میرزا حسن خان مشیرالدوله پیرنیا
مشيرالدوله، ميرزا حسنخان پيرنيا، از فعالان سياسی و چهرههایعلمیدوران معاصر، (1252-1325ه.ش). فرزند ميرزا نصرالله مشيرالدوله صدراعظم دوران مشروطيت، ملقب به مشيرالملک و مشيرالدوله. پس از فراگيری تحصيلات مقدماتی برای ادامه تحصيل به مسکو رفت. در رشته حقوق و نظام تحصيلات خود را به پايان رساند[۱] و به سمت وابسته سفارت در سن پطرزبورگ تعيين شد. با تعيين پدرش به وزارت امور خارجه به درخواست پدر به ايران امد و منشیپدر شد[۲]. در سفر دوم مظفرالدين شاه به فرنگ همراه وی بود. سپس به سمت سفير ايران در سنپطرزبورگ تعيين شد[۳]. در جريان مشروطه همراه گروهی مأمور تدوين نظامنامه مجلس گرديد[۴]. در دورههای دوم تا ششم، نماينده مردم تهران در مجلس شورای ملی بود. همچنين چهار مرتبه نخستوزير، دو مرتبه وزير کشور، هفت نوبت وزير عدليه، سه مرتبه وزير امور خارجه، سه بار وزير علوم و شش بار وزير جنگ و يک مرتبه وزير پست تلگراف وتجارت بود[۵]. در ده سال اخر عمر به فعاليتهای علمی در تاريخ پژوهی به ويژه تاريخ ايران باستان روی اورد[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
اکبر فلاحی
- ↑ چرچيل، جورج. پ. فرهنگ رجال قاجار. تهران: انتشارات زرين، 1369، ص 169.
- ↑ باستانيپاريزي، محمدابراهيم. تلاش ازادي. تهران: 1356، انتشارات نوين، ص31-29.
- ↑ پيرنيا، حسن. ايران باستان، مقدمه و شرح حال به قلم محمدابراهيم باستانیپاريزي. تهران: 1373، نشر علم، ج1، ص 16 مقدمه.
- ↑ هدايت، مهديقليخان. خاطرات و خطرات. تهران: 1375، زوّار، ص 141.
- ↑ عاقلي، باقر. شرح حال رجال سياسیو نظامیمعاصر ايران. تهران: 1380، علم، ج1، ص 476-475.
- ↑ [زندگينامه و شرح حال رجال وزرایامور خارجه] (1198-1357ش/1236-1398ق)، زير نظر باقر عاقلي، تهران: 1379، دفتر مطالعات سياسیو بينالمللیوزارت امور خارجه، ص101-98.