حلم
حلم، از فضایل اخلاقی. حلیم نیز از نامهای خداوند است. حلم در لغت به معنای بردباری و شكیبایی است و در علم اخلاق، ان را یكی از اقسام شجاعت میشمارند. در تعریف حلم چنین گفتهاند كه طمأنینتی است كه در نفس حاصل میشود و موجب میگردد تا ادمی بر هر اشتباه و خردهای خشم نگیرد و بتواند خشم خود را فرو بخورد (كظم غیظ)*[۱]. صاحب حلم (= حلیم) دارای ارامشی خاص است، به اسانی خشم نمیگیرد، در برابر ناملایمات پریشان نمیشود و در مجازات كردن دیگران، حتی ستمكاران شتاب نمیورزد[۲] و تنها وقتی خشمگین میشود كه ببیند قوانین الهی اجرا نمیگردد و محرّمات خداوند نادیده گرفته میشود[۳].
ماخذ:
نیز نگاه کنید به
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنذه مقاله
امیرحسین ساکت اف
- ↑ طوسی، نصیرالدین. اخلاق ناصری. به كوشش مینوی، تهران: خوارزمی، 1364، ص113. 2. جرجانی، سیدشریف. كتاب التعریفات. ذیل همین عنوان.
- ↑ جرجانی، سیدشریف. كتاب التعریفات. ذیل همین عنوان.
- ↑ كاشانی، عزالدین. مصباح الهدایه و مفتاح الكفایه. به كوشش جلالالدین همایی، تهران: 1367، ص355 به بعد. نیزنك: دادبه، اصغر. «حلیم»، دایرةالمعارف تشیع. تهران: 1381، 6/507-508.