کوثر

کوثر، یا حوض کوثر. کوثر واژه‌ای است قرانی که از سوره‌ای به همین نام برگرفته شده است (← کوثر/1). مفسران و متکلمان از کوثر دو تفسیر ‌‌ـ ظاهری و باطنی ‌ـ به دست داده‌اند:

1)  تفسیر ظاهری: بر طبق این تفسیر، کوثر، نهری یا حوضی است در بهشت که به گواهی روایات اب ان شیرین‌تر از عسل و سپیدتر از شیر و خنک‌تر از برف است و هرکس از ان بنوشد هرگز تشنه نمی‌شود. بر طبق منابع روایی و تفسیری شیعه، ساقی کوثر حضرت علی(ع) است. این تفسیر، به‌رغم، ظاهری نمودن ان، نمادین (سمبلیک) به نظر می‌رسد و «هرگز تشنه نشدن» نوشندگان ان، قرینه‌ای است بر نمادین بودن ان.

2) تفسیر باطنی: به نظر برخی از مفسران شیعه، کوثر، نماد «خیرکثیر» است و بهره‌مندی ان یعنی برخورداری از خیرکثیر. برخی دیگر از مفسران شیعه هم مصداق این «خیرکثیر» را کثرت فرزندان پیامبر^(ص) از طریق حضرت فاطمه^(س) دانسته‌اند.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

سعید انواری