عکاسان دوره گرد
عکاسان دورهگرد، گروهی عکاس سیّار با دوربینهای چوبی دست ساخته. این دوربینها هم تاریکخانه و هم دستگاه عکسبرداری این عکاسان بودند. این گروه، عکاسی را به صورت واقعی به میان مردم کوچه و بازار بردند و سالها تا اواخر دهة 1340ش عکسهای مورد نیاز مسافران و زائران و دیگر گروههای اجتماعی را تهیه میکردند.
رواج عکاسی در ایران، با ظهور عکاسان دورهگرد به اوج خود رسید و با پیدایی دوربینهای عکاسی سَبُک قابل حمل و دوربینهای عکسبرداری فوری و گرفتن عکس در کمتر از بیست دقیقه، کار آنها رونق بیشتری یافت. نخستین عکاسان دورهگرد، به هنگام عکسبرداری، پردة خاکستری رنگی پشت سر مشتری بر دیوار میآویختند و برخی از آنها هم از پردههای نقش و نگاردار استفاده میکردند. اغلب عکاسان دورهگرد، شهرهای زیارتی، بر پردههایشان دورنمای گنبد و بارگاه مکان مقدس نقاشی شده بود. کسب و کار اینگونه عکاسان در شهرهای زیارتی و سیاحتی رونق بیشتری از شهرهای دیگر داشت[۱].1
مآخذ
1.
محمدرضا طهماسب پور
- ↑ تلخیص: امامی، کریم. تاریخ عکاسی و عکاسان پیشگام در ایران. (بخش پیوست)، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 406- 408.