خسرو و شیرین: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
خسرو و | [[پرونده:8831a8.jpg|بندانگشتی|خسرو و شیرین برگرفته از وبسایت دیجی کتاب قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.djketab.com/book-khosrow-and-shirin]] | ||
[[خسرو و شیرین|خسرو و شیرین]]، دومین مثنوی [[نظامی گنجوی]]٭ (530 ـ 614ق/ 1141ـ 1217م) پس از مخزنالاسرار،٭ دربارة داستان عشقورزیهای [[خسرو پرویز|خسروپرویز]]، پادشاه ساسانی (حک 590 ـ 628م) و شیرین و نیز قصه غمانگیز فرهاد، رقیب [[خسرو پرویز|خسرو]] است<ref>آربری، آرتورجان. '''''ادبيات كلاسيک فارسي'''''. ترجمه اسدالله آزاد، مشهد: آستان قدس، 1371، ص144.</ref>. | |||
حكیم [[نظامی گنجوی|نظامی]]، شاعر و داستانسرای نامدار در 576ق/ 1180م این مثنوی را در بحر هزج مسدس مقصور و محذوف و پیرامون 6500 بیت سروده و گویا سپس در آن تجدید نظرهایی كرده است<ref>صفا، ذبيحالله. '''''تاريخادبيات در ايران'''''. تهران: ابن سينا، چ 4، 1339، ج 2، ص802.</ref>. داستان [[خسرو و شیرین|خسرو و شیرین]] به اواخر [[ساسانیان|عهد ساسانی]] تعلق دارد و در [[کتاب|كتاب]]<nowiki/>هایی مانند المحاسن و الاضداد جاحظ ، غُرراخبارملوک الفرس ثعالبی و [[شاهنامه فردوسی]] آمده است<ref>صفا،ذبيحالله. '''''تاريخادبيات در ايران'''''. تهران: ابن سينا، چ 4، 1339، ج 2، ص802. </ref>. برخی از شاعران مشهور مانند امیرخسرو دهلوی، عرفی شیرازی، وحشی بافقی و هاتفی از اثر [[نظامی گنجوی|نظامی]] تقلید كردهاند<ref>آیتی ، عبدالمحمد. '''''مقدمه بر داستان خسرو و شیرین نظامی'''''. تهران: جیبی ، چ1، 1353، ص31.</ref>. | |||
سبک [[نظامی گنجوی|نظامی]] در این داستان سبک و شیوه فردوسی و نه سنایی است<ref>براون، ادوارد. '''''تاریخ ادبی ایران'''''. ترجمه علی پاشاصالح. تهران: امیركبیر، 1358، ج2، ص686.</ref>. در این افسانه، قصه های عشق [[خسرو پرویز|خسرو]] به شكر اسپهانی و فرهاد نسبت به شیرین اگرچه خیالی هستند، اما حقیقت تلخی را بیان میكنند<ref>ثروتیان، بهروز. '''''خسرو و شیرین'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، چ1، 1383، ص10.</ref>. چندین نسخه خطی از این اثر در [[كتابخانه عمومی آیتالله مرعشی نجفی|كتابخانه]] های دانشگاه شیرانی و پنجاب لاهور، گنج بخش اسلامآباد، [https://ut.ac.ir/fa دانشگاه تهران]، موزه بریتانیا و...نگهداری میشود<ref>رادفر، ابوالقاسم. '''''كتابشناسی نظامی'''''. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی (پژوهشگاه)،1371، ص 88 ـ 90، 91، 95 و 96.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[ساسانیان|عهد ساسانی]] | |||
* [[نظامی گنجوی]] | |||
* [[خسرو پرویز|خسروپرویز]] | |||
* [[كتابخانه عمومی آیتالله مرعشی نجفی|كتابخانه]] | |||
* [[کتاب|كتاب]] | |||
== '''مآخذ''' == | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
نسخهٔ ۵ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۷
خسرو و شیرین، دومین مثنوی نظامی گنجوی٭ (530 ـ 614ق/ 1141ـ 1217م) پس از مخزنالاسرار،٭ دربارة داستان عشقورزیهای خسروپرویز، پادشاه ساسانی (حک 590 ـ 628م) و شیرین و نیز قصه غمانگیز فرهاد، رقیب خسرو است[۱].
حكیم نظامی، شاعر و داستانسرای نامدار در 576ق/ 1180م این مثنوی را در بحر هزج مسدس مقصور و محذوف و پیرامون 6500 بیت سروده و گویا سپس در آن تجدید نظرهایی كرده است[۲]. داستان خسرو و شیرین به اواخر عهد ساسانی تعلق دارد و در كتابهایی مانند المحاسن و الاضداد جاحظ ، غُرراخبارملوک الفرس ثعالبی و شاهنامه فردوسی آمده است[۳]. برخی از شاعران مشهور مانند امیرخسرو دهلوی، عرفی شیرازی، وحشی بافقی و هاتفی از اثر نظامی تقلید كردهاند[۴].
سبک نظامی در این داستان سبک و شیوه فردوسی و نه سنایی است[۵]. در این افسانه، قصه های عشق خسرو به شكر اسپهانی و فرهاد نسبت به شیرین اگرچه خیالی هستند، اما حقیقت تلخی را بیان میكنند[۶]. چندین نسخه خطی از این اثر در كتابخانه های دانشگاه شیرانی و پنجاب لاهور، گنج بخش اسلامآباد، دانشگاه تهران، موزه بریتانیا و...نگهداری میشود[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر
- ↑ آربری، آرتورجان. ادبيات كلاسيک فارسي. ترجمه اسدالله آزاد، مشهد: آستان قدس، 1371، ص144.
- ↑ صفا، ذبيحالله. تاريخادبيات در ايران. تهران: ابن سينا، چ 4، 1339، ج 2، ص802.
- ↑ صفا،ذبيحالله. تاريخادبيات در ايران. تهران: ابن سينا، چ 4، 1339، ج 2، ص802.
- ↑ آیتی ، عبدالمحمد. مقدمه بر داستان خسرو و شیرین نظامی. تهران: جیبی ، چ1، 1353، ص31.
- ↑ براون، ادوارد. تاریخ ادبی ایران. ترجمه علی پاشاصالح. تهران: امیركبیر، 1358، ج2، ص686.
- ↑ ثروتیان، بهروز. خسرو و شیرین. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، چ1، 1383، ص10.
- ↑ رادفر، ابوالقاسم. كتابشناسی نظامی. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی (پژوهشگاه)،1371، ص 88 ـ 90، 91، 95 و 96.