غزلخوانی
غزلخوانی، نوعی آوازِ با وزن آزاد كه در برخی از شهرها، بویژه در تهران میان قشر خاصی از جامعه رایج بوده است.
نمایندگان این نوع آواز خوانندگان غیرحرفهای بودهاند كه عمدتاً به قشر داشها و مشدیها تعلق داشتند. آواز غزلخوانی را بدون همراهی ساز میخواندند و از انواع شعر فارسی مانند رباعی، غزل، به ویژه مخمس، با مضامین مذهبی، اخلاقی و پندآمیز استفاده میكردند.
در گذشته میان خود مسابقه میگذاشتند و غزلخوانی اجرا میكردهاند. از نمایندگان مشهور غزلخوانی در تهران میتوان به حسن شهرستانی اشاره كرد. غزلخوانی را «داشی»، «لَشی»، «كوچه باغی» و در این اواخر، «بیات تهران» هم گفتهاند.
نیز نگاه کنید به
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ساسان فاطمی