شش روز آفرینش در قرآن
و اما در کتاب آسمانی قرآن نیز به شش روز آفرینش برمیخوریم. از آن جمله است سوره اعراف آیه ۵۴ و سوره یونس آیه ۳ و سوره هود آیه ۸ و سورههای فرقان و سجده وقاف که در هر شش جا آیهها با همدیگر نزدیکی و هماهنگی دارند. در آیه ۵۴ سوره اعراف میفرماید:
«اِن ربّکم اللّه الذی خلق السماوات والارض فی ستة ایام ثم استوی علیالعرش»
یعنی: بدرستی که پروردگار شما آنچنان خدایی است که آفرید آسمانها و زمین را در شش روز، سپس بر تخت جایگرفت.
بر تخت نشستن یا در تخت جای گرفتن خداوند، یادآور روز هفتم در تورات است که خدا از کار آفرینش بیاسود، به طوری که از آیههای دیگر برمیآید، حضرت حق در روز ششم آدمیان را آفریده و در روز هفتم بر تخت نشسته است. یعنی به این اندیشه افتاده است که از میان آدمیان برای آبادی روی زمین و راهنمایی مردم پیامبرانی برگزیند و آنان را با برنامههای دینی و دانشی به آموزش و پرورش بندگان خود بگمارد. بر تخت نشستن حضرت باری جلّ و علا پس از روز ششم، یادآور همان روز نوروز است که روز آسایش و آرامش و جشن و شادی است.
علامه مجلسی در کتاب السماءوالعالم از امام جعفر صادق(ع) یاد میکند که فرموده است: جشن نوروز برای آفریده شدن آدمیان است[۱] کوتاه سخن اینکه همه گفتهها و نوشتههای هماهنگ با هم نوروز را جشن پایان روزهای ششگانه آفرینش و بهویژه جشن زایش و پیدایش آدمیان نشان میدهد
بدین توضیح این جشن وابسته به همه مردم جهان است و شاید امتیازی که برای ایرانیان متصور است آنست که به حول و قوه الهی توانستند پیش از بسیاری از ملل دیگر عالم آن را درک کنند و به گونه خاص خویش برای شکرگزاری از نعم ایزدی بکوشند[۱].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
شعبانی، رضا (1379). آداب و رسوم نوروز. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.
نویسنده مقاله
رضا شعبانی