سازمان پیکار
پیکار، سازمان، (1357-1361ش)، گروه چریکی مارکسیستی.
این سازمان شاخه مارکسیستی سازمان مجاهدین خلق* بود که در 1354ش با انتشار اعلامیه «مواضع ایدئولوژیک» گرایش مارکسیستی خود را علنی کرد[۱][۲][۳]. فعالیت این سازمان تا 1356ش محدود به صدور اعلامیه، ترجمه جزوات مارکسیستی و چند بمبگذاری بود[۴].
در بحبوحه انقلاب، مجاهدین مارکسیست نام خود را به «سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر» تغییر دادند[۵]. مهمترین رهبران آن حسین روحانی و علیرضا سپاسی آشتیانی بودند. نشریه پیکار به عنوان ارگان رسمی سازمان منتشر میشد[۶].
سازمان پیکار پس از پیروزی انقلاب اسلامی* به مخالفت با نظام اسلامی پرداخت و تلاش کرد تا با دیگر گروههای مارکسیستی متحد شود اما موفق نشد[۷]. سرانجام با حمله نیروهای امنیتی و دستگیر یا کشته شدن اکثر اعضاء، فعالیت آن به پایان رسید[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ نجاتی، غلامرضا. تاریخ سیاسی بیست و پنج ساله ایران، از کودتا تا انقلاب. تهران: خدمات فرهنگی رسا، 1373، ج 1، ص 418-423.
- ↑ برای اطلاع از روایت مجاهدین مارکسیست درباره این تحول ببینید: سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر. تحلیلی بر تغییر و تحولات درونی سازمان مجاهدین خلق ایران (1352-1354ش). تهران: انتشارت سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر، 1358
- ↑ برای مطالعه روایت مجاهدین مسلمان از این تغییر ببینید: سازمان مجاهدین خلق. تحلیل آموزشی بیانیه اپورتونیستهای چپنما. بیجا، انتشارات سازمان مجاهدین، 1358.
- ↑ Abrahamian, Ervand. Radical Islam, The Iranian Mojahedin. London: I.B. Tauris Publishers, 1989, P. 166.
- ↑ نجاتی، غلامرضا.تاریخ سیاسی بیست و پنج ساله ایران، از کودتا تا انقلاب. تهران: خدمات فرهنگی رسا، 1373. ص 420.
- ↑ بهروز، مازیار. شورشیان آرمانخواه، ناکامی چپ در ایران. ترجمه مهدی پرتوی، تهران: انتشارات ققنوس، 1380، ص 206 و 207.
- ↑ بهروز، مازیار. شورشیان آرمانخواه، ناکامی چپ در ایران. ترجمه مهدی پرتوی، تهران: انتشارات ققنوس، 1380 . ص 207 و 208.
- ↑ بهروز، مازیار. شورشیان آرمانخواه، ناکامی چپ در ایران. ترجمه مهدی پرتوی، تهران: انتشارات ققنوس، 1380 . ص 210.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدمهدی موسی خان