پرش به محتوا

پاپی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''پاپی'''، نام یکی از ایلات بزرگ لر زبان منطقه بالاگریوه پیشکوه [[استان لرستان]].  
'''پاپی'''، نام یکی از ایلات بزرگ لر زبان منطقه بالاگریوه پیشکوه [[استان لرستان]].  


برخی نام پاپی را برگرفته از پاپا دینار (پاپا اینار = پاپا انار) و یا «پاپی مراد»، دو تن از اجداد کهن پاپی‌ها می‌دانند. در برخی منابع پاپی به معنای پیرو و خادم امامزاده شاهزاده احمد، در سرزمین پاپی آمده است.<sup>1</sup>  
برخی نام پاپی را برگرفته از پاپا دینار (پاپا اینار = پاپا انار) و یا «پاپی مراد»، دو تن از اجداد کهن پاپی‌ها می‌دانند. در برخی منابع پاپی به معنای پیرو و خادم امامزاده شاهزاده احمد، در سرزمین پاپی آمده است<ref>پاپی، مرادحسین. '''''شناخت ایل پاپی'''''. قم: 1378، ج 1، ص 266-267.</ref><ref>ساکی، علی‌محمد. '''''جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان'''''. خرم‌آباد: 1343، ص 197. </ref>.


محل سکونت ایل پاپی به نام ایل، پاپی و از لحاظ تقسیمات کشوری به «بخش پاپی» معروف است و از توابع شهرستان خرم‌آباد استان لرستان محسوب می‌شود.<sup>2</sup> هسته اصلی تشکیل‌دهنده ایل را شماری تیره و طایفه از نسل حیدر می‌دانند. پس از پاپی مراد ـ جد هفتم ایل ـ ایل بین فرزندان او هادی و مَناصر (ظاهراً محمدناصر) تقسیم شد. رهبری در بین پاپی‌ها موروثی است و بین این دو خانواده می‌گردد.<sup>3</sup>
محل سکونت [[ایل]] پاپی به نام ایل، پاپی و از لحاظ تقسیمات کشوری به «بخش پاپی» معروف است و از توابع شهرستان خرم‌آباد استان لرستان محسوب می‌شود<ref>راولینسون، هنری. '''''سفرنامه راولینسون'''''. ترجمه سکندر امان‌اللهی بهاروند، تهران: 1362، ص 133. </ref>. هسته اصلی تشکیل‌دهنده ایل را شماری تیره و طایفه از نسل حیدر می‌دانند. پس از پاپی مراد ـ جد هفتم [[ایل]] ـ [[ایل]] بین فرزندان او هادی و مَناصر (ظاهراً محمدناصر) تقسیم شد. رهبری در بین پاپی‌ها موروثی است و بین این دو خانواده می‌گردد<ref>امان‌اللهی، سکندر. '''''کوچ‌نشینی در ایران'''''. تهران: 1360، ص 186-187.</ref>. تا قبل از قانون اصلاحات ارضی دو قشر «هُمْسا» (همسایه: رعیت و ایلیاتی) و «خان» در ایل پاپی وجود داشت. خان‌ها مالک زمین‌ها و رعیت‌ها جزیی از ابواب جمعی آن‌ها به شمار می‌رفتند<ref name=":0">فیلبرگ، اس. ج. '''''ایل پاپی کوچ‌نشینان غرب ایران'''''. ترجمه اصغر کریمی، تهران: 1369، ص 81-83.</ref>.


تا قبل از قانون اصلاحات ارضی دو قشر «هُمْسا» (همسایه: رعیت و ایلیاتی) و «خان» در ایل پاپی وجود داشت. خان‌ها مالک زمین‌ها و رعیت‌ها جزیی از ابواب جمعی آن‌ها به شمار می‌رفتند.<sup>4</sup>  
گروهی از پاپی‌ها در روستا و شهر اسکان یافته‌اند و گروهی دیگر هنوز کوچرو هستند. دهستان‌های بخش‌های مرکزی، الوار گرمسیری و سردشت [[استان خوزستان]] و مناطق سورام، کشور، لیریایی و جاهای دیگری در استان لرستان، مهم‌ترین مناطق قشلاقی و ییلاقی پاپی‌ها به شمار می‌روند<ref>'''''سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی کل کشور.''''' جمعیت عشایری دهستان‌ها، تهران: 1378، ص 72-73، 75-76، 149-153.</ref>. طبق سرشماری 1377ش جمعیت کوچنده پاپی‌ها 5914 خانوار و 823 نفر بوده است<ref>'''''سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی کل کشور.''''' تهران: 1378، ص 14.</ref>. دامپروری و زراعت پیشه اصلی مردم پاپی است. زنان نیز به رنگرزی پشم و قالی‌بافی و مانند آنها می‌پردازند و کار در معادن قیر و سنگ نمک، زغال و گچ از مشاغل کنونی مردان پاپی است<ref name=":0" /><ref>ساکی، علی‌محمد. '''''جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان'''''. خرم‌آباد: 1343،ص 197، 203.</ref>.


گروهی از پاپی‌ها در روستا و شهر اسکان یافته‌اند و گروهی دیگر هنوز کوچرو هستند. دهستان‌های بخش‌های مرکزی، الوار گرمسیری و سردشت استان خوزستان و مناطق سورام، کشور، لیریایی و جاهای دیگری در استان لرستان، مهم‌ترین مناطق قشلاقی و ییلاقی پاپی‌ها به شمار می‌روند.<sup>5</sup>  
پاپی‌ها را برخی شیعه [[امام دوازدهگانه|دوازده امامی]] و برخی دیگر شیعه و با گرایش به اهل [[حق]] می‌دانند<ref>فیلبرگ، اس. ج. '''''ایل پاپی کوچ‌نشینان غرب ایران'''''. ترجمه اصغر کریمی، تهران: 1369، ص 255.</ref><ref>راولینسون، هنری. '''''سفرنامه راولینسون'''''. ترجمه سکندر امان‌اللهی بهاروند، تهران: 1362، ص 133. </ref>.


طبق سرشماری 1377ش جمعیت کوچنده پاپی‌ها 5914 خانوار و 823 نفر بوده است.<sup>6</sup>
== نیز نگاه کنید به ==


دامپروری و زراعت پیشه اصلی مردم پاپی است. زنان نیز به رنگرزی پشم و قالی‌بافی و مانند آنها می‌پردازند و کار در معادن قیر و سنگ نمک، زغال و گچ از مشاغل کنونی مردان پاپی است.<sup>7</sup>
* [[استان لرستان]]
* [[ایل]]
* [[امام دوازدهگانه]]


پاپی‌ها را برخی شیعه دوازده امامی و برخی دیگر شیعه و با گرایش به اهل حق می‌دانند.<sup>8</sup> 




خط ۳۱: خط ۳۲:
6-    '''''سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی کل کشور.''''' تهران: 1378، ص 14.
6-    '''''سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی کل کشور.''''' تهران: 1378، ص 14.


7-    فیلبرگ. همانجا؛ ساکی. '''''همان'''''. ص 197، 203.
7-    فیلبرگ. همانجا؛ ساکی، علی‌محمد. '''''جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان'''''. خرم‌آباد: 1343،ص 197، 203.


8-    فیلبرگ. '''''همان'''''. ص 255؛ راولینسون. '''''همان'''''. ص 133.  
8-     فیلبرگ، اس. ج. '''''ایل پاپی کوچ‌نشینان غرب ایران'''''. ترجمه اصغر کریمی، تهران: 1369، ص 255؛ راولینسون، هنری. '''''سفرنامه راولینسون'''''. ترجمه سکندر امان‌اللهی بهاروند، تهران: 1362، ص 133.  


معصومه ابراهیمی
معصومه ابراهیمی

نسخهٔ ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۱۷

پاپی، نام یکی از ایلات بزرگ لر زبان منطقه بالاگریوه پیشکوه استان لرستان.

برخی نام پاپی را برگرفته از پاپا دینار (پاپا اینار = پاپا انار) و یا «پاپی مراد»، دو تن از اجداد کهن پاپی‌ها می‌دانند. در برخی منابع پاپی به معنای پیرو و خادم امامزاده شاهزاده احمد، در سرزمین پاپی آمده است[۱][۲].

محل سکونت ایل پاپی به نام ایل، پاپی و از لحاظ تقسیمات کشوری به «بخش پاپی» معروف است و از توابع شهرستان خرم‌آباد استان لرستان محسوب می‌شود[۳]. هسته اصلی تشکیل‌دهنده ایل را شماری تیره و طایفه از نسل حیدر می‌دانند. پس از پاپی مراد ـ جد هفتم ایل ـ ایل بین فرزندان او هادی و مَناصر (ظاهراً محمدناصر) تقسیم شد. رهبری در بین پاپی‌ها موروثی است و بین این دو خانواده می‌گردد[۴]. تا قبل از قانون اصلاحات ارضی دو قشر «هُمْسا» (همسایه: رعیت و ایلیاتی) و «خان» در ایل پاپی وجود داشت. خان‌ها مالک زمین‌ها و رعیت‌ها جزیی از ابواب جمعی آن‌ها به شمار می‌رفتند[۵].

گروهی از پاپی‌ها در روستا و شهر اسکان یافته‌اند و گروهی دیگر هنوز کوچرو هستند. دهستان‌های بخش‌های مرکزی، الوار گرمسیری و سردشت استان خوزستان و مناطق سورام، کشور، لیریایی و جاهای دیگری در استان لرستان، مهم‌ترین مناطق قشلاقی و ییلاقی پاپی‌ها به شمار می‌روند[۶]. طبق سرشماری 1377ش جمعیت کوچنده پاپی‌ها 5914 خانوار و 823 نفر بوده است[۷]. دامپروری و زراعت پیشه اصلی مردم پاپی است. زنان نیز به رنگرزی پشم و قالی‌بافی و مانند آنها می‌پردازند و کار در معادن قیر و سنگ نمک، زغال و گچ از مشاغل کنونی مردان پاپی است[۵][۸].

پاپی‌ها را برخی شیعه دوازده امامی و برخی دیگر شیعه و با گرایش به اهل حق می‌دانند[۹][۱۰].

نیز نگاه کنید به



مآخذ:

1-    پاپی، مرادحسین. شناخت ایل پاپی. قم: 1378، ج 1، ص 266-267؛ ساکی، علی‌محمد. جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان. خرم‌آباد: 1343، ص 197.

2-    راولینسون، هنری. سفرنامه راولینسون. ترجمه سکندر امان‌اللهی بهاروند، تهران: 1362، ص 133.

3-    امان‌اللهی، سکندر. کوچ‌نشینی در ایران. تهران: 1360، ص 186-187.

4-    فیلبرگ، اس. ج. ایل پاپی کوچ‌نشینان غرب ایران. ترجمه اصغر کریمی، تهران: 1369، ص 81-83.

5-    سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی کل کشور. جمعیت عشایری دهستان‌ها، تهران: 1378، ص 72-73، 75-76، 149-153.

6-    سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی کل کشور. تهران: 1378، ص 14.

7-    فیلبرگ. همانجا؛ ساکی، علی‌محمد. جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان. خرم‌آباد: 1343،ص 197، 203.

8-     فیلبرگ، اس. ج. ایل پاپی کوچ‌نشینان غرب ایران. ترجمه اصغر کریمی، تهران: 1369، ص 255؛ راولینسون، هنری. سفرنامه راولینسون. ترجمه سکندر امان‌اللهی بهاروند، تهران: 1362، ص 133.

معصومه ابراهیمی

  1. پاپی، مرادحسین. شناخت ایل پاپی. قم: 1378، ج 1، ص 266-267.
  2. ساکی، علی‌محمد. جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان. خرم‌آباد: 1343، ص 197.
  3. راولینسون، هنری. سفرنامه راولینسون. ترجمه سکندر امان‌اللهی بهاروند، تهران: 1362، ص 133.
  4. امان‌اللهی، سکندر. کوچ‌نشینی در ایران. تهران: 1360، ص 186-187.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ فیلبرگ، اس. ج. ایل پاپی کوچ‌نشینان غرب ایران. ترجمه اصغر کریمی، تهران: 1369، ص 81-83.
  6. سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی کل کشور. جمعیت عشایری دهستان‌ها، تهران: 1378، ص 72-73، 75-76، 149-153.
  7. سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی کل کشور. تهران: 1378، ص 14.
  8. ساکی، علی‌محمد. جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان. خرم‌آباد: 1343،ص 197، 203.
  9. فیلبرگ، اس. ج. ایل پاپی کوچ‌نشینان غرب ایران. ترجمه اصغر کریمی، تهران: 1369، ص 255.
  10. راولینسون، هنری. سفرنامه راولینسون. ترجمه سکندر امان‌اللهی بهاروند، تهران: 1362، ص 133.