کوثر

کوثر، یا حوض کوثر. کوثر واژه‌ای است قرآنی که از سوره‌ای به همین نام برگرفته شده است مفسران و متکلمان از کوثر دو تفسیر ‌‌ـ ظاهری و باطنی ‌ـ به دست داده‌اند:

1)  تفسیر ظاهری

بر طبق این تفسیر، کوثر، نهری یا حوضی است در بهشت که به گواهی روایات آب آن شیرین‌تر از عسل و سپیدتر از شیر و خنک‌تر از برف است و هرکس از آن بنوشد هرگز تشنه نمی‌شود. بر طبق منابع روایی و تفسیری شیعه، ساقی کوثر حضرت علی(ع) است. این تفسیر، به‌رغم، ظاهری نمودن آن، نمادین (سمبلیک) به نظر می‌رسد و «هرگز تشنه نشدن» نوشندگان ان، قرینه‌ای است بر نمادین بودن آن.

2) تفسیر باطنی

به نظر برخی از مفسران شیعه، کوثر، نماد «خیرکثیر» است و بهره‌مندی آن یعنی برخورداری از خیرکثیر. برخی دیگر از مفسران شیعه هم مصداق این «خیرکثیر» را کثرت فرزندان پیامبر^(ص) از طریق حضرت فاطمه^(س) دانسته‌اند.

نیز نگاه کنید به

• اسلام
• علی بن ابی طالب امیرالمومنین(ع)
• فاطمه(س)

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

سعید انواری