خسرو و شیرین: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
== '''مآخذ''' == | == '''مآخذ''' == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
| خط ۲۱: | خط ۲۱: | ||
== نویسنده مقاله == | == نویسنده مقاله == | ||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ ۵ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۸
خسرو و شیرین، دومین مثنوی نظامی گنجوی٭ (530 ـ 614ق/ 1141ـ 1217م) پس از مخزنالاسرار،٭ دربارة داستان عشقورزیهای خسروپرویز، پادشاه ساسانی (حک 590 ـ 628م) و شیرین و نیز قصه غمانگیز فرهاد، رقیب خسرو است[۱].
حكیم نظامی، شاعر و داستانسرای نامدار در 576ق/ 1180م این مثنوی را در بحر هزج مسدس مقصور و محذوف و پیرامون 6500 بیت سروده و گویا سپس در آن تجدید نظرهایی كرده است[۲]. داستان خسرو و شیرین به اواخر عهد ساسانی تعلق دارد و در كتابهایی مانند المحاسن و الاضداد جاحظ ، غُرراخبارملوک الفرس ثعالبی و شاهنامه فردوسی آمده است[۳]. برخی از شاعران مشهور مانند امیرخسرو دهلوی، عرفی شیرازی، وحشی بافقی و هاتفی از اثر نظامی تقلید كردهاند[۴].
سبک نظامی در این داستان سبک و شیوه فردوسی و نه سنایی است[۵]. در این افسانه، قصه های عشق خسرو به شكر اسپهانی و فرهاد نسبت به شیرین اگرچه خیالی هستند، اما حقیقت تلخی را بیان میكنند[۶]. چندین نسخه خطی از این اثر در كتابخانه های دانشگاه شیرانی و پنجاب لاهور، گنج بخش اسلامآباد، دانشگاه تهران، موزه بریتانیا و...نگهداری میشود[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ آربری، آرتورجان. ادبيات كلاسيک فارسي. ترجمه اسدالله آزاد، مشهد: آستان قدس، 1371، ص144.
- ↑ صفا، ذبيحالله. تاريخادبيات در ايران. تهران: ابن سينا، چ 4، 1339، ج 2، ص802.
- ↑ صفا،ذبيحالله. تاريخادبيات در ايران. تهران: ابن سينا، چ 4، 1339، ج 2، ص802.
- ↑ آیتی ، عبدالمحمد. مقدمه بر داستان خسرو و شیرین نظامی. تهران: جیبی ، چ1، 1353، ص31.
- ↑ براون، ادوارد. تاریخ ادبی ایران. ترجمه علی پاشاصالح. تهران: امیركبیر، 1358، ج2، ص686.
- ↑ ثروتیان، بهروز. خسرو و شیرین. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، چ1، 1383، ص10.
- ↑ رادفر، ابوالقاسم. كتابشناسی نظامی. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی (پژوهشگاه)،1371، ص 88 ـ 90، 91، 95 و 96.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر