امام حسن عسکری(ع)
حسن عسکری (ع)، (231ـ260 ق)، امام یازدهم از ائمه اثنیعشر، فرزند امام هادی، مادرش امولد و بانویی صالحه و عارفه بهنام سوسن یا حدیثه یا سلیل بود. چون او و پدر بزرگوارش امام هادی در محله عسکر (قرارگاه سپاه) در شهر سامرا زندگی میکردند، به عسکری لقب یافتند. مدت کوتاه حیات امام به سه دوره تقسیم میگردد: تا چهار سال و چندماهگی (و به قولی تا 13 سالگی) از عمر شریفش را در مدینه به سر برده، تا 23 سالگی به اتفاق پدر بزرگوارش در سامرا میزیسته (254 ق) و تا 29 سالگی یعنی شش سال و اندی پس از رحلت امام دهم در سامرا ولایت بر امور و پیشوایی شیعیان را به عهده داشته است[۱].
امام هادی، پسر دیگری بهنام ابوجعفر محمد داشت که بنا به برخی روایات، از جمله روایتی که شیخ طوسی در کتاب الغیبه آورده، مقرر بود امامت شیعه به او برسد و امام دهم به امامت او اشارت فرموده بوده است، امّا این پسر در زمان حیات امام از دنیا رفت و خداوند بهجای او، امام حسن عسکری را امام قرار داد[۲].
در حوادث رجب سال 255 ق.، بهدلیل خروج دو تن از سادات علوی حسنی، امام حسن عسکری و برادرش جعفر را به زندان آوردند، ولی زندانبان با همه شدت بغض و عداوت به آلمحمد، پس از یک روز از مشاهده احوال امام، از پیروان و معتقدان ایشان گشت. میگویند عباسیان و منحرفان از آلمحمد بر رییس زندان فشار آوردند که بر امام در زندان سخت بگیرد و او گفت دو تن از شریرترین افراد را مأمور این کار کرده است، امّا با دیدن امام حسن عسکری تحول یافته و روی به عبادت و نماز آوردهاند. وقتی علّت این تغییر حالت را از ایشان پرسیدم، گفتند: از فیض دیدار امام به این سعادت رسیدهایم، او تمام روزها را روزه میگیرد و هر شب تا بامداد به نماز ایستاده است، با هیچکس سخن نمیگوید و جز عبادت به کاری دیگر نمیپردازد، مهابت او بدان حد است که وقتی به ما نگاه میکند، به لرزه میافتیم و خود را بهکلی میبازیم[۳].
معتمد عباسی، به نیّت نابودکردن نسل امام حسن عسکری، چند تن از معتمدان و قضات را مراقب اوضاع داخلی منزل آن حضرت کرد، تا از نداشتن فرزند آن حضرت اطمینان حاصل کند[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
سید حسن امین
تلخیص از: دایره المعارف تشیّع