مهریه

مهر، يا مهریه، هدیه و پیشکش مرد به زن به هنگام ازدواج.

مهر، در لغت فارسی، کابین و مهریه است. در قرآن، الفاظی چون صَدَقه، نحله، فریضه و اجر، با معنای مهر، برابر آمده است. لفظ صدق و صدقه؛ مترادف کلمه مهر، در زبان عربی است و بر این اساس، پیشکش مهریه، از سوی مرد به زن، به هنگام ازدواج، نشان از صداقت و راستی مرد و علاقه و محبت او نسبت به زن و تشکیل خانواده دارد. در نکاح دائم، عدم ذکر مهر یا شرط عدم مهر، موجب عدم  صحت نکاح نیست و زوجین می‌توانند پس از عقد، به تراضی، مهر را تعیین کنند، اما در نکاح موقت، تعیین مهر، لازم و عقد، بدون ذکر آن، باطل است. به اعتبار تعیین و عدم تعیين مهر در عقد نکاح، مهر، چهار قسم است: مهرالمسمّی، مَهرالمِثل، مَهرالمتعه و مهرالسُّنه. آن‌چه به عنوان مهر در نظر گرفته می‌شود، باید:

1. عین باشد؛
2. دین باشد؛
3. منفعت عین باشد؛
4. کار و عمل باشد؛

نیز باید:

1. قابل تملک باشد؛
2. مالیّت داشته باشد؛
3. معین باشد؛
4. معلوم باشد.

استقرار مهر، در مالکیت زن، در گرو عواملی چون، عمل زناشویی، ارتداد مرد و فوت است.

نیز نگاه کنید به

• نفقه
• نکاح

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

اسدالله معظمی گودرزی