ایل مامش
مامش، از ایلات کرد سنّی مذهب استان آذربایجان غربی.
درگذشته ایل مامش به همراه ایل بلباس و چند ایل دیگر اتحادیه بزرگی را تشکیل داده بودند که بعدها این اتحادیه از هم پاشید[۱].1
منطقه استقرار مامشها در شرق لاوین وجلگههای اطراف پیرانشهر، نَقَده و اُشْنَویه قرار دارد. گروهی از مامشها، که مامش رشکه ( مامش سیاه) خوانده میشوند در چندین روستای عراق بر کناره رود ژارآوا سکونت دارند[۲]. در گذشته تمام ایل مامش کوچنده بودند، لکن امروزه اکثراً یکجانشین شدهاند[۳] گروههایی از مامشها برای چرای دامهایشان بین دهستانهای شهرستانهای اورمیه، اشنویه، بوکان، سردشت، مهاباد، میاندوآب و نقده در استان آذربایجان غربی ییلاق و قشلاق میکنند[۴].
ایل مامش از 8 طایفه و چندین تیره تشکیل شده است. هر تیره نیز به واحدهای کوچکتر اوبه یا بلوک و او یا مال نیز تقسیم میشود. برخی از مهمترین طوایف ایل مامش عبارتند از: قادری، امیرعشایری، خلآقایی، پاشایی[۵]. اکثر رؤسا و سران ایل از طایفه مهم امیرعشایری برمیخاستهاند[۶]. رئیس ایل تا 1341ش علیآقا امیر عشایر بوده است.
شمار کوچندگان این ایل را در 1377ش 783 خانوار و 6757 نفر تخمین زدهاند[۷]. کشاورزی و دامداری در ایل مامش به جهت آب و هوای مناسب منطقه و زمینهای کشاورزی مرغوب وچراگاههای فراوان از رونق بسیاری برخوردار است[۸].8 مامشها سنی شافعی مذهب هستند[۹].9
نیز نگاه کنید به
مآخذ
1. ادموندز، سیسیل جی. ترکها، کردها، عربها. ترجمه ابراهیم یونسی، تهران: 1367، ص 241-242.
2. ادموندز، سیسیل جی. ترکها، کردها، عربها. ترجمه ابراهیم یونسی، تهران: 1367، ص. 242.
3. اسکندرینیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذریایجانغربی. بندرانزلی: 1366، ص 34، 403.
4. سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده 1377ش، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 21-30.
5. اسکندرینیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذریایجانغربی. بندرانزلی: 1366، ص 33، 403، 405-406.
6. هنر و مردم. ش7، ص 22.
7. سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 20.
8. اسکندرینیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذریایجانغربی. بندرانزلی: 1366، 403.
9. هنر و مردم. ش7، ص23-24.
معصومه ابراهیمی
- ↑ ادموندز، سیسیل جی. ترکها، کردها، عربها. ترجمه ابراهیم یونسی، تهران: 1367، ص 241-242.
- ↑ ادموندز، سیسیل جی. ترکها، کردها، عربها. ترجمه ابراهیم یونسی، تهران: 1367، ص. 242.
- ↑ اسکندرینیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذریایجانغربی. بندرانزلی: 1366، ص 34، 403.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده 1377ش، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 21-30.
- ↑ اسکندرینیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذریایجانغربی. بندرانزلی: 1366، ص 33، 403، 405-406.
- ↑ هنر و مردم. ش7، ص 22.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 20.
- ↑ اسکندرینیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذریایجانغربی. بندرانزلی: 1366، ص.403.
- ↑ هنر و مردم. ش7، ص23-24.