوانند، میان گیلان ببرد و به دریای خزران افتد...».<sup>5</sup>
در حدودالعالم درباره سفید رود آمده است: «... و یکی رودی است عظیم [که آن را] سپید رود خوانند، میان گیلان ببرد و به دریای خزران افتد...»<ref>'''''حدودالعالم من المشرق الی المغرب'''''. به کوشش منوچهر ستوده. تهران: طهوری، 1362، ص 149.</ref>.


'''مآخذ:'''
1.   سازمان نقشه‌برداری کشور. '''''اطلس‌ زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران).''''' تهران: سازمان نقشه‌برداری کشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 7 و 8.
2.  جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 2، ''رودها و رودنامه ایران''، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 273 و 274.
3.   '''''اطلس زمین‌شناسی'''''. ص 8.
4.   سازمان پژوهش وبرنامه‌ریزی آموزشی. '''''جغرافیای استان گیلان'''''. چ4، تهران: شرکت چاپ و نشر کتاب‌های درسی ایران، 1382، ص 22.
5.  '''''حدودالعالم من المشرق الی المغرب'''''. به کوشش منوچهر ستوده. تهران: طهوری، 1362، ص 149.


کبری حکیمیان
کبری حکیمیان

نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۱

سفید رود، از بزرگ‌ترین رودهای حوضه آبریز دریای خزر که با 11 شاخه اصلی و 10 شاخه فرعی طول آن به بیش از 800 کمـ و وسعت حوضه آن به بیش از 57000 کمـ می‌رسد[۱].

ارتفاع سرچشمه سفید رود 2300 متر و ارتفاع ریزشگاه آن 25- متر با شیب متوسط 3/0 درصد و میانگین آب‌دهی سالانه آن 3970 میلیون م3 در ایستگاه آستانه است[۲].

شاخه اصلی این رود، قزل‌ اوزن نام دارد که از کوه‌های چهل چشمه کردستان سرچشمه می‌گیرد و در مسیر خود شعبه‌های زیادی را از بیجار، قروه، زنجان و جنوب آذربایجان دریافت می‌دارد و سپس در تنگ منجیل با شاهرود که از کوه‌های الموت و طالقان سرچشمه می‌گیرد، یکی شده و با نام سفید رود به در ازای 270 کمـ، به دریای خزر سرازیر می‌شود[۳]. در محل اتصال شاهرود به قزل اوزن، سد بزرگ سفید رود با دریاچه وسیع آن به چشم می‌خورد که ذخیره آبی آن تأثیر بسزایی در آبیاری جلگه گیلان دارد[۴].

در حدودالعالم درباره سفید رود آمده است: «... و یکی رودی است عظیم [که آن را] سپید رود خوانند، میان گیلان ببرد و به دریای خزران افتد...»[۵].


کبری حکیمیان

  1. سازمان نقشه‌برداری کشور. اطلس‌ زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران). تهران: سازمان نقشه‌برداری کشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 7 و 8.
  2. جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 2، رودها و رودنامه ایران، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 273 و 274.
  3. اطلس زمین‌شناسی. ص 8.
  4. سازمان پژوهش وبرنامه‌ریزی آموزشی. جغرافیای استان گیلان. چ4، تهران: شرکت چاپ و نشر کتاب‌های درسی ایران، 1382، ص 22.
  5. حدودالعالم من المشرق الی المغرب. به کوشش منوچهر ستوده. تهران: طهوری، 1362، ص 149.