سپید و سیاه
سپید و سیاه، نشریه هفتگی سیاسی و اجتماعی كه در 18 مرداد 1332، تأسیس و نخستین شماره آن همین روز انتشار یافت. مدیر مجله دكتر علی بهزادی از روزنامهنویسان حرفهای معاصر بود. او در 1304ش متولد شد و در رشته حقوق سیاسی از دانشگاه پاریس درجه دكتری گرفت. او خدمت مطبوعاتی خود را با انتشار هفتهنامه سپید و سیاه آغاز كرد[۱]. سپید و سیاه مدت 25 سال انتشار یافت اما در این مدت چند بار توقیف و تعطیل شد. آخرین شماره سپید و سیاه در جمعه 2 شهریور 1358 منتشر گردید. در مدت انتشار جمعاً 1119 شماره از این نشریه به چاپ رسیده است. مجله سپید و سیاه، گرایش سیاسی ملایم و معتدلی داشت و در اوائل انتشار از دكتر مصدق حمایت میكرد و در اوقاتی كه محاكمه مصدق جریان داشت تصاویر او را در پشت جلد میگذاشت. گاه تصویر كسانی چون سیدجمالالدین اسدآبادی، ملک الشعرای بهار و ابوالحسن صبا هم روی جلد گذاشته میشد. در هر شماره مجله مباحثی چون اخبار سیاسی خارجی و داخلی، تفاسیر سیاسی و انتقادی، صفحات شعر و گزارش صفحات مسابقات، نامههای وارده و داستان و امثال آن درج میگردید. سپید و سیاه همراه 63 روزنامه و نشریه دیگر در مرداد 1353 به دستور هویدا نخستوزیر وقت به طور یكجا تعطیل شدند[۲]. اما در جریان انقلاب مجدداً انتشار خود را آغاز كرد. سپید و سیاه در طول دوران انتشار چند سردبیر از جمله: اكبر معاونی، حسین مهری و حسین الهامی داشت[۳].
نیز نگاه کنید به
مآخذ:
برزین، مسعود. شناسنامه مطبوعات ایران. تهران: بهجت، 1371، ص235؛ صالحیار، غلامحسین. چهره مطبوعات معاصر. تهران: 1351، ص8؛ قاسمی، فرید. تاریخ شفاهی مطبوعات ایران. تهران: ققنوس، 1382، ص141- 208.
علاء الدین آل داود