ابن میثم
ابنمِیْثَم، کمالالدین میثم بن علی بحرانی، متکلم، محدث و فقیه پراوازه شیعه سده 7ق / 13م. از زندگانی وی اطلاع چندانی نداریم جز اینکه گفتهاند در 636ق / 1239م زاده شد[۱] و در محضر ابوالسعادات عبدالقاهر اصفهانی و کمالالدین علی بحرانی شاگردی کرد[۲] وی با خواجه نصیرالدین طوسی هم روزگار بود و گفتهاند که خواجه از ابنمیثم فقه اموخت و او نیز نزد خواجه کلام میخواند[۳] شهرت عمده ابنمیثم در کلام است و حتی در شرحی که بر نهجالبلاغه نوشته است صبغه کلامی و فلسفی کاملاً برجسته است. در مجموع حدود 30 اثر به وی نسبت دادهاند. سبک و سیاق نوشتههای وی به شیوه خواجه طوسی در تجرید الاعتقاد، بسیار نزدیک است و بر خلاف علامه حلی، بیشتر عقلگراست تا نقلگرا. ابنمیثم معرفت و شناخت خدا را عقلاً واجب میداند و بر ان است که این معرفت نباید مقلّدانه و برامده از نقل باشد[۴] گویا وی در باب اثبات صانع نظر مبتنی بر عقل معتزله را بر اشاعره ترجیح داده است[۵] درباره حشر و معاد نیز پیرو ابوالحسن بصری است که میگفت اجزای اصلی پیکر انسان که تحول و تغییر نمیپذیرد محشور خواهد شد[۶]. درباره تاریخ وفات و مدفن او اختلاف نظر وجود دارد ولی از انجا که وی در 681 تألیف الشرح الصغیر نهجالبلاغه را به پایان رساند[۷] میبایست پس از تاریخ، در گذشته باشد قبر وی در دو جای: الدونج یا هلتا در ماحوز بحرین ذکر کردهاند[۸].
ماخذ:
نیز نگاه کنید به
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
سیدجعفر سجادی
تلخیصکننده: امیرحسین ساکتاف
- ↑ ماحوزی بحرانی، سیلمان. فهرست البویه و علماء البحرین. به کوشش احمد حسینی و محمد مرعشی، قم: 1404ق، ص69.
- ↑ افندیاصفهانی، عبدالله. ریاض العلما. به کوشش محمود مرعشی و احمد حسینی، قم: 1401ق، ص5/277.
- ↑ خوانساری، محمدباقر. روضات الجنات. تهران: 1382ق/ 1962م، ص6/302.
- ↑ ابنمیثم، قواعد المرام فی علم الکلام. به کوشش احمد حسینی، قم: 1398ق، ص28.
- ↑ همان. ص63، 82، 84.
- ↑ همان. ص139- 144.
- ↑ اقا بزرگ. طبقات اعلام الشیعه. قرن 7، به کوشش علینقی منزوی، بیروت: 1972م، ص188.
- ↑ نوری، میرزاحسین. مستدرک الوسائل. تهران: 1388- 1321ق، ص3/461؛ نامه دانشوران. قم: دارالفکر، ص3/287.