حلم
حلم، از فضایل اخلاقی. حلیم نیز از نامهای خداوند است. حلم در لغت به معنای بردباری و شكیبایی است و در علم اخلاق، آن را یكی از اقسام شجاعت میشمارند. در تعریف حلم چنین گفتهاند كه طمأنینتی است كه در نفس حاصل میشود و موجب میگردد تا آدمی بر هر اشتباه و خردهای خشم نگیرد و بتواند خشم خود را فرو بخورد (كظم غیظ)*[۱][۲] صاحب حلم (= حلیم) دارای آرامشی خاص است، به آسانی خشم نمیگیرد، در برابر ناملایمات پریشان نمیشود و در مجازات كردن دیگران، حتی ستمكاران شتاب نمیورزد[۳] و تنها وقتی خشمگین میشود كه ببیند قوانین الهی اجرا نمیگردد و محرّمات خداوند نادیده گرفته میشود[۴][۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ طوسی، نصیرالدین. اخلاق ناصری. به كوشش مینوی، تهران: خوارزمی، 1364، ص113.
- ↑ جرجانی، سیدشریف. كتاب التعریفات. ذیل " حلم".
- ↑ جرجانی، سیدشریف. كتاب التعریفات. ذیل همین عنوان.
- ↑ كاشانی، عزالدین. مصباح الهدایه و مفتاح الكفایه. به كوشش جلالالدین همایی، تهران: 1367، ص355 به بعد.
- ↑ دادبه، اصغر. «حلیم»، دایرةالمعارف تشیع. تهران: 1381، 6/507-508.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
امیرحسین ساکت اف