پرویز خطیبی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
(محمدجعفر خطیبی نوری) | (محمدجعفر خطیبی نوری) | ||
خطیبی، پرویز (1302ش- 1372)، نویسنده، پیشپردهخوان، روزنامهنگار، تهیه کننده فیلم، کارگردان نمایش. | |||
پرویز خطیبی | پرویز خطیبی که نام اصلی او محمد جعفر خطیبی نوری بود، در [[استان تهران|تهران]] به دنیا آمد و در آنجا تحصیل کرد و دیپلم گرفت. بعد هم با زینت مؤدب، بازیگر تئاتر ازدواج کرد<ref>محبی، '''''چین''''': '''''پیشپردهخوانی در ایران'''''، تهران، انتشارات علم و ورزش، چاپ اول 1382، ص 132.</ref>. از 13 سالگی و در دوره دبیرستان سرودن شعر و نوشتن مقاله را شروع کرد نخستین بار اشعار طنز خود را با نام مستعار «دارکوب» در [[توفیق|روزنامه توفیق]] چاپ و منتشر کرد. مدتی کوتاهی هم سردبیری توفیق را عهدهدار بود<ref name=":0">حقیقت، عبدالرفیع، '''''فرهنگ هنرمندان ایرانی (از آغاز تا امروز)''''' تهران، انتشارات كومش، چاپ اول 1383 صص 176 و 177.</ref> و آنگاه روزنامه فکاهی- سیاسی «بهرام» را انتشار داد که پس از 7 سال انتشار توقیف شد<ref>'''''جادوی صحنه: زندگی تئاتر عزتالله انتظامی'''''، تهران، نشر افراز، چاپ اول 1383، صص 228 و 226.</ref>. در پی آ، روزنامه «علی بابا» و سرانجام هم «حاجی بابا» را از سال 1328ش منتشر کرد<ref name=":0" />. خطیبی فعالیتهای سینمای خود را با نوشتن فلیمنامه واریته بهاری و ساختن آن در پاریس فیلم و نمایش کوتاه چند روزه آن در 1338ش آغاز کرد. در سال 1330 دفتر سینمایی البرز را تأسیس کرد و درسال 1331 سه فیلمنامه نوشت و همه را به صورت فیلم ارائه داد. در 1356 به آمریکا مهاجرت کرد.<ref>محبی، حسین ، با مهرابی، مسعود. '''''تاریخ سینمای ایران'''''؛ از آغاز تا سال 1357. تهران با نشر پیكان، 1383؛ 49.</ref> و در آن جا چند نمایشنامه به روی صحنه آورد و سرانجا در لس آنجلس در گذشت. | ||
شماری از نمایشنامههای او عبارتاند از: | شماری از نمایشنامههای او عبارتاند از: | ||
حاکم یک روزه (کمدی)<ref>تقیان، لاله، '''''كتابشناسی تئاتر تهران'''''، انتشارات نمایش، چاپ اول 1370، ص 110.</ref> که بارها در تماشاخانههای تهران با عنوان نمایش جنون حکومت نمایش داده شده بود و بعد به صورت فیلم در آمد<ref>محبی، حسین ، با مهرابی، مسعود. '''''تاریخ سینمای ایران'''''؛ از آغاز تا سال 1357. تهران با نشر پیکان، 1383؛ 58.</ref>. حاجی مارمولک و بزن بریم ایران. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[استان تهران]] | |||
* [[توفیق]] | |||
== مآخذ == | |||
== محمود عزیزی و کاظم شاهبازی == | |||
محمود عزیزی و کاظم شاهبازی | |||
نسخهٔ ۱۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۳
(محمدجعفر خطیبی نوری)
خطیبی، پرویز (1302ش- 1372)، نویسنده، پیشپردهخوان، روزنامهنگار، تهیه کننده فیلم، کارگردان نمایش.
پرویز خطیبی که نام اصلی او محمد جعفر خطیبی نوری بود، در تهران به دنیا آمد و در آنجا تحصیل کرد و دیپلم گرفت. بعد هم با زینت مؤدب، بازیگر تئاتر ازدواج کرد[۱]. از 13 سالگی و در دوره دبیرستان سرودن شعر و نوشتن مقاله را شروع کرد نخستین بار اشعار طنز خود را با نام مستعار «دارکوب» در روزنامه توفیق چاپ و منتشر کرد. مدتی کوتاهی هم سردبیری توفیق را عهدهدار بود[۲] و آنگاه روزنامه فکاهی- سیاسی «بهرام» را انتشار داد که پس از 7 سال انتشار توقیف شد[۳]. در پی آ، روزنامه «علی بابا» و سرانجام هم «حاجی بابا» را از سال 1328ش منتشر کرد[۲]. خطیبی فعالیتهای سینمای خود را با نوشتن فلیمنامه واریته بهاری و ساختن آن در پاریس فیلم و نمایش کوتاه چند روزه آن در 1338ش آغاز کرد. در سال 1330 دفتر سینمایی البرز را تأسیس کرد و درسال 1331 سه فیلمنامه نوشت و همه را به صورت فیلم ارائه داد. در 1356 به آمریکا مهاجرت کرد.[۴] و در آن جا چند نمایشنامه به روی صحنه آورد و سرانجا در لس آنجلس در گذشت.
شماری از نمایشنامههای او عبارتاند از:
حاکم یک روزه (کمدی)[۵] که بارها در تماشاخانههای تهران با عنوان نمایش جنون حکومت نمایش داده شده بود و بعد به صورت فیلم در آمد[۶]. حاجی مارمولک و بزن بریم ایران.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
محمود عزیزی و کاظم شاهبازی
- ↑ محبی، چین: پیشپردهخوانی در ایران، تهران، انتشارات علم و ورزش، چاپ اول 1382، ص 132.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ حقیقت، عبدالرفیع، فرهنگ هنرمندان ایرانی (از آغاز تا امروز) تهران، انتشارات كومش، چاپ اول 1383 صص 176 و 177.
- ↑ جادوی صحنه: زندگی تئاتر عزتالله انتظامی، تهران، نشر افراز، چاپ اول 1383، صص 228 و 226.
- ↑ محبی، حسین ، با مهرابی، مسعود. تاریخ سینمای ایران؛ از آغاز تا سال 1357. تهران با نشر پیكان، 1383؛ 49.
- ↑ تقیان، لاله، كتابشناسی تئاتر تهران، انتشارات نمایش، چاپ اول 1370، ص 110.
- ↑ محبی، حسین ، با مهرابی، مسعود. تاریخ سینمای ایران؛ از آغاز تا سال 1357. تهران با نشر پیکان، 1383؛ 58.